II SA/Gl 422/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami na skutek wniosku pełnomocnika skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części. Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] r., nr [...] skierował S. Z. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanej kategorii B prawa jazdy, wyznaczając jednocześnie dwumiesięczny termin (licząc od dnia doręczenia decyzji) na przystąpienia do egzaminu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., na skutek wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] r., nr [...] w pkt 1 - uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w części wskazującej termin na przystąpienie do egzaminu i w tej części umorzyło postępowanie, w pkt 2 - w pozostałej części utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Na pkt 2 powołanej decyzji organu odwoławczego S. Z., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w części. Zarządzeniem z dnia 9 kwietnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego zobowiązany został do podania i uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – w terminie 7 dni, pod rygorem oddalenia ww. wniosku. Jak wynika z akt sprawy wezwanie to doręczono adresatowi w dniu 22 kwietnia 2014 r. Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania Kolegium postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] odmówiło wstrzymania wykonania decyzji. W uzasadnieniu powyższego podniesiono, że skarżący nie wskazał żadnych okoliczności przemawiających za uwzględnieniem jego wniosku, przy czym takich przesłanek nie dostrzegł także organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając przedmiotowy wniosek zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek (okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym). Okoliczności te Sąd winien ocenić zarówno w stosunku do strony skarżącej, jak i innych podmiotów, bowiem konsekwencje wstrzymania bądź braku wstrzymania w całości lub w części zaskarżonego aktu, mogą dotykać nie tylko wnioskodawcę. Jak wynika z brzmienia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca co prawda nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, że zachodzą przewidziane nim przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, to jednakże uprawdopodobnienie podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05 (dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych) w razie złożenia wniosku o wstrzymanie rzeczą Sądu jest zbadać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu, bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Sąd biorąc natomiast pod rozwagę okoliczności badane z urzędu, a w szczególności uwzględniając przedmiot skargi, tj. skierowanie skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami, nie mógł pominąć faktu, że dotyczy on bezpieczeństwa w ruchu drogowym, co leży w interesie zarówno skarżącego, jak i innych użytkowników drogi. Jednocześnie zaznaczyć należy, że sprawdzenie kwalifikacji nie rodzi po stronie skarżącego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ani też nie powoduje trudnych do odwrócenia skutków ponieważ chodzi tu o sam fakt poddania się sprawdzeniu. Zaskarżona decyzja nie pozbawia skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami, lecz dopiero brak poddania się przez niego kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji bądź uzyskanie negatywnego wyniku tego sprawdzenia, będzie skutkować wszczęciem postępowania w przedmiocie pozbawienia powyższych uprawnień. Podkreślić należy, że ewentualna decyzja w przedmiocie pozbawienia uprawnień do kierowania pojazdami stanowić będzie odrębny akt administracyjny, od którego przysługiwać będą stronie środki zaskarżenia i wnioski na zasadach ogólnych. Zatem skierowanie na sprawdzenie kwalifikacji nie oznacza automatycznie pozbawienia prawa jazdy, a ma na celu jedynie wyjaśnienie wątpliwości co do kwalifikacji osób naruszających przepisy prawa o ruchu drogowym. Oceniając w omówionym kontekście wniosek skarżącego Sąd doszedł do przekonania, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Nie bez znaczenia pozostaje także fakt, że pełnomocnik skarżącego mimo wezwania Sądu nie wskazał nawet okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto zwrócić należy uwagę, że zasadności wniosku nie można upatrywać w ewentualnej wadliwości zaskarżonej części aktu. Nie jest to bowiem ustawowa przesłanka w oparciu o którą Sąd może wstrzymać jego wykonanie, ponadto o naruszeniu prawa i skutkach prawnych tego naruszenia, o ile istnieją, Sąd rozstrzyga w orzeczeniu kończącym postępowanie sądowe. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie przywołanego wyżej art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji.