II SA/Gl 448/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.), Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2021 r. sprawy ze skargi "A" S. A. z siedzibą w K. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec przystąpienia do użytkowania budynku oddala skargę. Pismem z [...] r. spółka "A" S.A. w K. (dalej jako: "strona skarżąca" bądź "inwestor"), reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z [...]r., którą organ ten zgłosił sprzeciw wobec przystąpienia do użytkowania budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą techniczną na działkach o nr ewidencyjnych 1. i 2., położonych w K.. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: W piśmie z 22 października 2020 r. inwestor zawiadomił Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. o zakończeniu budowy budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą techniczną i rozbiórką istniejących obiektów na działkach nr 1. i 2., obr. ewid. K.. Przedmiotowa inwestycja realizowana była w oparciu o decyzję Burmistrza Gminy i Miasta K. z [...]r., zatwierdzającą warunki zabudowy oraz decyzję Wojewody Śląskiego z [...]r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę w/w zamierzenia inwestycyjnego. Ze względu na niekompletność zawiadomienia i brak dołączenia do niego inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej, postanowieniem nr [...] z [...] r. PINB w M. wezwał inwestora do uzupełnienia brakujących dokumentów. Przy piśmie z dnia 12 listopada 2020 r. inwestor przedłożył brakujące dokumenty, tym samym kompletując zawiadomienie o zakończeniu budowy. Decyzją z [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. zgłosił sprzeciw wobec przystąpienia do użytkowania przedmiotowego budynku handlowo-usługowego z uwagi na realizację inwestycji z istotnym odstępstwem od projektu budowlanego. PINB stwierdził zmianę lokalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego poprzez przesunięcie budynku w kierunku wschodnim w stronę działki nr 3., zmianę powierzchni zabudowy i kubatury obiektu oraz ustalił, że ściana oddzielenia przeciwpożarowego na długości ok 12 m nie przylega do granicy z działką nr 4.. Nadto organ pierwszej instancji wskazał na stopniowe oddalenie ściany budynku od granicy na odległość ok 1,40 m na wysokości pozostawionej ściany na działce sąsiedniej. Organ wskazał, że co prawda zmiana lokalizacji obiektu nie powoduje zwiększenia jego obszaru oddziaływania, ale stanowi naruszenie warunków określonych w wydanej dla tej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy. Po rozpoznaniu odwołania inwestora od powyższego rozstrzygnięcia Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję PINB w M.. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że szereg dokonanych przez inwestora odstępstw, takich jak zmiana powierzchni zabudowy oraz kubatury, nie stanowi odstępstw o charakterze istotnym albowiem mieści się w ustawowym zakresie tolerancji. Niemniej jednak organ wskazał na zrealizowanie obiektu z istotnym odstępstwem od projektu, opisanym w art. 36a ust. 5 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. 2020, poz. 1333 ze zm., dalej również jako "P.b."), tj. z naruszeniem ustaleń wydanej dla przedmiotowej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z treścią tej decyzji, dopuszczono lokalizację obiektu w granicy działki oraz w odległości 1,5 m od granicy działki. Przedmiotowy obiekt zrealizowano natomiast w ten sposób, że jedna z jego ścian znajduje się w różnej odległości od granicy z nieruchomością sąsiednią, podczas gdy powinna się znajdować bezpośrednio przy tej granicy lub w odległości 1,5 m. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie pełnomocnik strony skarżącej zarzucił organowi naruszenie art. 36a ust. 5 i 6 P.b. poprzez błędne przyjęcie, że dokonane zmiany mimo odmiennego wskazania przez projektanta oraz mimo tego, że zmiany te mieszczą się w parametrach wskazanych w w/w przepisach, stanowią zmiany istotne. Podkreślił przy tym, że dokonane zmiany nie naruszają interesów osób trzecich. W dalszej części skargi pełnomocnik zarzucił zaskarżonej decyzji także naruszenie art. 77 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2021, poz. 735, dalej jako: "k.p.a." oraz art. 11 i 107 § 3 k.p.a.), poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego i nieuwzględnienie wskazań projektanta co do kwalifikacji przedmiotowych odstępstw jako odstępstw nieistotnych. Wskazał przy tym, że organy obu instancji całkowicie pominęły kwestię ustosunkowania się do wyjaśnień projektanta i niesłusznie uznały, że zmiana lokalizacji obiektu prowadzi do naruszenia interesów osób trzecich. Podniósł również, że organ dopuścił się naruszenia art. 8 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie dochodzenia jej praw z uwagi na niewyjaśnienie, czy doszło do istotnego odstępstwa od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę oraz niewykazanie z jakich przyczyn organ uznał, że dokonane zmiany naruszają interesy osób trzecich dla uznania ich jako zmian istotnych. W efekcie powyższego, zdaniem pełnomocnika strony skarżącej organ naruszył także art. 54 w zw. z art. 57 P.b. uznając, że sprzeciw wobec przystąpienia do użytkowania przedmiotowego obiektu był uzasadniony. W treści skargi pełnomocnik strony skarżącej kilkakrotnie wskazał, że organ II instancji błędnie przyjął, w ślad za organem I instancji, iż dokonana przez stronę skarżącą zmiana w zakresie zagospodarowania terenu w związku ze zmianą lokalizacji obiektu budowlanego winna być uznana za zmianę istotną. Argumentował on, że nie każde odstąpienie od projektu w zakresie zagospodarowania działki lub terenu jest uznawane za istotne, a jedynie takiej, które spowoduje zwiększenie obszaru oddziaływania obiektu, co w rozpatrywanej sprawie nie nastąpiło. Pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że zmiana kubatury obiektu i powierzchni zabudowy także nie stanowiły istotnego odstępstwa od projektu budowlanego. Zarzucił, że dokonana przez organy ocena odstępstw jest oceną dowolną, przeprowadzoną z pominięciem szeregu istotnych argumentów i bez należytej analizy sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał skargę i podkreślił, że organ nie odniósł się do tego, czy na skutek odstępstw doszło do zwiększenia obszaru oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ono oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną wydanej w sprawie decyzji stanowił art. 54 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, do użytkowania obiektu budowlanego, na budowę którego wymagana jest decyzja o pozwoleniu na budowę albo zgłoszenie budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i art. 57, po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Jak zasadnie podniósł organ II instancji w treści zaskarżonej decyzji, przepis powyższy znajduje zastosowanie do przedmiotowego obiektu, będącego obiektem handlowo-usługowym, ze względu na brzmienie art. 31 zy1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 374 ze zm.), który na okres stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 znosi obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie w przypadku, gdy na budowę obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii wskazanej w tym przepisie. Do zawiadomienia o zakończeniu budowy należy dołączyć dokumentację, określoną w art. 57 P.b. Przywołany art. 54 ust. 1 P.b. nie wskazuje przesłanek wniesienia przez organy nadzoru budowlanego sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się jednak, że taką przesłanką jest niewątpliwie stwierdzenie zrealizowania obiektu budowlanego z istotnym odstępstwem od projektu budowlanego lub warunków pozwolenia na budowę (por. chociażby wyrok WSA w Warszawie z 22 września 2017 r. sygn. akt: VII SA/Wa 2391/16). Wynika to z faktu, że stwierdzenie istotnego odstępstwa od projektu budowlanego powoduje konieczność wdrożenia przez organy nadzoru budowlanego postępowania naprawczego w oparciu o art. 50 i 51 P.b., mającego na celu doprowadzenie robót budowlanych bądź obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Katalog istotnych odstępstw od projektu budowlanego został zawarty w art. 36a ust. 5 P.b. Zgodnie z tym przepisem istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę stanowi odstąpienie w zakresie: 1) projektu zagospodarowania działki lub terenu, w przypadku zwiększenia obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której obiekt budowlany został zaprojektowany; 2) charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego dotyczących: a) powierzchni zabudowy w zakresie przekraczającym 5%, b) wysokości, długości lub szerokości w zakresie przekraczającym 2%, c) liczby kondygnacji; 3) warunków niezbędnych do korzystania z obiektu budowlanego przez osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osoby starsze; 4) zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części; 5) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, innych aktów prawa miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 6) wymagającym uzyskania lub zmiany decyzji, pozwoleń lub uzgodnień, które są wymagane do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę lub do dokonania zgłoszenia: a) budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-4, lub b) przebudowy, o której mowa w art. 29 ust. 3 pkt 1 lit. a, oraz instalowania, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. d; 7) zmiany źródła ciepła do ogrzewania lub przygotowania ciepłej wody użytkowej, ze źródła zasilanego paliwem ciekłym, gazowym, odnawialnym źródłem energii lub z sieci ciepłowniczej, na źródło opalane paliwem stałym. Odstępstwa od projektu budowlanego w zakresie określonym w powyższym przepisie stanowią odstępstwa o charakterze istotnym, które wymagają zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę bądź, gdy zostały dokonane samowolnie, powodują konieczność wdrożenia przez organy nadzoru budowlanego postępowania w oparciu o art. 50 i 51 P.b. Zgodnie z art. 36a ust. 6 P.b. kwalifikacji zamierzonego odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego, lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę dokonuje projektant. Należy jednak zauważyć, że dokonywana przez projektanta kwalifikacja nie jest wiążąca dla organów administracji architektoniczno-budowlanej, ani organów nadzoru budowlanego. Organy te mogą dokonać odmiennej kwalifikacji odstępstw, a w sytuacji, w której stwierdzone odstępstwa mieszczą się w katalogu odstępstw istotnych, określonych w art. 36a ust. 5 P.b., nie mogą takich odstępstw zakwalifikować jako odstępstw o charakterze nieistotnym. W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje, że w trakcie realizacji robót budowlanych, objętych udzielonym na rzecz inwestora pozwoleniem na budowę, doszło do szeregu zmian, w tym zmiany lokalizacji obiektu na terenie nieruchomości, z czym związana była także zmiana sposobu zagospodarowania działki oraz nieznaczne zwiększenie powierzchni zabudowy obiektu i jego kubatury. Mając na względzie fakt, że zmiana sposobu zagospodarowania działki nie doprowadziła do zwiększenia obszaru oddziaływania obiektu (art. 36a ust. 5 pkt 1 P.b.), zaś zmiany charakterystycznych parametrów budynku mieszczą się w granicach tolerancji określonej w ustawie (art. 36a ust. 5 pkt 2 P.b.), odstępstwa te nie stanowią odstępstw o charakterze istotnym i nie są podstawą do sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru przystąpienia do użytkowania spornego obiektu. Kwestii tej nie negują także organy obu instancji, wskazując w uzasadnieniu decyzji, iż zmiany w powyższym zakresie nie miały charakteru odstępstw istotnych. Niemniej jednak z akt sprawy wynika, że przy realizacji przedmiotowego obiektu inwestor dopuścił się istotnego odstępstwa, określonego w art. 36a ust. 5 pkt 5 P.b., tj. odstępstwa w zakresie ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W wydanej dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego decyzji o warunkach zabudowy terenu, w pkt 3, dopuszczono lokalizację obiektu bezpośrednio w granicy działki oraz w odległości 1,5 m od granicy działki. Z dokumentacji powykonawczej wynika natomiast, że przedmiotowy obiekt zrealizowano w ten sposób, że jego ściana zachodnia nie jest usytuowana w całości w jednej linii granicy działek nr 4. i 1., stopniowo oddalając się od tej granicy do odległości ok 1,40 m. Takie usytuowanie obiektu nie tylko narusza ustalenia wiążącej inwestora decyzji o warunkach zabudowy, ale stanowi także naruszenie przepisów techniczno-budowlanych, a to § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j.: Dz. U. 2019, poz. 1065 ze zm., dalej jako: "Rozporządzenie"). Zgodnie z tym przepisem sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (tj. ścianą bez okien i drzwi), dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Z uwagi na fakt, że sytuowanie obiektu budowlanego bezpośrednio w granicy nieruchomości lub w odległości 1,5 m od tej granicy stanowi wyjątek od ogólnie określonych odległości sytuowania obiektów (wynikających z § 12 ust. 1 Rozporządzenia), wyjątku tego nie można interpretować rozszerzająco, tj. w sposób dopuszczający lokalizację obiektu w dowolnej odległości od granicy. Użycie w przepisie alternatywy rozłącznej "wyklucza takie rozumienie normy zawartej w § 12 ust. 2, które dopuszcza usytuowanie budynku w dowolnej odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną, byleby mieściła się w przedziale od 1-1,5 m" (por. NSA w wyroku z 20 czerwca 2018 r., sygn. akt: II OSK 1823/16). W związku z powyższym, zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że w sprawie zaistniało odstępstwo istotne w rozumieniu art. 36a ust. 5 pkt 5 P.b., albowiem przedmiotowy obiekt nie został posadowiony ani bezpośrednio w granicy, ani w odległości 1,5 m od tej granicy, a więc niezgodnie z warunkami wynikającymi z wydanej dla zamierzenia inwestycyjnego decyzji o warunkach zabudowy oraz z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych. Co istotne, przedmiotowe odstępstwo jest zasadniczo odmienne niż odstępstwo polegające na zmianie lokalizacji obiektu i zmianie zagospodarowania terenu, określone w art. 36a ust. 5 pkt 1 P.b. Nie ma tu bowiem znaczenia zmiana lokalizacji obiektu jako taka, tylko fakt naruszenia wymagań określonych decyzją o warunkach zabudowy. Żadnego wpływu na zaistnienie przedmiotowego odstępstwa, określonego w art. 36a ust. 5 pkt 5 P.b. nie ma także ewentualna zmiana obszaru oddziaływania obiektu bądź jej brak, czy wpływ obiektu na prawa osób trzecich. Wystarczające dla zaistnienia tego odstępstwa jest stwierdzenie przez organy nadzoru budowlanego, że ustalenia decyzji o warunkach zabudowy zostały naruszone, do czego w sprawie niewątpliwie doszło. Stąd też, po stwierdzeniu tego odstępstwa, wydanie decyzji o sprzeciwie wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania obiektu należy ocenić jako zgodne z prawem. Argumentację skargi, skupiającą się zasadniczo na rzekomym przyjęciu przez organy, że doszło do zwiększenia obszaru oddziaływania obiektu i naruszenia interesów osób trzecich, należy uznać za chybioną. Ponownie podkreślić należy, że organy nie upatrywały istotnego odstępstwa od projektu budowlanego ani w zmianie lokalizacji tego obiektu i zmianie sposobu zagospodarowania terenu (art. 36a ust. 5 pkt 1 P.b.), ani w zmianie charakterystycznych parametrów tego obiektu (art. 36a ust. 5 pkt 2 P.b.). Organ drugiej instancji wyraźnie zaznaczył w swojej decyzji, że odstępstwa w powyższym zakresie nie stanowią odstępstw o charakterze istotnym i nie są podstawą do zgłoszenia sprzeciwu. Wyłącznym powodem zgłoszenia sprzeciwu było stwierdzenie odstępstwa określonego w art. 36a ust. 5 pkt 5 P.b., dla którego zmiana obszaru oddziaływania obiektu bądź ewentualne naruszenie interesów osób trzecich pozostają bez znaczenia. Nie można także przychylić się do czynionego organom zarzutu, że nie uwzględniły one kwalifikacji odstępstw, dokonanej przez projektanta, z której wynika, że obszar oddziaływania obiektu nie zmienił się, interesy osób trzecich nie zostały naruszone, zaś charakterystyczne parametry obiektu zmieniły się nieznacznie, mieszcząc się w granicach tolerancji, przewidzianej ustawą. Po pierwsze, jak już wskazano, kwalifikacja dokonana przez projektanta nie jest dla organów wiążąca, w szczególności w sytuacji, gdy dotyczy odstępstw uznanych za odstępstwa istotne z mocy samej ustawy. W sytuacji, w której organy w oparciu o dokumentację przedstawioną przez inwestora stwierdziły, że doszło do odstępstwa w zakresie warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy (art. 36a ust. 5 pkt 5 P.b.), ewentualna odmienna kwalifikacja tego odstępstwa dokonana przez projektanta pozostawałaby bez znaczenia. Po wtóre, ponownie podkreślić należy, że dla odstępstwa stwierdzonego w przedmiotowej sprawie, kwestia zmiany obszaru oddziaływania obiektu bądź ewentualnego naruszenia interesów osób trzecich nie są w ogóle istotne. Organy nie miały więc obowiązku odnosić się do kwalifikacji dokonanej przez projektanta, albowiem twierdzenia projektanta odnoszą się do kwestii obszaru oddziaływania obiektu i braku naruszenia interesu osób trzecich, które to kwestie nie są istotne dla stwierdzenia odstępstwa określonego w art. 36a ust. 5 pkt 5 P.b. Sąd nie znajduje także uzasadnienia dla podnoszonych w skardze zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych, tj. art. art. 77 i 80 k.p.a. oraz art. 8, 11 i 107 § 3 k.p.a. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na specyfikę postępowania związanego ze zgłoszeniem sprzeciwu. Jest to postępowanie w dalekim stopniu uproszczone, w ramach którego nie są prowadzone czynności wyjaśniające. Organy przy wydawaniu decyzji opierają się na dokumentacji przedstawionej przez inwestora. Jak wskazał NSA w wyroku z 19 marca 2019 r., sygn. akt: II OSK 941/18: "w postępowaniu zainicjowanym sprzeciwem organu wobec zawiadomienia inwestora o zakończeniu budowy (...), zastosowanie przepisów k.p.a. ma charakter ograniczony, ponieważ do dnia wydania decyzji o sprzeciwie nie toczy się postępowanie administracyjne w zakresie uregulowanym przepisami k.p.a. Wniesienie sprzeciwu, nie jest poprzedzone postępowaniem jurysdykcyjnym, albowiem organ opiera się tylko na materiale dokumentacyjnym dostarczonym przez stronę wraz ze zgłoszeniem. Nie przeprowadza zatem żadnych czynności dowodowych (...)." W konsekwencji trudno czynić organom zarzut naruszenia przepisów, których zastosowanie w sprawie było w znacznej mierze ograniczone. Niezależnie od powyższego Sąd wskazuje, że postępowanie w sprawie było prowadzone z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego, organy należycie ustaliły stan faktyczny sprawy w oparciu o dokumentację przedłożoną przez stronę skarżącą, zaś po stwierdzeniu istotnego odstępstwa od projektu budowlanego w przewidzianym prawem terminie zgłosiły sprzeciw wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania obiektu. Decyzje organów obu instancji są należycie uzasadnione i wyczerpująco wskazują przesłanki podjętego w nich rozstrzygnięcia, jak również określają materiał dowodowy, na którym organy oparły się przy wydaniu tych decyzji. W podsumowaniu należy wskazać, że w związku ze zrealizowaniem przedmiotowego obiektu z istotnym odstępstwem od projektu budowlanego, określonym w art. 36a ust. 5 pkt 5 P.b., tj. z naruszeniem warunków decyzji o warunkach zabudowy, zasadne było złożenie sprzeciwu wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania przedmiotowego obiektu. Mając to na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji. Powołane orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl