II SA/Gl 386/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.), Asesor WSA Aneta Majowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 lipca 2025 r. sprawy ze skargi D. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 30 grudnia 2024 r. nr SKO.PSŚ/41.5/1902/2024/17988 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia 13 września 2024 r. Prezydent Miasta C. odmówił skarżącej D.N. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką I. T.. W uzasadnieniu wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 978/23, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej D. N. od wyroku WSA w Gliwicach z dnia 28 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 1406/22 uchylił zaskarżony wyrok i decyzję SKO w Katowicach z dnia 25 lipca 2022 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia 6 czerwca 2022 r. w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Organ podniósł, że według wymienionego wyroku NSA, informacja o możliwości złożenia wniosku o zawieszenie prawa do emerytury i uzależnieniu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od przedstawienia decyzji o wstrzymaniu wypłaty emerytury powinna być udzielona stronie wówczas, gdy postępowanie z wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wykaże, że zachodzą przesłanki umożliwiające uwzględnienie wniosku i jedyną przeszkodą jest pobieranie emerytury. NSA stwierdził, że w sprawie brak było informacji w trybie art. 79a § 1 K.p.a. z wyrażeniem oceny organu I instancji, czy zachodzą przesłanki umożliwiające uwzględnienie wniosku co do zgromadzonego materiału dowodowego zanim przystąpi on do sporządzenia decyzji. Organ wskazał, że na podstawie tych wytycznych, zawiadomieniem z dnia 2 sierpnia 2024 r., stosując art. 79a § 1 K.p.a. poinformował skarżącą, że po ponownej analizie dokumentacji, nie spełni jej żądań w związku z negatywną przesłanką wynikającą z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 323). Dodał, że zawiadomienie zostało odebrane przez skarżącą w dniu 12 sierpnia 2024 r. oraz przez jej pełnomocnika będącego adwokatem w dniu 20 sierpnia 2024 r. i w terminie 7 dni od daty odebrania zawiadomienia, nie wpłynęły dodatkowe wnioski, dowody czy zastrzeżenia w sprawie. Następnie podniósł, że skarżąca ma ustalone prawo do emerytury, co potwierdza pismo z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. z dnia 1 marca 2021 r. Z oświadczenia z dnia 18 stycznia 2022 r. oraz z dnia 3 czerwca 2022 r. wynika, że strona nie wystąpiła do ZUS o zawieszenie świadczeń emerytalno-rentowych. Powyższe potwierdza również wydruk weryfikacji informacji o składkach na ubezpieczenie zdrowotne. Organ wskazał, że w związku z wystąpieniem przesłanki negatywnej określonej w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych – nie przysługuje skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia 30 grudnia 2024 r., w wyniku rozpoznania odwołania wniesionego przez skarżącą – reprezentowaną przez pełnomocnika będącego adwokatem – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji wydał decyzję w dniu 13 września 2024 roku, a zatem już po wejściu w życie ustawy o świadczeniu wspierającym, co nastąpiło w dniu 1 stycznia 2024 roku. Organ podniósł, że zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym, w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 (tj. ustawie o świadczeniach rodzinnych) w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 roku, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z przywołaną regulacją przepisy dotychczasowe nie mogą mieć zatem zastosowania w sprawie, w której na dzień 31 grudnia 2023 roku, prawo strony do świadczenia pielęgnacyjnego nie powstało, gdyż nie zostały spełnione warunki do jego przyznania. Warunkiem stosowania przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu sprzed nowelizacji jest zatem ustalenie, że prawo do świadczenia powstało do dnia 31 grudnia 2023 roku. O powstaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego można natomiast mówić jedynie w takim wypadku, gdy osoba ubiegająca się o jego przyznanie, przed wskazanym dniem spełniła wszystkie warunki wymagane przepisami ustawy o świadczeniach rodzinnych. Organ podkreślił, że w celu ustalenia, czy wszystkie warunki nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego zostały w niniejszej sprawie spełnione do dnia 31 grudnia 2023 roku należy dokonać oceny stanu faktycznego na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do tej daty. Następnie dodał, że istotą sporu w sprawie pozostaje kwestia, czy zasadnie odmówiono skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na to, że ma ustalone prawo do emerytury i do dnia wydania decyzji nie doszło do zawieszenia wypłaty na jej rzecz świadczeń emerytalnych. W tym zakresie podniósł, że dopiero zawieszenie prawa do emerytury eliminuje negatywną przesłankę prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych i umożliwia przyznanie świadczenia. Wnioskodawca może doprowadzić do zawieszenia emerytury poprzez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie tego prawa na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Zgodnie z tym przepisem, prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy lub renty rodzinnej, do której uprawniona jest jedna osoba, może ulec zawieszeniu na wniosek emeryta lub rencisty. Zawieszenie prawa do emerytury, stosownie do art. 134 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, skutkować będzie wstrzymaniem wypłaty emerytury poczynając od miesiąca, w którym została wydana decyzja o wstrzymaniu wypłaty. Dopiero zatem wydanie decyzji przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych rodzi skutek prawny w postaci wstrzymania wypłaty świadczenia emerytalnego. W związku z powyższym organ wskazał, że w niniejszej sprawie nie jest sporne, iż skarżąca nie złożyła takiego dokumentu do dnia wydania decyzji. Dodał, że do dnia 31 grudnia 2023 roku strona nie spełniła warunków do przyznania świadczenia, nie doszło bowiem do wyeliminowania przesłanki negatywnej z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit a ustawy o świadczeniach rodzinnych w postaci pobierania świadczenia emerytalnego. W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca – reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem – podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego mającego istotny wpływ na wydanie przedmiotowej decyzji tj. art. 17 ust. 5 lit. a w zw. z art. 27 ust. 5 pkt 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych (dalej również jako u.ś.r.) poprzez uznanie, że fakt nabycia przez skarżącą prawa do emerytury jest negatywną przesłanką do przyznania świadczenia, w sytuacji, gdy nie została ona poinformowana o konieczności zawieszenia emerytury w ten sposób, że okoliczność pobierania emerytury jest to jedyna przesłanka negatywna do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Ponadto zarzuciła naruszenie przez organ przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 9 i 79a K.p.a. poprzez nieudzielenie jej informacji, że pobieranie przez nią emerytury jest jedyną przesłanką uniemożliwiającą przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W związku z powyższymi zarzutami wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa prawnego. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego złożony został 14 grudnia 2021 r., natomiast istnienie negatywnej przesłanki w postaci braku zawieszenia przez nią prawa do emerytury, SKO stwierdziło dopiero w grudniu 2024 r., czyli po zmianie stanu prawnego. Podkreśliła, że z utrwalonego orzecznictwa sądowego, wypracowanego na kanwie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. obowiązującego do 31 grudnia 2023 r. wynika, iż prawidłowa wykładnia tego przepisu - jednolicie przyjmowana w aktualnym orzecznictwie - przemawia za umożliwieniem osobie uprawnionej dokonania wyboru jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalno-rentowego. Wnioskodawca może dokonać wyboru przez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury. Zawieszenie tego prawa eliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Istota ograniczenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego dla emeryta, wynikająca z ww. przepisu musi być przy tym interpretowana jako wiążąca się nie z samym prawem do emerytury, lecz z jego realizacją w postaci wypłaty świadczenia. Skoro zawieszenie prawa do emerytury skutkuje wstrzymaniem jej wypłaty, to przyjąć należy, że w ten sposób dochodzi do eliminacji negatywnej przesłanki, wyłączającej nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego (por. wyrok NSA z 9 maja 2024 r., sygn. akt I OSK 1415/23). Skarżąca podkreśliła, że o możliwości złożenia wniosku o zawieszenie emerytury i uzależnieniu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od przedstawienia decyzji o wstrzymaniu jej wypłaty, organ powinien stronę poinformować. Następnie wskazała, że w niniejszej sprawie powodem odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego był brak umożliwienia skarżącej przez SKO, możliwości wyboru pomiędzy otrzymywaną emeryturą a wnioskowanym świadczeniem. Podniosła, że w takim ujęciu, przesłankę konieczności zawieszenia prawa do emerytury, traktować należy nie jako przesłankę powstania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, a jedynie przesłankę do ustalenia tego prawa w drodze decyzji administracyjnej. Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego powstaje bowiem z mocy prawa, natomiast jego realizacja wymaga wydania decyzji administracyjnej, w której organ konkretyzuje przyznane ustawą uprawnienie. Wybór świadczenia pielęgnacyjnego zamiast emerytury nie jest przesłanką powstania prawa, a jedynie przesłanką konieczną do jego realizacji. Wybór świadczenia jest bowiem niezbędny jedynie do wydania decyzji realizującej przyznane przez prawo uprawnienie. Skarżąca wskazała, że w konsekwencji, w sprawie o świadczenie pielęgnacyjne - w przypadku, gdy spełnione są inne przesłanki jego ustalenia, zawieszenie pobierania emerytury do czasu zakończenia postępowania administracyjnego ma wpływ jedynie na ustalenie daty, od której świadczenie będzie przyznane. Stwierdziła, że skoro ustawodawca w art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym, posłużył się pojęciem "prawo powstało", a nie "prawo ustalono", to regulacje u.ś.r. obowiązujące do 31 grudnia 2023 r. należy stosować do wszystkich postępowań wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją administracyjną w roku 2023 r. Skarżąca podniosła, że treść art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym, nakazuje stosować normy prawne obowiązujące do 31 grudnia 2023 r, w każdej sprawie, w której wniosek o przyznanie świadczenia złożono przed tą datą, a wnioskodawca w tym czasie spełniał ustawowe przesłanki powstania przedmiotowego prawa. Wskazała, że jednocześnie przepis ten nie wyklucza ustalenia początku wypłaty świadczenia po 31 grudnia 2023 r. w przypadku zawieszenia prawa do renty po tym okresie, ponieważ jego treść nie odnosi się do przesłanki ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jaką jest konieczność dokonania wyboru (zawieszenia) jednego z przysługujących wnioskodawcy świadczeń. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym (art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a.) - na wniosek skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej P.p.s.a. określa, jakie naruszenia prawa stanowią podstawę uwzględnienia skargi. Na wstępie podkreślenia wymagało, że sprawa niniejsza była już przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, którego wyrok, podobnie jak i decyzje organów obydwu instancji, zostały następnie uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 978/23. W wyroku tym NSA stwierdził, że "informacja o możliwości złożenia wniosku o zawieszenie prawa do emerytury i uzależnieniu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od przedstawienia decyzji o wstrzymaniu wypłaty emerytury powinna być udzielona stronie wówczas, gdy postępowanie z wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wykaże, że zachodzą przesłanki umożliwiające uwzględnienie wniosku i jedyną przeszkodą jest pobieranie emerytury. Oznacza to, że w niniejszej sprawie konieczne było wystosowanie informacji w trybie art. 79a § 1 K.p.a. z wyrażeniem oceny organu w stosunku do zgromadzonego materiału dowodowego, zanim przystąpił on do sporządzania decyzji". Z akt administracyjnych wynika, że w ramach wykonania powyższych wskazań, organ I instancji, zawiadomieniem z dnia 2 sierpnia 2024 r., zgodnie z art. 79a § 1 K.p.a. poinformował skarżącą, że w związku z jej wnioskiem o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego złożonym w dniu 14 grudnia 2021 r., po ponownej analizie dokumentacji, nie spełni jej żądań w związku z negatywną przesłanką wynikającą z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych z dnia 28 listopada 2003 r. Organ dodał w końcowej części tego zawiadomienia, że skarżąca ma ustalone prawo do emerytury, co potwierdza pismo z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. z dnia 1 marca 2021 r., a z oświadczenia z dnia 18 stycznia 2022 r. oraz z dnia 3 czerwca 2022 r. wynika, iż strona nie wystąpiła do ZUS o zawieszenie świadczeń emerytalno-rentowych. Wskazał przy tym, że powyższe potwierdza również wydruk weryfikacji informacji o składkach na ubezpieczenie zdrowotne z dnia 31 lipca 2024 r. Podkreślenia wymagało, że z akt wynika, iż zawiadomienie powyższe zostało odebrane przez skarżącą w dniu 12 sierpnia 2024 r. oraz przez jej pełnomocnika będącego adwokatem w dniu 20 sierpnia 2024 r. i w terminie 7 dni od daty odebrania zawiadomienia, nie wpłynęły do organu żadne oświadczenia ani też dowody w sprawie. Wobec tego, prawidłowo organ stwierdził, że w związku z wystąpieniem przesłanki negatywnej określonej w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych – nie przysługuje skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką. Dodać przy tym należało, że przy rozpoznaniu sprawy – co wynika ze wskazań NSA - znajdowały zastosowanie przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych według poprzedniego stanu prawnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 390), a zatem również art. 17 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, zgodnie z którym, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: innym (niż wymienione w pkt 1 – 3) osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności. W związku z tym, skarżąca, z tytułu opieki nad matką - w omawianym stanie prawnym - była w kręgu osób, którym mogło przysługiwać świadczenie pielęgnacyjne – po spełnieniu pozostałych warunków ustawowych i w razie braku zaistnienia przesłanek negatywnych. Natomiast podstawę prawną odmowy przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego stanowił art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, obowiązujący przed nowelizacją, zgodnie z którym, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 roku o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżąca składając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, miała ustalone prawo do emerytury. W związku z tym, organ I instancji – w piśmie z dnia 19 maja 2022 r. poinformował stronę – reprezentowaną już na tym etapie przez pełnomocnika będącego adwokatem – o możliwości wyboru jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalno – rentowego. Podkreślił przy tym (pogrubionym drukiem), że osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera świadczenie emerytalno – rentowe, powinna mieć wybór jednego z tych świadczeń przez rezygnację z pobierania świadczenia niższego i że wybór może zrealizować przez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury lub renty na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Organ dodał też, że zawieszenie prawa do świadczenia emerytalno – rentowego eliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Następnie – jak już była o tym mowa wyżej - w ramach wykonania wskazań zawartych w cytowanym wyroku NSA wydanym w tej sprawie - organ I instancji, zawiadomieniem z dnia 2 sierpnia 2024 r. poinformował skarżącą, że w kwestii jej wniosku o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, "po ponownej analizie dokumentacji, nie spełni jej żądań w związku z negatywną przesłanką wynikającą z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych". Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika zaś, że w toku postępowania administracyjnego nie doszło do wyeliminowania wskazanej wyżej przesłanki negatywnej. W tych okolicznościach, jako prawidłowe ocenić należało rozstrzygnięcie organu odwoławczego, utrzymujące w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia. Natomiast całkowicie bezpodstawny był zarzut skargi, według którego w sprawie doszło do naruszenia art. 9 i 79a K.p.a. poprzez nieudzielenie stronie informacji, że pobieranie przez nią emerytury jest jedyną przesłanką uniemożliwiającą przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zarzut ten pozostaje w rażącej sprzeczności z treścią cytowanego wyżej zawiadomienia skierowanego do strony w piśmie z dnia 2 sierpnia 2024 r., w którym organ precyzyjnie wskazał, że w kwestii wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, nie spełni żądań strony w związku z negatywną przesłanką wynikającą z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Ponadto bezzasadne są argumenty skargi, według których – dopiero w grudniu 2024 r. SKO stwierdziło istnienie negatywnej przesłanki w postaci braku zawieszenia prawa skarżącej do emerytury, gdyż już w decyzji z dnia 25 lipca 2022 r. organ odwoławczy zawarł stwierdzenia sprowadzające się do tego, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do zawieszenia prawa do emerytury, a zatem wystąpiła przesłanka z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Mając na uwadze przedstawiony stan sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, zostały wydane zgodnie z prawem, w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania, w szczególności spełniającego warunki określone w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a także w art. 9 i art. 79a k.p.a., gdyż organ I instancji wystosował do skarżącej zawiadomienie, o którym była mowa wyżej, tym samym zostały zrealizowane przez ten organ wskazania zawarte w cytowanym wyżej wyroku NSA z dnia 9 maja 2024 r., wydanym w niniejszej sprawie. W tych okolicznościach brak było podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem decyzji organów obydwu instancji, wydanych na skutek wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, na podstawie zgromadzonych w sposób kompletny dowodów, właściwej ich oceny oraz prawidłowych rozważań faktycznych i prawnych, zawartych w ich uzasadnieniu, jak tego wymaga art. 107 § 3 k.p.a.. W związku z powyższym, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skargę należało oddalić.