II SA/Gl 419/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.P. na czynność Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę. Wnioskiem z dnia [...] r. G. P. wystąpił do Starosty [...] o zwrot kwoty [...] zł tytułem opłaty za wydanie karty pojazdu marki [...], o nr rejestracyjnym [...], pobranej w dniu [...] r. w trakcie rejestracji tego pojazdu. W dniu [...] r. G. P. zostało doręczone pismo Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], stanowiące negatywną odpowiedź na jego wniosek. Pismem z dnia [...] r. G. P. wystąpił z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w związku z powyższą czynnością Starosty [...] . W odpowiedzi na wezwanie, organ pismem z dnia [...] r. (doręczonym wnioskodawcy w dniu [...] r.) podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Pismem z dnia [...] r. G. P. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na czynność Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...]. Prawomocnym postanowieniem z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 600/10, Sąd odrzucił tę skargę, z uwagi na niedochowanie ustawowego terminu do jej wniesienia. Pismem z dnia [...] r. G. P. ponownie wystąpił do Starosty [...] z żądaniem zwrotu nienależnie pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu marki [...], o nr rejestracyjnym [...]. Pismem z dnia [...] r. organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] r., nr [...]. Wskazał jednocześnie na prawomocne zakończenie postępowania powyższym postanowieniem Sądu z dnia 15 lipca 2010 r. Pismem z dnia [...] r. G. P. po raz kolejny zwrócił się do Starosty [...] z żądaniem zwrotu nienależnie pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu marki [...], o nr rejestracyjnym [...] W odpowiedzi Starosta [...] i pismem z dnia [...] r., nr [...] ponownie odwołał się do swojego stanowiska zawartego w piśmie z dnia [...] r., nr [...] oraz postanowienia Sądu z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 600/10. Pismem z dnia [...] r. G. P., wskazując na powyższą odpowiedź organu, wystąpił z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Ustosunkowując się do tego wezwania Starosta Powiatowy pismem z dnia [...] r. zwrócił uwagę, że sprawa dotycząca zwrotu opłaty za kartę pojazdu o nr rejestracyjnym [...] została rozstrzygnięta pismem z dnia [...] r., nr [...] oraz postanowieniem Sądu z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 600/10. W dniu [...] r. G. P. wystąpił, za pośrednictwem Starosty [...] , do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ze skargą na czynność tego organu z dnia [...] r., nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jednakże w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej zwanej Ppsa. W niniejszej sprawie G. P. kwestionuje prawidłowość odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu marki [...], o nr rejestracyjnym [...], uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 137, poz. 1310). Jako przedmiot skargi wskazuje czynność Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...]. W świetle tej okoliczności wskazać należy przede wszystkim, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07 (ONSAiWSA 2008 r. nr 2, poz. 21) rozstrzygnął, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa. Skuteczne wniesienie takiej skargi uzależnione jest jednak od wyczerpania na drodze administracyjnej trybu określonego w art. 52 § 3 Ppsa. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do naruszenia prawa. Jednocześnie, w myśl art. 53 § 2 Ppsa, skargę na inne niż decyzja lub postanowienie akty z zakresu administracji publicznej, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie rozważenia wymaga zatem, czy zaskarżona w sprawie czynność Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], stanowiąca odpowiedź na wystosowane przez G. P. kolejne (trzecie) żądanie zwrotu nadpłaconej opłaty za wydanie karty pojazdu, zawarte we wniosku z dnia [...] r., mogła być przedmiotem dopuszczalnego i skutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a w konsekwencji przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu brak jest takiej możliwości. Nie można pominąć faktu, że już pismem z dnia [...] r. G. P. wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o zwrot nadpłaconej opłaty za wydanie karty powołanego na wstępie pojazdu, zaś jego pismo z dnia [...] r. dotyczy tego samego stanu faktycznego sprawy i zawiera tożsame żądanie. Na skutek wniosku z dnia [...] r. Starosta [...] czynnością z [...] r., nr [...] odmówił G. P. zwrotu spornej opłaty. Natomiast wnioskodawca w dniu [...] r. skutecznie wystąpił z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w związku z tą czynnością, po czym odmowę zwrotu opłaty zaskarżył do sądu administracyjnego. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęty został pogląd, że niedopuszczalne jest traktowanie instytucji wezwania do usunięcia naruszenia prawa jako czynności, która nie wywołuje żadnych skutków prawnych i wobec tego może być powtarzana wielokrotnie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1954/08, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 1000/09, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Op 481/11, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 660/11, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazane w art. 52 § 3 Ppsa wezwanie ograniczone czternastodniowym terminem, nie może być skutecznie wnoszone w dowolnym terminie i przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej czynności jednokrotnie. Każde następne pismo strony nie posiada już waloru takiego wezwania. Tym samym to pierwsze wezwanie G. P. z dnia [...] r. stanowiło wyczerpanie na drodze administracyjnej przysługującego skarżącemu środka zaskarżenia i wyznaczało termin, w którym dopuszczalne było zaskarżenie przez niego czynności Starosty [...] w sprawie odmowy niesłusznie pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu marki [...], o nr rejestracyjnym [...]. Skarżący, choć nieskutecznie, skorzystał już z tego uprawnienia, wnosząc pismem z dnia [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 600/10. Zgłoszenie po raz trzeci przez G. P. żądania, tożsamego zarówno podmiotowo, jak i przedmiotowo (pismo z dnia [...] r.), skutkowało co prawda ponownym udzieleniem przez organ odpowiedzi (pismo z dnia [...] r.), lecz odnoszącej się do jednej i tej samej sprawy administracyjnej (dotyczącej tego samego podmiotu, identycznego uprawnienia, opartego na tej samej podstawie prawnej). Wystosowane przez G. P. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zawarte w piśmie z dnia [...] r., nie mogło zatem odnieść zamierzonego skutku, tj. umożliwić skarżącemu wniesienie skargi na odmowną czynność zwrotu spornej opłaty za kartę pojazdu. Nie ma przy tym znaczenia, że skarżący po raz pierwszy skarży czynność z dnia [...] r. W świetle przedstawionych rozważań za niedopuszczalną uznać należy skargę G. P. wniesioną na czynność Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], co obliguje Sąd do jej odrzucenia, w oparciu o regulację art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa.