II SA/Gl 426/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg Zakładu [A] w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowa stwierdzenia nadpłaty z tytułu opłat za korzystanie ze środowiska postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić pełnomocnikowi strony skarżącej 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 17 lutego 2012 r. pełnomocnik Zakładu [A] S.A. w C. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...]. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 marca 2012 r. reprezentujący Spółkę pełnomocnik został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego upoważniającego do działania w imieniu strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach albo przed sądami administracyjnymi bądź do nadesłania odpisu pełnomocnictwa z dnia 9 listopada 2010 r. znajdującego się w aktach administracyjnych wraz z dokumentem określającym umocowanie osób podpisanych pod pełnomocnictwem do reprezentowania strony skarżącej. Na dokonanie tych czynności wyznaczono termin siedmiu dni licząc od daty doręczenia wezwania. Jak wynika z dołączonego do akt sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru, wezwanie skierowane do pełnomocnika Spółki zostało doręczone na właściwy adres w dniu 11 kwietnia 2012 r. W wyznaczonym terminie złożony został w siedzibie Sądu odpis pełnomocnictwa z dnia 23 grudnia 2009 r., nie dołączono jednak dokumentu wykazującego, że osoby podpisane pod tym pełnomocnictwem są uprawione do reprezentowania strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z treścią przepisu art. 46 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwana dalej p.p.s.a.) w sytuacji, gdy pismo do sądu administracyjnego wnosi w imieniu strony pełnomocnik, to należy do tego pisma dołączyć - o ile wcześniej nie zostało to uczynione - pełnomocnictwo, które z kolei w myśl art. 37 § 1 p.p.s.a. ma być zaopatrzone w podpis mocodawcy. W przypadku, gdy mocodawcą jest strona będącą osobą prawną pełnomocnictwo winno być podpisane przez osoby pełniące funkcje organów zgodnie z przepisami regulującymi sposób reprezentacji lub przez inne osoby upoważnione do reprezentowania takich osób - na co wskazuje art. 28 § 1 p.p.s.a. W art. 29 powołanej ustawy określono przy tym jednoznacznie, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać dokumentem swoje umocowanie przy pierwszej czynności procesowej. Tym samym złożenie pełnomocnictwa wymaga wykazania, że udzieliła go osoba umocowana do reprezentowania strony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 2008 r., sygn. akt I GSK 1078/07, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie wniesiona przez pełnomocnika Spółki skarga z dnia 17 lutego 2012 r. była obarczona brakami formalnymi. W takim przypadku zastosowanie znajduje przepis art. 49 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni. Stosownie natomiast do przepisu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Przesłany do tutejszego Sądu w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi odpis pełnomocnictwa z dnia 23 grudnia 2009 r. został podpisany przez osoby, które - zgodnie z treścią użytych przez nie identyfikatorów - są członkami zarządu skarżącej Spółki. Nie dołączono jednak żadnego dokumentu, z którego wynikałoby, jaki jest sposób reprezentacji Zakładu [A] S.A. w C., ani jakie konkretnie osoby mogą tę Spółkę reprezentować. Co prawda w treści wezwania do usunięcia braków formalnych Sąd wskazał, jaki dokument należy złożyć dla wykazania reprezentacji (odpis z Krajowego Rejestru Sądowego), jednak nie przesadzało to o tym, że nadesłanie innego dokumentu określającego, kto może występować w imieniu skarżącej Spółki, nie byłoby w tym przypadku wystarczające, o czym profesjonalny pełnomocnik, znający treść art. 29 p.p.s.a. winien był wiedzieć. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że ustawodawca w tym przepisie nie określił rodzaju wymaganego dokumentu, co jest uzasadnione wielością podmiotów, których regulacja ta dotyczy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FSK 615/06, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2011 r., sygn. akt I FSK 986/11, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym miejscu należy zwrócić uwagę na treść art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186 z późn. zm.), obowiązującego od 1 stycznia 2012 r., który stanowi, że pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Krajowego Rejestru Sądowego mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego, jeżeli posiadają cechy umożliwiające ich weryfikację z danymi zawartymi w Rejestrze. Nie przesądza to jednak - zdaniem Sadu - że strona postępowania sądowoadministracyjnego nie ma już obowiązku wykazywania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w tym postępowaniu. Dopuszczalne jest natomiast w obecnym stanie prawnym złożenie samodzielnie pobranego wydruku komputerowego z odpowiedniego elektronicznego rejestru jako dokumentu, o którym mowa w art. 29 p.p.s.a. W związku z powyższym Sąd uznał, że skarga złożona przez pełnomocnika Spółki, pomimo prawidłowego wezwania do usunięcia braków formalnych i ich częściowego uzupełnienia, nadal dotknięta jest brakiem uniemożliwiającym nadanie jej dalszego biegu, a to nie może skutkować wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego. W związku z powyższym skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 §1 pkt 3 i § 3 tej ustawy. O zwrocie wpisu od skargi Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.