II SA/Gl 422/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg J. P., Rady Sołeckiej Z., Wójta Gminy P. i "A" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia p o s t a n a w i a odrzucić skargi Rady Sołeckiej Z. i Wójta Gminy P. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. uchyliło decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...]r. nr [...] odmawiającą wydania - na wniosek "B" Sp. z o.o. z siedzibą w B. - decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie hali – wiaty konstrukcji stalowej do składowania opału oraz gromadzenia odpadów komunalnych, tj. czasowe ich gromadzenie i przetrzymywanie, następnie sortowanie i transport na wysypisko śmieci" i określiło środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację wnioskowanego przedsięwzięcia. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję wnieśli J. P., Rada Sołecka Z., Wójt Gminy P. i "A". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi Rady Sołeckiej Z. i Wójta Gminy P. podlegają odrzuceniu. Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) uprawnienie do wniesienia skargi przysługuje każdemu, kto ma w tym interes prawny, a ponadto prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Rzecznika Praw dziecka oraz organizacji społecznej w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2 ). W rozpatrywanej sprawie Wójt Gminy P. wniósł skargę na decyzję, którą to decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. uchyliło w całości wydaną przez niego decyzję w pierwszej instancji i określiło środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację wnioskowanego przedsięwzięcia. Tymczasem z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że organ gminy, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tej sprawie i to bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy. Stosownie do art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) stroną postępowania jest tylko podmiot występujący w danym stosunku administracyjnoprawnym w charakterze administrowanego. Pojęcia strony nie można zaś odnieść do podmiotu występującego w charakterze organu administracyjnego. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej - uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie (por. postanowienie NSA z dnia 19 października 2000 r., sygn. II SA/Gd 2159/00, LEX 446440). Odnosi się to także do organu I instancji, któremu żaden przepis nie przyznaje uprawnienia do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w podmiot kwestionujący takie rozstrzygnięcia w drodze skargi (por. postanowienie NSA z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 387/05, LEX nr 197511, zob. także uchwałę SN z dnia 27 lipca 1993 r., sygn. akt III AZP 8/93, publ. OSNPC 1994 r., nr 1, poz. 3). Wskazać też przyjdzie na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt K 32/09 (Dz. U. Nr 187, poz. 1456), mocą którego orzeczono o zgodności art. 33 i art. 50 § 1 p.p.s.a. z art. 165 Konstytucji RP. Tym samym w sytuacji, gdy skarga została złożona w sprawie przez organ pierwszej instancji (w niniejszej sprawie Wójta Gminy P.), jest ona niedopuszczalna (zob. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 1997 r., sygn. akt IV SA 802/95, publ. ONSA 1997 r., nr 4, poz. 179). Co do skargi Rady Sołeckiej Z. to skarga ta podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie. Charakterystyka podmiotów, którym przysługuje zdolność sądowa została zawarta w art. 25 ustawy p.p.s.a. Stosownie do § 2 i § 3 tego przepisu zdolność sądową mają państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz organizacje społeczne nieposiadające osobowości prawnej. Zdolność sądową mają także inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub przyznania uprawnień lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jak wynika z treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), jednostką pomocniczą w gminie jest sołectwo. Organami tego sołectwa są zebranie wiejskie jako organ uchwałodawczy i sołtys jako organ wykonawczy ( art. 36 ustawy o samorządzie gminnym). Rada sołecka wspomaga sołtysa, jednakże nie jest ona organem samodzielnym, uprawnionym do reprezentowania sołectwa i wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Organem właściwym do wniesienia skargi i reprezentowania sołectwa jest natomiast sołtys, działający na podstawie stosownej uchwały zebrania wiejskiego jako organu uchwałodawczego. Wobec czego skarga Rady Sołeckiej Z. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 i 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.