II SA/Gl 395/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski,, Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2017 r. sprawy ze skargi [A] Sp. z o.o. w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. Pismem z dnia 3 kwietnia 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego poinformował [A] sp. z o.o. z siedzibą w P. o zamiarze przeprowadzenia kontroli w zakresie przestrzegania warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt. 22 ustawy o transporcie drogowym. Na wniosek przedsiębiorcy kontrola ta odbyła się w siedzibie organu. Kontrola trwała w dniach 15 maja - 24 lipca 2015 r. (rzeczywisty czas trwania kontroli: 4 dni) zaś jej zakres obejmował okres od 15 maja 2014 r. do dnia 15 maja 2015 r. W ramach prowadzonej kontroli stwierdzono szereg uchybień dotyczących przestrzegania przepisów o transporcie drogowym. Dotyczyły one: - niezgłoszenia na piśmie lub w postaci elektronicznej danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym – co dotyczyło 5 pojazdów, - skrócenia dziennego czasu odpoczynku w siedmiu przypadkach, - nieokazania w trakcie kontroli kilkudziesięciu wykresówek, łącznie za 165 dni, - braku danych cyfrowych łącznie za 540 dni, - braku właściwego opisania dwóch wykresówek, - sześciu przypadków naruszenia w zakresie wczytywania danych z karty kierowcy raz na 28 dni. Powyższe uchybienia zostały stwierdzone w protokole kontroli nr [...]. Pismem z dnia 14 lipca 2015 r. organ wezwał kontrolowaną do uzupełnienia okazanych dokumentów poprzez przesłanie 15 wykresówek dotyczących przewozów dwoma pojazdami. W odpowiedzi [A] poinformowała organ, iż nie jest w stanie wyjaśnić braku wykresówek. Stwierdziła, że gdy organ zwróci jej dokumentację to postara się wyjaśnić braki. Być może wynikają one z tego, iż pojazdy były użyczane innym podmiotom. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wymierzył [A] karę pieniężną za wszystkie wymienione w protokole uchybienia (przy uwzględnieniu art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym) w wysokości 15000 zł. Pismem z dnia 22 lutego 2016 r. strona wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji. Strona twierdzi, że organ I instancji opracował swój własny protokół, który nie jest protokołem podpisanym przez nią w dniu 24 lipca 2015 r. Zarzuciła, że organ wydał decyzję z rażącym naruszeniem prawa tj. w oparciu o nieokreślony w precyzyjny i rzetelny sposób materiał dowodowy. Skarżąca twierdzi, że w sprawie nie zostało w sposób jasny jednoznacznie określone jaki materiał dowodowy został pobrany do kontroli i jaki materiał stanowi podstawę orzeczenia. Zdaniem strony świadczą o tym błędy w decyzji, niezrozumiała korespondencja prowadzona ze stroną, a także próba sprostowania protokołu w sytuacji gdy żadne przepisy nie przewidują takiej możliwości. Twierdzi, że w niniejszej sprawie organ naruszył przepisy o sporządzaniu protokołu, bowiem dokonał sprostowania w sposób którego nie przewidują przepisy prawa. Zastąpienie zostało dokonane w piśmie. Zdaniem skarżącej skoro protokół został sporządzony wadliwie, nie mógł stanowić podstawy faktycznej rozstrzygnięcia przez organ I instancji. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i wymierzył [A] karę piueniężną. Kwota wyliczona z uchybień wynosiła 252300 zł, jednakże po zastosowaniu rozwiązania przewidzianego w art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym kara została wymierzona w wysokości 15000 zł. Przyczyną orzeczenia kasatoryjnego było błędne wymierzenie przedsiębiorcy kary pieniężnej w zakresie wczytywania danych z karty kierowcy. W pozostałym zakresie organ odwoławczy zaakceptował ustalenia organu I instancji szczegółowo omawiając podstawy wymierzenia kar za poszczególne uchybienia. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego protokołu kontroli wskazał, że naruszenia stwierdzone decyzją organu I instancji zostały ustalone na podstawie protokołu kontroli z dnia 24. Lipca 2015 r. nr. [...], który został sporządzony w dwóch egzemplarzach. Oba egzemplarze zostały podpisane przez M. K. i A. L., co wynika ze sporządzonej w dniu 16.09.2015 r. notatki urzędowej. Jeden z egzemplarzy protokołu został wysłany stronie, natomiast drugi egzemplarz uległ zalaniu. Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że w sprawie nie istnieje protokół kontroli, który stanowiłby podstawę do prowadzenia postępowania w sprawie naruszeń z zakresu transportu drogowego. Niewątpliwie taki protokół istnieje, a jeden z jego egzemplarzy został wysłany stronie. Z uwagi na zniszczenie drugiego egzemplarza protokołu, organ I instancji podjął czynności mające na celu odtworzenie treści protokołu. Odtworzony protokół kontroli został dołączony do akt sprawy, jednakże strona odmówiła jego podpisania. Tym niemniej organ zauważa, że wszystkie ustalenia faktyczne wynikające z tego protokołu znajdują potwierdzenie w całokształcie zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego - tj. w dokumentach, które zostały zabezpieczone w czasie kontroli i które stanowiły podstawę sporządzenia protokołu kontroli. Jednocześnie organ nie dostrzegł żadnych podstaw, aby kwestionować treść odtworzonego protokołu kontroli, z tego względu, że miałby on nie odpowiadać protokołowi, który strona podpisała w dniu 24 lipca 2015 r. Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożyła [A] reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzuciła organowi odwoławczemu - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1 b Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U.00.98.1071 z późn. zm. - dalej jako "kpa" oraz w pkt 3 preambuły Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r, polegające na niedostrzeżeniu, że zostały spełnione przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego. - naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 i art. 107 § 3 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego oraz nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącego i nie podanie przyczyn, z powodu których argumentom skarżącego odmówiono wiarygodności. W uzasadnieniu skargi sprecyzowano podniesione zarzuty. W szczególności [A] podtrzymała swe stanowisko, iż w sprawie zostały sporządzone dwa protokoły, przy czym strona została zapoznana tylko z jednym z nich (w przypadku drugiego odmówiła podpisu). Zarzuciła, iż organy administracji nie umożliwiły Spółce wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. [A] wskazywała bowiem, że ustosunkuje się do kwestii brakujących wykresówek, gdy organ odeśle jej ich oryginały. Wskazano również, że w dwóch przypadkach skrócenie czasu odpoczynku nie zostało zawinione przez kierowców. W uzasadnieniu skargi [A] zakwestionowała metodologię wyliczenia brakujących wykresówek i danych na karcie kierowcy. Podniosła wreszcie, iż organ II instancji nie stwierdził nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego pomimo istnienia ku temu przesłanek. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów procesowych wskazał, iż z analizy dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że organy odniosły się wyczerpująco do argumentów podniesionych przez stronę na etapie całego postępowania administracyjnego. Organ wyjaśnił, że zdaniem organu (wbrew twierdzeniom skarżącej) wobec uzyskania podczas przeprowadzonego postępowania administracyjnego wszystkich koniecznych informacji do rozstrzygnięcia sprawy nie zachodziła potrzeba jego dodatkowego uzupełnienia. Skarżąca nie podała, jakich czynności została pozbawiona w postępowaniu administracyjnym, tj. jakich czynności dokonałby, gdyby została zawiadomiona przez organ II instancji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych. W szczególności skarżąca nie skonkretyzowała, jakie dowody zgłosiłaby w postępowaniu administracyjnym i jakie to okoliczności mogłyby zostać dzięki nim wyjaśnione w sposób odmienny od przyjętego przez organ stanu faktycznego sprawy. Odnosząc się do zarzutów strony organ zaznaczył, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym wskazuje się, że w postępowaniu administracyjnym ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. Prowadzi to do konkluzji, że nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Z treści przepisów nakładających wspomniane obowiązki nie daje się w szczególności wyprowadzić konkluzji, że organy administracji zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ta ostatnia środków takich nie przedstawia lub gdy twierdzenia strony są zbyt ogólnikowe bądź lakoniczne. Organ nie ma obowiązku poszukiwania dowodów na obalenia własnych ustaleń. W konsekwencji w ocenie organu brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o zarzuty wskazane przez stronę. Za niezasadny organ uznał zarzut naruszenia przez organ art. 107 § 3 kpa, ponieważ uzasadnienie faktyczne decyzji zawierało wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a uzasadnienie prawne zawierało wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiadając na zarzuty strony dotyczące nierozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji organ wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 687/05:"Jak już wielokrotnie podkreślał w swych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznym trybem weryfikacji decyzji nieostatecznej jest w Kpa. postępowanie odwoławcze, a tryb ten ma pierwszeństwo przed trybem nadzwyczajnym, w jakim dokonuje się np. stwierdzenie nieważności decyzji". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Podstawę materialnoprawną decyzji o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej stanowi art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm. – dalej "u.t.d."), zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10 000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 zł. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do u.t.d. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy nie uchybiły zasadom postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dokładając starań, by dokładnie ustalić faktyczny, o czym świadczy treść uzasadnień zaskarżonych decyzji. Należy przyjąć, że dla potrzeb wydania zaskarżonych rozstrzygnięć zebrany materiał dowodowy jest kompletny i - w świetle powyższych wyjaśnień - dawał organom podstawę do podjęcia ustaleń co do stwierdzenia istnienia wskazanych naruszeń obowiązków i warunków przewozu drogowego wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym i aktów prawa wspólnotowego regulujących obowiązki przewoźnika drogowego i zasady wykonywania transportu drogowego, W pierwszym rzędzie należy się odnieść do uchybień o charakterze procesowym. Trzeba przede wszystkim stwierdzić, że skarżąca brała czynny udział na każdym etapie postępowania mając pełną możliwość wypowiadania się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, a także mając prawo do składania żądań i przedstawiania własnych twierdzeń i dowodów. Strona została zawiadomiona przez organ pierwszej instancji o wszczęciu postępowania w sprawie, które zawierało pouczenie o przysługujących stronie postępowania prawach, nadto zawiadomiono stronę o zakończeniu postępowania wyjaśniającego i prawie do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz prawem do zgłoszenia żądań. Zauważyć należy przy tym, że inna, aniżeli skarżącej ocena przez organy stanu faktycznego nie może świadczyć o naruszeniu przez te organy zasad: praworządności, zaufania do organów czy prawdy materialnej, określonych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca podczas kontroli w przedsiębiorstwie była zobowiązana przedłożyć komplet dokumentacji obrazującej pracę kierowców. Nie mogła tego uczynić w jakiejkolwiek formie tylko formie prawem przewidzianej. Podstawową rolę w tym zakresie odgrywają wykresówki oraz pliki zawierające dane z kart kierowcy oraz tachografów cyfrowych. Podczas kontroli jednak nie zostały okazane. Warto zwrócić uwagę, iż sam fakt nieokazania odpowiedniej dokumentacji w trakcie kontroli stanowi uchybienie podlegające karze. Mowa tu choćby o przypadku wskazanym w pkt 6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d., gdzie spenalizowano "nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień". Braki w tym zakresie zostały wykazane w sposób nie budzący wątpliwości. Strona nie ustosunkowała się do tego ponosząc jedynie, że w sytuacji gdy organ zwróci oryginały wykresówek to być może [A] wypowie się do zarzutów. W praktyce w całym postępowaniu administracyjnym skarżąca Spółka kwestionowała ustalenia organów, nie przytaczając w tym zakresie żadnej argumentacji. Odpowiedzialność przedsiębiorcy wykonującego przewozy drogowe ma charakter obiektywny i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków. Decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego, organ - co do zasady - zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 2 i 3 u.t.d. (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2016 r. sygn. II GSK 800/15 – za www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można zgodzić się ze skarżącą, iż w sprawie zostały sporządzone dwa protokoły. Jak to wyjaśnił organ w uzasadnieniu decyzji, jak również jego pełnomocniczka w trakcie rozprawy, chodzi tu o jeden protokół oznaczony symbolem [...]. Jego egzemplarz podpisany przez przedstawiciela kontrolowanej spółki uległ zniszczeniu. Dlatego też wysłano go ponownie do podpisu, jednakże skarżąca odmówiła temu. O dwóch protokołach w sprawie można by mówić w sytuacji, gdyby wykazano, iż kopie protokołów różnią się od siebie. Nic takiego jednak nie nastąpiło. Zupełnym nieporozumieniem jest wreszcie zarzut niestwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji. Pierwszeństwo w tym zakresie ma wszak postępowanie instancyjne, a nie nadzwyczajne. Sąd nie podziela również stanowiska skarżącej odnośnie naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa materialnego. Jak trafnie wskazał organ administracji w myśl art. 15 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) NR 3821/85 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanic używać urządzeń zainstalowanych w pojeździć, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d): jeśli pojazd -wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem 1, wprowadza się na wykresówkę, ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty; lub jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, w jakie wyposażone jest urządzenie rejestrujące. Jeśli pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB jedzie więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci upewniają się, że ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie otwory tachografu Kierowcy uzupełniają odpowiednio wykresówki, jeżeli w pojeździe znajduje się więcej niż jeden kierowca, W taki sposób, aby informacje, określone w załączniku I rozdziale II ust. 1-3, były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd. Zgodnie z art. 34 ust. 1 i 3a Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadza pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjecie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Ustalenia powyższe są niezbędne dla ustalenia dni, w których kierowca dysponował pojazdem a niekoniecznie wykonywał przewozy. Konieczne wtedy było jednak dokonanie odpowiednich adnotacji (na wykresówce lub jako ręczny wpis na karcie kierowcy). Organ II instancji ustalił, że wyliczenia w tym zakresie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego były błędne. Przyjął on bowiem, że skarżąca nie okazała wykresówek za 165 dni. Tymczasem lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d. sankcjonuje nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu karą pieniężną w wysokości 500 złotych za każdy dzień. Wobec tego, że ustawa nie zawiera definicji legalnej terminu "dzień", przy ustalaniu tego terminu należy kierować się podstawowymi dyrektywami wykładni językowej. I tak gdy nie ma w tekście prawnych definicji legalnych - interpretowanym zwrotom prawnym nie należy nadawać znaczenie odmiennego od potocznego. Tymczasem w potocznym znaczeniu termin "dzień" oznaczać będzie dzień kalendarzowy. W tym stanie rzeczy organ I instancji nie mógł określać wysokości kary za nieokazanie wykresówek mając na uwadze potencjalne dni pracy kierowcy, ale winien był wysokość kary uzależnić od liczby dni kalendarzowych, za które skarżąca nie okazała wykresówek. Z ustaleń organu odwoławczego wynika natomiast, że skarżąca nie okazała wykresówek za 122 dni kalendarzowe, co uzdaniem organu uzasadniało nałożenie kary w wysokości 61000 zł. Niczym nie uzasadniona jest sugestia skarżącej, iż w takim przypadku należy stosować lp. 6.3.8. załącznika do ustawy, gdyż dotyczy on braku prawidłowo opisanych wykresówek. O ocenie Sądu powyższa argumentacja jest spójna i logiczna. Pozostałe ustalenia organów) administracji również nie budzą wątpliwości. Dotyczy to głównie wskazania, że skarżąca nie okazała w trakcie kontroli w przedsiębiorstwie danych z tachografów cyfrowych łącznie za 176 okresów. Zatem kara z tego tytułu winna wynieść 188.000 zł (176 x 500 zł). Zupełnie niezrozumiały w ocenie Sądu jest zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 b Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. Zgodnie z tym przepisem "o ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1, każde Państwo Członkowskie może wprowadzić wyjątki od przepisów art. 5–9 i uzależnić te wyjątki od spełnienia indywidualnych warunków na swoim terytorium lub, w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami, na terytorium innego Państwa Członkowskiego, mające zastosowanie do następujących przewozów wykonywanych [...] pojazdami używanymi lub wynajmowanymi bez kierowcy przez przedsiębiorstwa rolnicze, ogrodnicze, leśne, gospodarstwa rolne lub rybackie do przewozu rzeczy w ramach własnej działalności gospodarczej w promieniu do 100 km od bazy przedsiębiorstwa". Przepis powyższy do rozpatrywanej sprawy nie mógł bowiem znaleźć zastosowania. Skład orzekający nie może również zaakceptować zarzutu skargi dotyczącej naruszenia pkt 3 preambuły Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. Stanowi on bowiem, iż "niektóre pojazdy zostały zwolnione z obowiązku stosowania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady. Na potrzeby zapewnienia spójności powinna również istnieć możliwość wyłączenia takich pojazdów z zakresu niniejszego rozporządzenia. Również ten przepis w rozstrzyganej sprawie nie miał zastosowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.