II SA/Gl 408/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K., L. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego na skutek wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] r., nr [...], znak: [...] nakazującej A. i L. K., zamieszkałym przy ul. [...] w A. rozbiórkę dwóch bram ogrodzeniowych, zbudowanych na działce nr [...] w A., będącej własnością Gminy L., a stanowiącej drogę gminną ul. [...] - boczna. Na powyższe rozstrzygnięcie A. i L. K. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę oraz wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji. We wniosku skarżący nawiązali do treści wydanych w postępowaniu administracyjnych aktów, wyjaśniając dlaczego w ich przekonaniu zawisła przed Sądem sprawa obarczona jest wadami cyt.: "(...) Przedmiotowa sprawa jest wynikiem pomyłki prawniczej (...)". Wnioskodawcy natomiast nie odnieśli się do samego wniosku o wstrzymanie wykonania. Zarówno organ administracji publicznej, jak i uczestnik postępowania, mimo takiej możliwości - nie ustosunkowali się do przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając wniosek o wstrzymanie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż w związku z utrzymaniem przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji należało przyjąć, iż wnioskiem o wstrzymanie objęte jest również zaskarżone rozstrzygnięcie. Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek (okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym). Okoliczności te Sąd winien ocenić zarówno w stosunku do strony skarżącej, jak i uczestników postępowania, bowiem konsekwencje wstrzymania bądź braku wstrzymania zaskarżonego aktu, mogą dotykać w takim samym stopniu inwestora, jak i pozostałe strony tego postępowania. Jak wynika z brzmienia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca co prawda nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, iż zachodzą przewidziane nim przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, to jednakże uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie (por. M. Bogusz, Glosa do przytoczonego wyżej postanowienia NSA, [w:] Gdańskie Studia Prawnicze. Przegląd orzecznictwa 2006 r., nr 1, poz. 1). Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05 ([w:] OSS z 2005 r. nr 3, poz. 72) w razie złożenia wniosku o wstrzymanie rzeczą Sądu jest zbadać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu, bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Skarżący występując z wnioskiem nie podali jakichkolwiek informacji, bądź argumentów, odnoszących się do przesłanek wstrzymania i mogących uprawdopodobnić, iż w efekcie wykonanie zaskarżonej decyzji rodzić będzie po ich stronie niebezpieczeństwo wywołania znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do przesłanek takich nie można bowiem zaliczyć przeświadczenia o ewentualnej wadliwości wydawanych w rozpoznawanej sprawie przez organy administracji publicznej aktów. Przyjdzie zauważyć bowiem, że te i inne okoliczności będą badane przez Sąd dopiero przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na nie na etapie postępowania wpadkowego, jakim jest rozpoznawanie wniosku o wstrzymanie wykonania, nie może być brane pod uwagę. Także biorąc pod rozwagę okoliczności nie powołane przez skarżących, a rozważane przez tut. Sąd z urzędu, a w szczególności uwzględniając przedmiot zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd doszedł do przekonania, że nie powoduje ono dla strony skarżącej ani niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ani też powstania trudnych do odwrócenia skutków, zwłaszcza jeśli tego sama strona nie uprawdopodobniła. Rozbiórka w zaskarżonym rozstrzygnięciu dotyczy bram ogrodzeniowych (metalowej i drewnianej), zatem wykonanie zaskarżonej decyzji sprowadza się w swej istocie do podjęcia działań zmierzających do usunięcia tychże bram, z możliwością ich ponownego montażu, bez konieczności zniszczenia użytych materiałów budowlanych. Bowiem sam fakt, iż zaskarżona decyzja dotyczy rozbiórki obiektu budowlanego, nie przesądza jeszcze o możliwości przyznania wnioskodawcom ochrony na czas trwania postępowania do chwili wyrokowania w pierwszej instancji. Natomiast zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może nastąpić jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną wyjątkowe okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej, a takie w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą. Rozpoznając wniosek należało również mieć na względzie interes osób trzecich, a mianowicie uniemożliwienie im ewentualnego przejazdu z dwóch stron drogą gminną, bramy bowiem zabudowane są w poprzek powołanej na wstępie działki. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie przywołanego wyżej art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji.