II SA/Gl 424/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 kwietnia 2025 r. sprawy ze sprzeciwu C. z o. o. z siedzibą w R. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 10 lutego 2025 r. nr IFXIV.7840.6.37.2023 w przedmiocie odmowy uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę oddala sprzeciw. Decyzją z dnia 10 lutego 2025 r. nr IFXIV.7840.6.37.2023 Wojewoda Śląski (Wojewoda, organ II instancji) po rozpatrzeniu odwołania M. M. (strona) od decyzji Prezydenta Miasta R. (organ I instancji) z dnia 3 października 2023 r. nr [...] odmawiającej - po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego - uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia 6 października 2022 r. - zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej inwestorowi – I. Sp. z o.o. z siedzibą w S. - pozwolenia na "nadbudowę, przebudowę oraz rozbudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania z budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek mieszkalny wielorodzinny" w R. przy ul. [...] na działce o nr ewid. [...] - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prezydent Miasta R. decyzją z dnia 6 października 2022 r. nr [...] zatwierdził projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na nadbudowę, przebudowę oraz rozbudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania z budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek mieszkalny wielorodzinny w R. na przedmiotowej działce. Strona wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną organu I instancji z dnia 6 października 2022 r. wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Jako przesłankę wznowieniową wskazała art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Postanowieniem z dnia 24 lipca 2023 r. organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną ostateczną decyzją z dnia 6 października 2022 r. Następnie postanowieniem z dnia 3 października 2023 r. organ I instancji odmówił wstrzymania wykonania decyzji będącej przedmiotem wznowionego postępowania. Postanowieniem z dnia 10 lutego 2025 r. Wojewoda, po rozpatrzeniu zażalenia strony na postanowienie organu I instancji, utrzymał w mocy wskazane postanowienie. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego organ I instancji decyzją z dnia 3 października 2023 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia 6 października 2022 r. Stwierdził, że działki nr [...] i [...] należące do strony znajdują się poza obszarem oddziaływania obiektu. W odwołaniu od rozstrzygnięcia organu I instancji strona skarżąca zarzuciła jej naruszenie art. 7 k.p.a, art. 77 § 1 k.p.a., 107 § 3 k.p.a. poprzez niepełne zebranie materiału dowodowego, art. 78 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie wniosków dowodowych i wyjaśnień składanych przez stronę, art. 6 k.p.a. w związku z § 12 i § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r, poz. 1225 – dalej "rozporządzenie WT") poprzez nieuwzględnienie w postępowaniu przepisów prawa określających obowiązek zbadania warunków technicznych inwestycji w szczególności dotyczących zacienienia nieruchomości sąsiadujących, będących własnością strony. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji o numerze [...] oraz wydanie decyzji odmawiającej pozwolenia na budowę w oparciu o przedstawiony przez inwestora projekt budowlany, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu przedstawiła argumenty na poparcie swego stanowiska. W dniu 23 grudnia 2024 r, do Wojewody wpłynęło pismo inwestora informujące o zmianie nazwy Spółki (inwestora), a także adresu jej siedziby. Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania strony uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania według chronologii zdarzeń oraz przywołał brzmienie przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Uznał, że organ I instancji dopuścił się naruszeń proceduralnych warunkujących wydanie decyzji kasacyjnej. Na wstępie wyjaśnił należy, że tryb wznowienia postępowania stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 k.p.a. i jest trybem nadzwyczajnym. Wskazał, że właściwy organ administracji publicznej rozpatrując wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, ma obowiązek w pierwszej kolejności zbadać, czy wniosek ten został złożony z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Stwierdził, że organ I instancji zasadnie ocenił, iż wniosek o wznowienie postępowania z dnia 4 lipca 2023 r., został złożony z zachowaniem terminu. Uznał, że ocena zaistnienia przesłanki wznowieniowej wskazanej we wniosku, została dokonana w sposób wybiórczy, a organ I instancji ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, organ ustala krąg stron postępowania na podstawie ustalonego wcześniej obszaru oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Zauważył, że z uzasadniania sporządzonego przez organ I instancji nie sposób wywieść czy organ I instancji rzeczywiście dokonał analizy wystąpienia przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Z treści zaskarżonej decyzji nie wynika bowiem, aby organ w wystarczającym zakresie wyjaśnił, czy działki strony znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, czy też nie. Ustalenia organu I instancji ograniczyły się jedynie do wskazania odległości projektowanego budynku od granicy z działką sąsiednią, wynoszącej 4 m. Takie wskazanie pozwala wyłącznie na ewentualne stwierdzenie, że projektowana zabudowa objęta przedmiotowym pozwoleniem na budowę spełnia określone wymagania statuowane przez § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia WT. Zdaniem organu II instancji takie stwierdzenie jest niewystarczające, by uznać, że organ przeanalizował obszar oddziaływania projektowanej inwestycji, gdyż kryterium jego wyznaczenia nie jest zgodność zamierzonej inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi (czy postanowieniami planu miejscowego) lecz oddziaływanie inwestycji na możliwość legalnej zabudowy działek sąsiednich. Należało zatem zbadać, czy ograniczeniu ulegną legalne możliwości zabudowy działek strony, czego organ w realiach rozpoznawanej sprawy zaniechał, naruszając w ten sposób art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Jednocześnie organ II instancji stwierdził, że badając przymiot strony organ powinien jednocześnie wziąć pod uwagę także inne - poza § 12 - przepisy rozporządzenia W., np. dotyczące przesłaniania (§ 13), nasłonecznienia pomieszczeń (§ 60) czy warunków przeciwpożarowych (§ 271-273). Zwrócił uwagę, że organ I instancji powinien w sposób klarowny i jasny przedstawić stanowisko, z którego wynika wystąpienie lub brak wystąpienia przesłanki wskazanej we wniosku strony. Stwierdził w podsumowaniu, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. i jako taka wymaga ona uchylenia. Wskazał dalej, że ponownie rozstrzygając sprawę organ I instancji powinien w pierwszej kolejności wyjaśnić w sposób niebudzący wątpliwości czy w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka wznowieniową, która została wymieniona we wniosku strony z dnia 4 lipca 2023 r. (czyli przesłanka z art, 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), a następnie wydać jedno z wymienionych w art. 151 k.p.a. rozstrzygnięć. W sprzeciwie od decyzji Wojewody wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach inwestor (skarżący) zarzucił naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie, że decyzja organu I instancji z dnia 3 października 2023 r. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a także art. 145 § 1 ust. 4 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ I instancji nie badał w sposób kompletny i wyczerpujący sprawy, podczas gdy organ I instancji wziął pod uwagę wszelkie okoliczności konieczne do prawidłowego ustalenia obszaru oddziaływania planowanej inwestycji, co doprowadziło do naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Wniósł o uchylenie objętej sprzeciwem decyzji w trybie art. 64e oraz art. 151a § 1 p.p.s.a. W ocenie skarżącego sprawie nie zostały pominięte żadne dowody, a organ I instancji przy wydawaniu decyzji z dnia 3 października 2023 r. kompleksowo przeanalizował zgromadzony materiał dowodowy. Skarżący odniósł się szczegółowo do analizy dokumentacji dokonanej przez organ I instancji uznając, że obiekt w ramach inwestycji skarżącego nie oddziałuje na nieruchomość strony w taki sposób, by nie mogła ona legalnie wznieść budynku. W ocenie skarżącego strona nie może zostać uznana za stronę postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę udzielonego inwestorowi. Nie zgodził się z argumentacją Wojewody, że z treści zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ I instancji w wystarczającym zakresie wyjaśnił czy działki strony znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a uzasadnienie decyzji Wojewody Śląskiego we wskazanym zakresie zawiera sprzeczności. W ocenie skarżącego decyzja organu II instancji ma wpływ jedynie na przewlekłość postępowania przed organem I instancji. Wojewoda Śląski wniósł o oddalenie sprzeciwu. Podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wskazał, że zarzuty podnoszone przez inwestora dotyczą kwestii merytorycznych przedmiotowego postępowania wznowieniowego, natomiast organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisów proceduralnych, co uniemożliwiło organowi II instancji wydanie decyzji orzekającej co do istoty sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Sprzeciw podlega oddaleniu. Stosownie do brzmienia przepisu art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 z późn. zm. - dalej "p.p.s.a.") od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Decyzją kasacyjną podlegającą kontroli w niniejszej sprawie stała się wskazana na wstępie decyzja Wojewody Śląskiego z dnia 10 lutego 2025 r., którą organ II instancji uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji – Prezydenta Miasta R. (organ I instancji) z dnia 3 października 2023 r. odmawiającą- po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego - uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia 6 października 2022 r. zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej inwestorowi pozwolenia na nadbudowę, przebudowę oraz rozbudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania z budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek mieszkalny wielorodzinny na wskazanej w decyzji działce i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Granice rozpoznania sprzeciwu od decyzji przez sąd administracyjny określa art. 64e p.p.s.a. W myśl tego przepisu rozpoznając sprzeciw, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Stosownie do treści art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów (art. 138 § 2a k.p.a.). W literaturze przedmiotu przyjmuje się, iż naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a. zachodzi, gdy organ I instancji nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego, gdy postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem przepisów procesowych bądź w sytuacji nieustalenia istotnych okoliczności faktycznych niezbędnych do prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Wystąpienie wskazanych naruszeń spowoduje, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy będzie miał wpływ na jej rozstrzygnięcie (por. A. Kabat w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, Lex el. 2021, B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 2017, s. 728-729). Sprzeciw powoduje zatem wszczęcie postępowania w zakresie ograniczonym do kontroli decyzji kasacyjnej, z uwzględnieniem tylko kryteriów formalnych. Sprzeciw nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny, rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a. Sąd jest władny uwzględnić sprzeciw, gdy uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania nie wynikało z przesłanek określonych ww. przepisem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2021 r. sygn. akt II OSK 1190/21). W rezultacie uwzględnienie sprzeciwu może nastąpić w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Rozpoznając sprzeciw Sąd nie może natomiast weryfikować, czy organ II instancji trafnie zidentyfikował okoliczności istotne dla sprawy i dokonał prawidłowej oceny skutków prawnych poczynionych ustaleń faktycznych, albowiem w ten sposób wkroczyłby w materię z zakresu prawa materialnego, to jest w proces odkodowania z treści przepisu prawa materialnego hipotezy normy w nim zawartej uzasadniającej jego zastosowanie. Dokonując zaś tego rodzaju ocen bez udziału innych niż autor sprzeciwu stron postępowania oraz przy wyłączeniu instancyjnej kontroli sądowej w przypadku uwzględnienia sprzeciwu naruszyłby konstytucyjnie chronione uprawnienia obywateli, w tym w szczególności stron postępowania, które sprzeciwu nie wniosły. Tego rodzaju ocen mających wpływ na prawa i obowiązki obywateli sąd administracyjny dokonywać bowiem może jedynie w postępowaniu ze skargi na decyzję ostateczną kończącą postępowanie w sprawie, w którym zagwarantowane jest prawo do sądu wszystkich stron postępowania administracyjnego oraz pełna dwuinstancyjność postępowania sądowego. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 1440/22 sprzeciw nie jest środkiem służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z regulacją art. 138 § 2 k.p.a. Podkreślenia też wymaga, że o ile skarga - w myśl art. 134 i art. 145 p.p.s.a. - otwiera postępowanie sądowoadministracyjne prowadzące do kontroli legalności decyzji administracyjnej pod kątem prawidłowego zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego oraz norm o charakterze proceduralnym, to art. 64e p.p.s.a. wyraźnie zawęża kontrolę sądową tylko do oceny przesłanek warunkujących wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Tym samym więc również, co należy wyraźnie podkreślić, w postępowaniu kasacyjnym nie podlegają weryfikacji zarzuty, dotyczące zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego oraz przepisów procesowych - w zakresie wiążącym się z merytorycznym rozpoznaniem przedmiotowej sprawy administracyjnej. Po dokonaniu, w świetle powyższych kryteriów, analizy zasadności wydania w niniejszej sprawie decyzji kasacyjnej, Sąd na gruncie rozpoznawanej sprawy snie twierdził naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. Sąd rozpoznając sprzeciw związany jest brzmieniem art. 64e p.p.s.a. nakazującym oceniać jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138§2 k. p. a. Oznacza to kontrolę, czy decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jako klarowna jawi się więc konkluzja, że oceniając sprzeciw sąd administracyjny nie zajmuje się kontrolą merytorycznej strony sprawy mając na względzie prawa i obowiązki stron, ale jedynie bada czy decyzja organu II instancji jest prawidłowa pod względem takiego stanu dowodowego sprawy, takiego koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy, który eliminuje możliwość wydania rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. Poparcie dla takiej interpretacji Sąd odnajduje w judykaturze Sądu Naczelnego, który wyraźnie podkreśla, że w postępowaniu ze sprzeciwu sąd administracyjny ocenia jedynie, czy doszło do naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., tym samym zarzuty winny być skonstruowane w oparciu o naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z ustawą procesową, tj. w szczególności art. 64e i art. 151a p.p.s.a. Sąd administracyjny w tym postępowaniu nie rozstrzyga bowiem o prawach lub obowiązkach stron, a jedynie dokonuje oceny spełnienia w sprawie formalnych warunków wydania decyzji kasacyjnej. Sprzeciw jako środek przeciwdziałający przewlekłości załatwienia sprawy służy wyłącznie zbadaniu tego, czy uzasadnienie decyzji kasacyjnej w tej części, w której organ wskazuje, że konieczne jest przeprowadzenie postępowania co do okoliczności mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i nie ma podstaw do zastosowania art. 136 k.p.a., jest prawidłowe (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2022 r. sygn. akt I OSK 1416/22).Pprzepisy art. 64e oraz art. 151a § 1 p.p.s.a. należy wykładać w ten sposób, że określony w tych przepisach zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie może obejmować oceny tej decyzji w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na art. 64b § 3 p.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Problem prawny niniejszej sprawy sprowadza się do oceny czy organ I instancji na tyle naruszył przepisy postępowania zmierzając do wydania decyzji, że pozostał do wyjaśnienia na tyle rozległy zakres sprawy, który sprawia, iż orzekanie w tym zakresie przez Wojewodę naruszyłoby zasadę dwuinstancyjności oraz zasadę wyłącznie uzupełniającego zbierania dowodów przez organ II instancji. W badanej sprawie Sąd uznał za trafne argumenty Wojewody podniesione w zaskarżonej decyzji, które spowodowały przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, ponieważ wpisują się one w przesłanki naruszenia przepisów postępowania (przez organ I instancji) wraz z pozostałym do wyjaśnienia zakresem sprawy istotnym dla jej rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie Wojewoda przede wszystkim wskazał, że organ pierwszoinstancyjny nie zbadał, czy ograniczeniu ulegną legalne możliwości zabudowy działek strony postępowania. Zdaniem Sądu słusznie Wojewoda stwierdził, że badając przymiot strony organ I instancji powinien wziąć pod uwagę także inne - poza § 12 - przepisy rozporządzenia WT, np. dotyczące przesłaniania (§ 13), nasłonecznienia pomieszczeń (§ 60) czy warunków przeciwpożarowych (§ 271-273). Zwrócił uwagę, że organ I instancji powinien w sposób klarowny i jasny przedstawić stanowisko, z którego wynika wystąpienie lub brak wystąpienia przesłanki wskazanej we wniosku strony. Brak ustaleń faktycznych i prawnych w powyższym zakresie uniemożliwił organowi II instancji ocenę, w jaki sposób powyższe kwestie wpłyną na rozstrzygnięcie. Wobec braku jakichkolwiek danych w tym zakresie w uzasadnieniu decyzji I instancji, organ II instancji nie mógł bez podstaw ku temu przyjąć, że taka analiza została przeprowadzona prawidłowo. Brak danych dla poczynienia powyższych ustaleń uzasadnia przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Kontrolując decyzję Wojewody jako organu odwoławczego, oprotestowaną następnie sprzeciwem, Sąd miał świadomość raczej wyjątkowego charakteru, który ma decyzja wydawana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Jednak w okolicznościach badanej sprawy administracyjnej Sąd dopatrzył się zaistnienia wyraźnych przesłanek przemawiających za wydaniem decyzji kasatoryjnej. Organ I instancji naruszył przepisy postępowania w zakresie wydanego przez siebie aktu, zaś ten zakres sprawy, który jest konieczny do jej wyjaśnienia ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Sąd podkreśla jednocześnie, że orzekając w sprawie ze sprzeciwu, Sąd nie ocenia, czy Wojewoda prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa materialnego dokonując obszernej analizy decyzji w świetle zarzutów odwołania. W tym kontekście nie mogła przynieść oczekiwanego skutku argumentacja skarżącego, w istocie rzeczy polemizująca z przyjętą wykładnią przepisów materialnych (zwłaszcza Prawa budowlanego), i nawiązująca obficie do obowiązków inwestora, jak też organu I instancji. Mając na uwadze powyższe okoliczności i rozważania, Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie zachodziła podstawa do wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Z tej przyczyny Sąd oddalił sprzeciw na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a.