II SA/Gl 370/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] o ustaleniu i wypłacie na rzecz A. i E. S. odszkodowania w wysokości 111 668,00 zł za nieruchomość położoną w obrębie K., oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 0,2715 ha, przeznaczoną pod publiczną drogę gminną. W dniu 24 marca 2016 r. Gmina K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą decyzję Wojewody [...]. W skardze tej zawarty został również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na fakt spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazano, że zapłata odszkodowania w tak znacznej wysokości przez Gminę, która należy do gmin o najniższych dochodach i która ponosi skutki zaprzestania działalności jedynego na jej terenie zakładu przemysłowego jakim były likwidowane Zakłady "A", spowoduje trudne do odwrócenia skutki, w tym utrudni realizację bieżących zadań Gminy w zakresie m.in. oświaty i pomocy społecznej, jak również spowoduje brak środków na wynagrodzenia dla pracowników zatrudnianych przez skarżącą. W piśmie z dnia 7 czerwca 2016 r. uczestnicy postępowania A. S. i E. S. reprezentowani przez pełnomocnika w osobie adwokata, wnieśli o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jako nieuzasadnionego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wskazać przede wszystkim należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, to oznacza, że na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189). Zdaniem Sądu wniosek skarżącej Gminy o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie skarżąca nie wskazała bowiem okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przybliżyła też żadnej przesłanki, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., tzn. nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby skutek w postaci groźby wyrządzenia jej znacznej szkody lub że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Mimo ciążącego na niej obowiązku nie przedstawiła żadnych dokumentów mogących świadczyć o jej trudnej sytuacji finansowej. W tym miejscu należy zauważyć, że konieczność wypłacenia przez stronę skarżącą odszkodowania sama w sobie nie przesądza o wystąpieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek wypłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem Gminy, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na okoliczność, iż wypłata odszkodowania w określonej wysokości spowoduje uszczuplenie majątku w takim stopniu, iż w konsekwencji dojdzie do wystąpienia nieodwracalnych skutków lub powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Wskazać również trzeba, że kwestie wypłaty odszkodowania za nieruchomości zajęte pod drogi publiczne reguluje przepis art. 132 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.) przewidując, że zapłata odszkodowania następuje w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja w tym przedmiocie stała się ostateczna. Stąd też w tych sprawach nie ma zastosowania reguła z art. 9 tej ustawy, dotycząca obligatoryjnego wstrzymania wykonania decyzji w razie wniesienia skargi do sądu na mocy postanowienia organu (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Po 1052/06, LEX nr 423855). W konsekwencji ustawodawca przewidział też obowiązek zwrotu zwaloryzowanego odszkodowania w razie uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji, co zabezpiecza dostatecznie interes podmiotu zobowiązanego do jego wypłaty. Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.