II SA/Gl 448/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Kaznowska Włodzimierz Kubik Protokolant referent Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2004 r. sprawy ze skargi E. J. i Z. R. na uchwałę Rady Gminy O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia skargę odrzucić Zaskarżoną uchwałą z dnia [...] Nr [...] Rada Gminy w O. z powołaniem się na treść art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm. – zwanej dalej ustawą o samorządzie gminnym ) oraz na treść art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm. – zwanej dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym ) odrzuciła protesty E. J. i Z. R. dotyczące ustaleń przyjętych w projekcie zmian miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy O. w zakresie lokalizacji na działce gminnej nr [...] położonej w O. stacji telefonii komórkowej. W załączniku Nr 1 do tej uchwały zawarte zostało jej uzasadnienie. W wezwaniu z dnia [...], sporządzonym w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym pełnomocnik E. J. i Z. R. domagał się od Rady Gminy uchylenia powyższej uchwały, którą jak stwierdził bezpodstawnie odrzucono ich protesty. Uzasadniając to żądanie stwierdził, że lokalizacja stacji telefonii komórkowej na działce gminnej nr [...] znajdującej się na terenie parku krajobrazowego [...] i [...] narusza obowiązujący dla tego terenu zakaz lokalizacji inwestycji o znaczeniu ponad lokalnym oraz koliduje z walorami przyrodniczymi i krajobrazowymi obszaru objętego ochroną prawną. W konsekwencji projekt zmiany planu zagospodarowania narusza w tej części przepisy ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz art. 1 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Uchwałą z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 101 ust. 1 i 3 ustawy o samorządzie gminnym Rada Gminy w O. odmówiła "zweryfikowania" w/w uchwały nr [...] o odrzuceniu protestów. W skardze do sądu wniesionej dnia [...] pełnomocnik E. J. i Z. R. domagał się uchylenia przedmiotowej uchwały Rady Gminy w O. z dnia [...] Nr [...] w sprawie odrzucenia protestów, jako podjętej jego zdaniem z naruszeniem art. 1 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i art. 47 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody ( Dz. U. z 2001 r. Nr 99 poz. 1079 ). W odpowiedzi na skargę Rada Gminy O. wniosła o jej oddalenie bądź jej odrzucenie akcentując, że ani w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wniesionego w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, ani w skardze nie zostało wskazane i wykazane, że kwestionowaną uchwałą naruszono interes prawny lub uprawnienie skarżących oraz że uchwała ta jest już poraz trzeci przedmiotem skargi do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga podlega odrzuceniu i to z dwóch powodów. Po pierwsze należy z urzędu stwierdzić, że sporna uchwała Nr [...] Rady Gminy w O. była już przedmiotem skargi do sądu wniesionej przez E. J. i Z. R. dnia [...] i zarejestrowanej pod sygn. akt II SA/Ka 3197/03 Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach. Wobec cofnięcia tej skargi postępowanie sądowe wszczęte jej wniesieniem zostało umorzone prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 lutego 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 3197/03. Oznacza to, że sprawa wszczęta obecnie wniesioną skargą została już prawomocnie osądzona w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 – zwanej dalej ustawą P.p.s.a.). Należy bowiem zważyć, że jak wynika z art. 170 tej ustawy orzeczenie prawomocne wiąże strony i sąd który je wydał oraz inne sądy i inne organy państwowe , a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z przepisów tych nie wynika przy tym aby dotyczyły one tylko prawomocnych orzeczeń sądu rozstrzygających sprawę merytorycznie. Z obowiązującego prawa nie wynika też zdaniem Sądu aby tej samej stronie przysługiwało prawo kilkakrotnego skarżenia do sądu tej samej uchwały organów gminy, przy założeniu, że skarga na taką uchwałę w ogóle przysługuje. Po drugie jak wynika z ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym skarga do sądu administracyjnego przysługuje jedynie na uchwałę o odrzuceniu zarzutu co wynika wprost z treści art. 24 ust. 4 tego aktu prawnego. Zgodnie z art. 23 tej ustawy normującego instytucję protestu skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje natomiast na uchwałę o odrzuceniu protestu. Takie też stanowisko zajął m.in. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 15 października 2002 r. sygn. akt III RN 163/01/OSNAP z 2003 r. poz. 480). Biorąc pod uwagę, że ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym stanowiła w tym zakresie unormowania lex specialis w stosunku do ustawy o samorządzie gminnym należy przychylić się zdaniem Sądu do poglądu ( jakkolwiek w orzecznictwie i literaturze niejednolitego), że do uchwały o odrzuceniu protestu nie ma zastosowania treść art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Wobec zasadniczej różnicy co do możliwości zaskarżenia do sądu uchwał o odrzuceniu zarzutu i uchwał o odrzuceniu protestu istotne znaczenie ma prawidłowe rozróżnienie i zakwalifikowanie tych środków kwestionowania projektu planu zagospodarowania. Decydujące znaczenie ma w tym względzie spełnienie przez dany środek obiektywnych ustawowych kryteriów a nie sposób nazwania takiego środka, czy też sposób jego kwalifikacji przez organy orzekające w toku procesu uchwalania planu. Z urzędu należy w tym przedmiocie stwierdzić ( zarzut taki nie został bowiem sformułowany w skardze w niniejszej sprawie ), że za protesty co do przeznaczenia w projekcie planu zagospodarowania działki gminnej nr [...] zostały potraktowane pisma skarżących z dnia [...], nazwane przez nich zarzutami ( karta 15 i karta 10 akt administracyjnych – w sprawie tut. Sądu sygn. akt II SA/Ka 3195/03). Należało zatem odpowiedzieć na pytanie czy takie zakwalifikowanie tych pism jako protestów było prawidłowe. W świetle treści tych pism oraz w świetle treści pozostałego w sprawie materiału dowodowego na pytanie to należało udzielić zdaniem Sądu odpowiedzi twierdzącej. Zgodnie bowiem z treścią art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym konieczną przesłanką zakwalifikowania danego środka zaskarżenia jako zarzutu było wykazanie, że kwestionowany w nim zapis projektu planu miejscowego wyłożonego do publicznego wglądu narusza interes prawny lub uprawnienia wnoszącego dany środek zaskarżenia. To zaś oznacza, że wnoszący taki środek musi się wykazać nie tylko interesem prawnym lub uprawnieniem do jego wniesienia ale powinien również wykazać, że doszło do ich naruszenia, które to naruszenie staje się przesłanką dopuszczalności zarzutu i otwiera dopiero drogę do jego merytorycznej oceny ( tak np. Zygmunt Niewiadomski – Planowanie Przestrzenne Zarys Systemu "WP Lexis Nexis" W-wa 2002 r. – str. 114 ). Przyjmuje się przy tym, że przedmiotowy interes prawny lub uprawnienie powinny wynikać obiektywnie z prawa materialnego. Wymagane jest nadto udowodnienie, że kwestionowany zapis projektu planu godzi w ten interes lub uprawnienie tj. powoduje, że sfera prawna wnoszącego zarzut będzie przez ten plan uszczuplona lub niekorzystnie dla niego zmieniona. W świetle treści akt sądowych i administracyjnych dowodu takiego zdaniem Sądu skarżący nie przeprowadzili. Ani bowiem z wniesionych przez nich "zarzutów", ani z wezwania do usunięcia naruszenia prawa ( z dnia [...] – karta 8 akt sądowych ), ani też z wniesionych przez nich skarg do Sądu ( w tym także ze skargi zarejestrowanej i rozpoznanej pod sygn. akt II SA/Ka 3197/03) nie wynika jaki to interes lub uprawnienia skarżących zostały naruszone i z jakich przepisów prawa materialnego skarżący ten interes lub uprawnienia wywodzą ( vide też w tym względzie wezwanie skierowane przez Przewodniczącego Rady Gminy do pełnomocnika skarżących – karta 24 akt administracyjnych ). Tym bardziej nie wynika z nich w jaki sposób interes ten lub uprawnienie zostało naruszone. Tym bardziej naruszenie takie nie zostało w najmniejszym stopniu udowodnione. W konsekwencji brak jest zdaniem Sądu podstaw do zakwestionowania stanowiska Rady Gminy O., że przedmiotowe "zarzuty" stanowiły w istocie protesty o jakich mowa w art. 23 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Z tych wszystkich względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i 6 ustawy P.p.s.a. su.