II SA/Gl 414/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.J. i B.J. na uchwałę Rady Gminy O. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Wójta Gminy O. w sprawie nadania numeracji porządkowej nieruchomości postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r., skierowanym bezpośrednio do Departamentu Spraw Obywatelskich Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W., K.J. i B.J. wyrazili niezadowolenie ze sposobu załatwienia przez Wójta Gminy O. ich wniosku z dnia [...] r. dotyczącego numeracji porządkowej nieruchomości położnej w B., gmina O.. Pismo to zostało najpierw przekazane do Głównego Geodety Kraju, a ten powołując się na art. 231 w zw. z art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – zwanej dalej KPA) przekazał je Przewodniczącemu Rady Gminy O. zgodnie z właściwością jako skargę na działalność Wójta Gminy O. w sprawie nadania numeracji porządkowej nieruchomości położonej w B. [...]. W dniu [...] r. Rada Gminy O., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm. - zwanej dalej ustawą o samorządzie gminnym) oraz art. 229 pkt 3 KPA podjęła uchwałę nr [...] w sprawie rozpatrzenia skargi państwa K. i B. J., w której w § 1 uznała skargę tę za nieuzasadnioną. Pismem z dnia [...] r. K.J. i B.J. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę wnosząc wyraźnie o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy O. z dnia [...] r., nr [...]. Ponieważ skarga została złożona za pośrednictwem Ministra Spraw Wewnętrznych i organ ten przesłał skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami administracyjnymi, początkowo została ona zarejestrowana jako skarga na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] r., nr [...]. Po wezwaniu do sprecyzowania treści skargi K.J. i B.J. w piśmie z dnia [...] r. wskazali, że przedmiotem skargi jest uchwała Rady Gminy O. z dnia [...] r., nr [...]. W uzasadnieniu podnieśli, że radni nie zostali prawidłowo powiadomieni o istocie sprawy, przedstawiono im nierzetelne dane, a skarżący zostali pozbawieni możliwości złożenia stosownych oświadczeń. W związku dokładnym określeniem przedmiotu skargi postanowieniem z dnia [...] r., sygn. akt IV SA/Wa 2371/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. W odpowiedzi na skargę nadesłanej wraz z aktami sprawy organ wniósł o oddalenie skargi jako całkowicie bezzasadnej. Natomiast skarżący w piśmie z dnia [...] r. podkreślili, że Wójt Gminy O. w odpowiedzi na skargę ustosunkował się jedynie do zarzutów podniesionych w stosunku do uchwały Rady Gminy O. z dnia [...] r., nr [...], natomiast sprawa dotyczy również innych uchwał, nie wskazując jednak żadnych danych je identyfikujących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W pierwszej kolejności zauważyć należy, że badanie merytorycznej zasadności skargi przez sąd administracyjny poprzedza ocena, czy mieści się ona w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego. Zakres ten został całościowo unormowany w art. 3 § 2, art. 3 § 3 oraz w art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. – zwana dalej p.p.s.a.) i obejmuje między innymi skargi na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt 5 podejmowane z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że zasadą jest dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej jedynie wówczas, gdy organy administracyjne podejmują działania w formach władczych lub stanowiących, a więc właściwych dla podmiotu publicznego funkcjonującego w ramach przyznanej mu zwierzchniej władzy (imperium) przysługującej państwu. Skarga wniesiona w sprawie, która wykracza poza zakres przedmiotowy, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie z regulacją art. 101 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jednak zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uchwała organu gminy podjęta w związku ze skargą strony na działalność wójta, wniesioną w trybie przepisów działu VIII KPA nie jest uchwałą podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej. Stanowi ona bowiem jedynie formę zawiadomienia wnoszącego taką skargę o sposobie jej załatwienia, a przez to tylko, że organ załatwia skargę w formie uchwały, nie staje się ona automatycznie uchwałą, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSK 407/09, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov). W związku z powyższym zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi wniesionej na podstawie art. 227 KPA, wyrażone przez radę gminy w formie uchwały, nie może zostać zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W ocenie Sądu taki akt nie jest uchwałą podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej, nie kwalifikuje się zatem do katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., a skarga w tym przypadku jest niedopuszczalna. W rozpoznawanej sprawie K.J. i B.J. zarówno w skardze z dnia [...] r., jak i w piśmie [...] r. wyraźnie wskazali, że intencją ich było zaskarżenie uchwały Rady Gminy O. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie rozpatrzenia skargi Państwa K. i B. J.. W skardze bowiem zatytułowanej "wniosek o stwierdzenie nieważności uchwały" skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności wyżej wymienionego aktu podnosząc między innymi, że w uchwale tej nie ma informacji dotyczących numeru porządkowego nieruchomości. Natomiast w odpowiedzi na wezwanie do sprecyzowania przedmiotu skargi jednoznacznie wskazano, że dotyczy ona uchwały Rady Gminy O. z dnia [...] r., nr [...]. W tym miejscu podkreślić należy, że z kolei w piśmie z dnia [...] r., w którym skarżący określili, że ich skarga dotyczy również innych uchwał, nie podali oni żadnych danych pozwalających na ich zidentyfikowanie (dat wydania, numerów, przedmiotu), nie wynika to również z treści poprzednio składanych pism ani z akt administracyjnych, Sąd nie mógł zatem ustosunkować się do tych twierdzeń. Zaskarżona uchwała - zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi z dnia [...] r. - została podjęta w trybie przepisów działu VIII KPA, co potwierdza zwłaszcza fakt, że została ona wydana w oparciu o art. 229 pkt 3 KPA. Również analiza treści pisma skarżących z dnia [...] r. potwierdza słuszność stanowiska organu przekazującego sprawę zgodnie z właściwością (Głównego Geodety Kraju) i zakwalifikowanie jej jako skargi obywatelskiej złożonej w trybie art. 227 KPA. Mając zatem na względzie przedmiot skargi Sąd uznał skargę K. J. i B. J. z dnia [...] r. za niedopuszczalną. W związku z powyższym, działając na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.