II SA/Gl 366/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza K. z dnia [...] r., nr [...] p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza K. z dnia [...]r., nr [...] odmawiające wstrzymania wykonania decyzji tego organu z dnia [...] r., nr [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia p.n. [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższe postanowienie J. O. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza K. z dnia [...] r., nr [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację ww. przedsięwzięcia. W uzasadnieniu skargi podano przede wszystkim, że wstrzymanie przedmiotowej decyzji rozwiązałoby m.in. problem należytego zapewnienia uczestniczenia właścicieli nieruchomości, na które oddziałuje inwestycja, w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Wyjaśniono, że pomimo usytuowania inwestycji blisko nieruchomości sąsiednich, ich właściciele nie są traktowani jako strona tych postępowań, a o budowie dowiadują się dopiero w momencie rozpoczęcia prac budowlanych i podejmują ochronę swoich praw z wykorzystaniem instytucji wznowienia postępowania, która zdaniem skarżącej - w przypadku znacznego stopnia zaawansowania prac albo ich zakończenia - jest iluzoryczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej w skrócie P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza K. z dnia [...] r., nr [...] należy zauważyć, że z konstrukcji przepisu, dopuszczającego wstrzymanie wykonania aktu przez Sąd wynika, że to na wnioskującym spoczywa ciężar wykazania, iż w przypadku wykonania aktu wystąpić może niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący musi zatem przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Przy czym wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 8 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 455/13). Biorąc pod uwagę argumentację skarżącej, a właściwie jej brak, uznać należy, że nie wykazano, że zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Skarżąca nie wskazała okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania ww. decyzji, w szczególności nie wskazała, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wskazane natomiast w uzasadnieniu skargi okoliczności odnoszą się do meritum sprawy i nie uzasadniają zastosowania ochrony tymczasowej, będą natomiast przedmiotem rozpoznania na rozprawie. Przede wszystkim wskazać jednak należy, że decyzja będąca przedmiotem wniosku, nie jest rozstrzygnięciem, które nadaje się do wykonania. Tymczasem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (zob. postanowienia NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09, z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt II OZ 1143/08, z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 116/12), przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji administracyjnej) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymanie wykonania dotyczy więc sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje natomiast decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, gdyż nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Decyzja ta nie wywołuje skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Na podstawie skarżonej decyzji inwestor nie może zatem rozpocząć jakichkolwiek robót budowlanych. Okoliczności uzasadniającej zastosowanie ochrony tymczasowej nie może natomiast stanowić jedynie obawa, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia procesu budowlanego. Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.