II SA/Gl 434/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Magdalena Strzałkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję Decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta C. przyznał M.D. świadczenie wychowawcze na córkę N. i odmówił przyznania takiego świadczenia na syna K. Przyczyną odmowy było ustalenie, że syn wnioskodawczyni jest pierwszym dzieckiem w rodzinie, w związku z czym, zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1851, ze zm.), dalej: ustawa o pomocy, prawo do przedmiotowego świadczenia na to dziecko uzależnione jest od spełnienia kryterium dochodowego wynoszącego 800 zł na osobę w rodzinie. W niniejszej sprawie kryterium to zostało przekroczone o 23,61 zł. W odwołaniu, dotyczącym odmownej części decyzji I instancji, wnioskodawczyni zarzuciła błędne wyliczenie dochodu, gdyż od jej dochodu z tytułu wynagrodzenia za pracę nie odliczono kosztów uzyskania przychodu, co spowodowało przekroczenie kryterium dochodowego określonego w ustawie o pomocy. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie, w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję I instancji w zaskarżonej części, podzielając jej ustalenia i wnioski. Kolegium wskazało, że w zaświadczeniu o zarobkach skarżącej pracodawca wskazał, że dochód brutto wynosi 1050 zł, należny podatek dochodowy - 27 zł, składki na ubezpieczenie zdrowotne - 81,54 zł, składki na ubezpieczenie społeczne - 143, 96 zł i dochód netto - 797,50 zł. Obliczając dochód netto pracodawca pomniejszył przychody także o koszty uzyskania przychodu. Kolegium nie znalazło więc podstaw do uwzględnienia odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M.D. zakwestionowała wynik postępowania administracyjnego w zakresie dotyczącym prawa do świadczenia wychowawczego na rzecz jej syna. Zarzuciła organowi odwoławczemu niesłuszne przyjęcie, że pracodawca obliczając dochód netto pomniejszył przychody o koszty uzyskania przychodu. Koszty te uwzględnia się wyłącznie do obliczenia należnego podatku, ale się ich nie odejmuje. Z naruszeniem art. 5 ust. 3, w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy o pomocy i art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych doszło więc do nieprawidłowego wyliczenia dochodu rodziny, czym uniemożliwiono skarżącej nabycie prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, przy czym podniósł, że wynagrodzenie brutto nie jest równoznaczne z przychodem, a koszty uzyskania przychodu odejmuje się od wysokości przychodu, a nie od dochodu brutto. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uznać za zasadną. W sytuacji bowiem, gdy odmowa przyznania świadczenia wychowawczego wynikała z ustalenia nieznacznego przekroczenia kryterium dochodowego wyznaczonego w ustawie o pomocy, takie ustalenie nie może budzić wątpliwości. Tymczasem rodzą się one na tle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W szczególności wskazane przez strony zaświadczenie pracodawcy skarżącej nie pozwala na weryfikację stwierdzenia organu odwoławczego, że pracodawca pomniejszył przychody o koszty uzyskania przychodu, a tym bardziej na przyjęcie, że ów pracodawca wynagrodzenia brutto nie traktował jako równoznacznego z przychodem, co sugeruje odpowiedź na skargę. Mianowicie, podany w omawianym zaświadczeniu dochód brutto opiewa na taką samą sumę jak wskazane w umowie o pracę (k. 41 akt administracyjnych) wynagrodzenie zasadnicze. Przepisy Kodeksu pracy nie definiują pojęcia wynagrodzenia brutto i netto. W praktyce w umowach o pracę wskazuje się na wynagrodzenie brutto pojmowane jako wynagrodzenie przed dokonaniem od niego wszelkich odliczeń, a więc jako przychód w rozumieniu prawa podatkowego. Zbieżność kwot w umowie i omawianym zaświadczeniu przemawia raczej za stanowiskiem skarżącej. Należało zatem właściwie odnieść się do postawionego przez nią w odwołaniu zarzutu, czego jednak Kolegium nie uczyniło, a przecież wyjaśnienie poruszanej kwestii nie powinno nastręczać większych trudności, choćby przez zwrócenie się do pracodawcy o sprecyzowanie danych ujętych w tym zaświadczeniu. Musi to więc nastąpić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, która zostanie przez organ rozstrzygnięta w zależności od wyników uzupełniającego postępowania. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.), orzeczono, jak w sentencji. mr