II SA/Gl 386/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka,, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant referent Joanna Drożdżał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2011 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku usunięcia skutków prowadzonej działalności w zakresie odpadów oddala skargę. Starosta [...] decyzją z dnia [...] roku nr [...] cofnął bez odszkodowania własną decyzję z dnia [...]r. ([...]) zezwalającą firmie "A" A. S. na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów i zobowiązał właściciela firmy A. S. do usunięcia skutków prowadzonej działalności na własny koszt. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...]roku, a skarga na nią oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 lutego 2009 roku sygn. akt II SA/GL 1041/08, który stał się prawomocny w dniu 20 maja 2010 roku ( po oddaleniu skargi kasacyjnej A. S. w sprawie sygn. akt II OSK 886/09. Starosta [...] pismem z dnia [...] roku zawiadomił A. S. o zamiarze przeprowadzenia w dniu [...] roku oględzin nieruchomości w związku z cofnięciem zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierana i transportu odpadów. Do akt sprawy dołączono protokół z dnia [...] roku z przeprowadzonej kontroli nieruchomości A. S. położonej w K. przy ul. [...]. Pismem z dnia [...] roku skierowanym do Starostwa Powiatowego w K. A. S. poinformował o zaprzestaniu działalności gospodarczej " do momentu pełnej jej formalizacji", i podał, że znajdujące się na jego "placu beczki są niezmiernie ważne" dla dalszego prowadzenia działalności gospodarczej..., "są one moją prywatną własnością". Starosta Powiatowy w K. skierował do A. S. na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( t.j. Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1957 z zm., dalej powołana jako "ustawa") wezwanie do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji tego organu z dnia [...] roku oraz art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku o odpadach ( t.j. Dz. U. z 2010 roku, nr 185, poz. 1243) w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego upomnienia. Upomnienie powyższe zawierało także pouczenie, że w przypadku niewykonania obowiązku w nim określonego we wskazanym terminie zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne przewidziane dla egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym. Zostało ono doręczone A. S. w dniu [...] roku. Ponieważ nie doszło do wykonania obowiązku wskazanego w upomnieniu z dnia [...] roku Starosta [...] sporządził tytuł wykonawczy nr [...] doręczony skarżącemu w dniu [...] roku. W dniu [...] roku Starosta [...] wydał postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia nr [...]). Postanowienie zostało wydane na podstawie art. 20 § 1 pkt 2, 64 a § 1 pkt 1 oraz § 2 pkt 1, 119 § 1, 121 i 122 ustawy. Postanowieniem tym nałożono na A. S. grzywnę w kwocie 1000 zł, wezwano go do uiszczenia tej kwoty w oznaczonym w postanowieniu terminie i pouczono, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Postanowienie zawiera także treść wynikającą z regulacji art. 122 § 2 pkt 2 ustawy. W uzasadnieniu organ stwierdził, że A. S. nie wykonał obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...]roku, mimo uprzedniego wezwania do jego wykonania upomnieniem z dnia [...] roku. Powyższe postanowienie zawiera pouczenie o prawie złożenia na nie zażalenia oraz zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego ( art. 122 § 3 ustawy ). W zażaleniu na powyższe postanowienie A. S. wniósł o "anulowanie kary grzywny" podając że "środki, które znajdują się na terenie działki są moją prywatną własnością, ponieważ mam zamiar znów wznowić działalność gospodarczą, a istniejących środków, bardzo łatwo się pozbyć, natomiast "odtworzyć je będzie mi niezmiernie trudno". Podniósł także, że ostatnio zapadło orzeczenie wskazujące, że jego skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. była zasadna ( chodzi o wyrok z dnia 23 lutego 2011 roku, sygn. akt II SA/GL 652/10, którym uchylono decyzję SKO z dnia [...] roku i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., którą odmówiono obecnie skarżącemu wydanie pozwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. nie podzieliło zarzutów zażalenia i postanowieniem ostatecznym z dnia [...] roku utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W podstawie prawnej wskazano m. innymi art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa. W uzasadnieniu organ odwoławczy zaakceptował ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną dokonane przez organ I instancji. Podkreślił, że w sprawie bezspornym jest niewykonanie przez A. S. obowiązku określonego w decyzji z dnia [...] roku. Skarżone postanowienie zostało wydane po niezastosowaniu się skarżącego do upomnienia i po wydaniu i doręczeniu mu tytułu wykonawczego. Skarżący mimo pouczenia zawartego w tym postanowieniu nie zgłosił zarzutów co do prowadzenia postępowania, ale złożył zażalenie na to postanowienie. Zdaniem organu postanowienie organu I instancji odpowiada wymogom prawa, a także nie narusza zasady racjonalnego działania ( art. 7 § 2 ustawy ) i zasady niezbędności ( art. 7 § 3 ustawy). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący stwierdził, że znajdujące się na jego działce surowce nie powodują żadnego oddziaływania na środowisko. Zarzucił SKO w C. celowe i niekompetentne postępowanie, domagał się zamknięcia ( to jest sprawy ) oraz zwrotu kosztów postępowania. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 6 lipca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonych postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym pod względem zgodności z prawem. Kontrola zaskarżonego postanowienia doprowadziła skład orzekający do wniosku, że odpowiada ono prawu. Postanowieniem tym nałożono na skarżącego grzywnę w wysokości 1000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...]r. Należy zaznaczyć, że tytuł ten zawierał prawidłowe pouczenie o prawie zgłaszania zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz wskazywał na podstawy zarzutu. Został on A. S. doręczony w dniu [...] roku, ale nie skorzystał on z prawa zgłoszenia zarzutów. Oznacza to, że zarówno osoba zobowiązanego, jak i obowiązek podlegający egzekucji zostały prawidłowo oznaczone. Skarżący nie złożył także zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego o czym został pouczony w postanowieniu I instancji o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Złożył jedynie zażalenie na to postanowienie, a następnie skargę na postanowienie organu odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji. W związku z tym należy stwierdzić, że grzywna w celu przymuszenia jest środkiem egzekucyjnym stosowanym w toku postępowania egzekucyjnego w celu skłonienia zobowiązanego do wykonania określonego obowiązku. W niniejszej sprawie obowiązek ten polegał na usunięciu skutków prowadzonej działalności w oparciu o decyzję z dnia [...] r. i wypływał z decyzji z dnia [...] roku nr [...]. Do nałożenia grzywny może dojść po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, co następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, zgodnie z przepisem art. 26 § 5 ustawy egzekucyjnej. Tytuł egzekucyjny winien być sporządzony wedle wzoru ustalonego rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. nr 137, poz. 1541 ze zm.). Powyższe warunki zostały spełnione w przypadku zaskarżonego postanowienia. W niniejszej sprawie zgodnie z art. 26 § 4 ustawy, wierzyciel, będący jednocześnie organem egzekucyjnym, przystąpił z urzędu do egzekucji na podstawie wystawionego przez siebie tytułu wykonawczego. Tytuł ten zawiera wszystkie niezbędne elementy, określone w art. 27 § 1 ustawy, a samo wszczęcie egzekucji zostało poprzedzone wystosowaniem do zobowiązanego przewidzianego prawem upomnienia. W ocenie Sądu doszło zatem do skutecznego i zgodnego z prawem wszczęcia postępowania egzekucyjnego, mającego na celu wymuszenie wykonania na skarżącym obowiązku polegającego na usunięciu skutków prowadzonej działalności, orzeczonego decyzją ostateczną i prawomocną. Ta ostatnia pozostaje w obiegu prawnym, a zatem skarżący ma obowiązek ją wykonać. Nadto należy podkreślić, że stosownie do art. 29 § 1 ustawy, organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Na tym etapie postępowania nieskuteczne są zatem wszelkie zrzuty ( jak w niniejszej sprawie ) odnoszące się do zasadności nałożonego obowiązku, a wręcz kwestionujące jego celowość. Zaskarżone postanowienie spełnia wszystkie wymogi art. 122 § 1 i § 2 ustawy. Natomiast wysokość grzywny została ustalona w sposób prawidłowy – art. 121 § 1 i § 2 ustawy i nie przekracza granic wyznaczonych przez ogólne zasady postępowania egzekucyjnego w administracji, w szczególności zasady racjonalnego działania wyrażonej w art. 7 § 2 ustawy i zasady niezbędności – art. 7 § 3 ustawy. Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że oczekiwanie skarżącego, iż nie zostanie na nim wymuszone wykonanie decyzji z dnia [...] roku, ani w przedmiocie tego wykonania nie zostanie wszczęta egzekucja z uwagi na fakt oczekiwania przez skarżącego na decyzję zezwalającą mu na prowadzenie działalności w zakresie odpadów jest nieuprawnione. W niniejszym postępowaniu wykonaniu podlega bowiem decyzja z [...]r. a jej wykonanie jest obowiązkiem organu egzekucyjnego. Wbrew twierdzeniom skarżącego wskazana w tytule wykonawczym podstawa prawna obowiązku nadal funkcjonuje w obrocie prawnym, a nałożony na skarżącego obowiązek usunięcia skutków prowadzonej działalności na własny koszt nadal istnieje. Brak zasądzenia kosztów postępowania na rzecz skarżącego stanowi następstwo regulacji zawartej w art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 151, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa ). Zgodnie z tym przepisem jedynie w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu, którego działalność zaskarżono zwrot kosztów postępowania. Natomiast w niniejszej sprawie Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i dlatego na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił. su.