II SA/Gl 408/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K., L. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego na skutek kolejnego wniosku pełnomocnika skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w rozpoznawanej sprawie postanowieniem z dnia 2 lipca 2008 r. oddalił zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia [...]r., nr [...], którą to [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...]r., nr [...], znak: [...]nakazującą A. i L. K., zamieszkałym przy ul. [...] w A. rozbiórkę dwóch bram ogrodzeniowych, zbudowanych na działce nr [...] w A., będącej własnością Gminy L., a stanowiącej drogę gminną ul. [...] - boczna. Na powyższe rozstrzygnięcie pełnomocnik skarżacych (będący radcą prawnym) wniósł zażalenie, które prawomocnym postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił na mocy art. 220 § w zw. z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a. Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik skarżących zwrócił się z kolejnym wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W jego uzasadnieniu ponowił argumenty wskazane w zażaleniu, a mianowicie podniósł, iż przejazd ciężkim sprzętem przez drogę, która przebiega między nieruchomościami skarżących spowoduje niepowetowaną szkodę w ich zabudowaniach mieszkalno-gospodarczych. Z uwagi bowiem na płytkie fundamenty zaczną pękać ściany, a okna wypadać z futryn. Zaznaczył nadto, iż nigdy na przedmiotowej działce nie było drogi. Zarówno organ administracji publicznej, jak i uczestnik postępowania, mimo takiej możliwości - nie ustosunkowali się do przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając wniosek o wstrzymanie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek (okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym). Okoliczności te Sąd winien ocenić zarówno w stosunku do strony skarżącej, jak i uczestników postępowania, bowiem konsekwencje wstrzymania, bądź braku wstrzymania zaskarżonego aktu, mogą dotykać w takim samym stopniu inwestora, jak i pozostałe strony tego postępowania. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05 ([w:] OSS z 2005 r. nr 3, poz. 72) w razie złożenia wniosku o wstrzymanie rzeczą Sądu jest zbadać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu, bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Dokonując oceny złożonego wniosku, Sąd biorąc pod rozwagę zarówno okoliczności wskazane we wniosku, jak i te niepowołane, a badane z urzędu, doszedł do przekonania, że nie została spełniona żadna z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zastosowanie zaskarżonego aktu nie oznacza bowiem spowodowania istotnej zmiany rzeczywistości. Wskazać należy, iż znaczna szkoda to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwa przez przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Jednakże taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Rozbiórka w zaskarżonym rozstrzygnięciu dotyczy bowiem bram ogrodzeniowych (metalowej i drewnianej). Wykonanie zatem zaskarżonej decyzji sprowadza się do podjęcia działań zmierzających do usunięcia tychże bram. Jednakże ze względu na charakter obiektów podlegających rozbiórce, nie występuje niebezpieczeństwo konieczności ich zniszczenia, a co więcej istnieje możliwość ponownego ich montażu. Również za nieuwzględnieniem wniosku przemawia interes osób trzecich. Zbudowane bowiem przez skarżących ogrodzenie w postaci bram z dwóch stron uniemożliwia ewentualny przejazd drogą gminną, bramy bowiem zabudowane są w poprzek powołanej na wstępie działki. Na marginesie zważyć należy, iż dla oceny zasadności wniosku bez znaczenia pozostawał sformułowany w skardze zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Nie jest to bowiem ustawowa przesłanka, w oparciu o którą należało oceniać zasadność wniosku. Przyjdzie zauważyć bowiem, że te i inne okoliczności będą badane przez Sąd dopiero przy rozpoznawaniu skargi co do meritum, czego wyrazem będzie orzeczenie kończące postępowanie. Dlatego też powoływanie się na nie na etapie postępowania wpadkowego, jakim jest rozpoznawanie wniosku o wstrzymanie wykonania, nie może być brane pod uwagę. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.