II SA/Gl 452/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. U. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości w kwestii wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu. Na rozprawie, która odbyła się w dniu 13 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowił oddalić wniosek o dopuszczenie M. Ż. i W. Ż. w charakterze pełnomocników skarżącej I. U., która udzieliła im pełnomocnictwa w dniu [...] r. Następnie po rozpoznaniu sprawy ze skargi I. U. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...]w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, wyrokiem oddalił przedmiotową skargę. Pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu [...] r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, składając jednocześnie wniosek o sporządzenie uzasadnienia. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że nie mogła się stawić na posiedzeniu Sądu w dniu 13 października 2011 r. z uwagi na z chorobę syna. Na dowód powyższego przedłożyła kartę informacyjną leczenia syna. Nadto oświadczyła, że udzieliła pełnomocnictwa swojej kuzynce i jej mężowi M. Ż. i W. Ż. upoważniającego ich do reprezentowania skarżącej na rozprawie. Osoby te po rozprawie nie nawiązały ze skarżącą żadnego kontaktu. W związku z powyższym skarżąca zadzwoniła w dniu 24 października 2011 r. do Sądu, gdzie poinformowano ją, że nie został złożony wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Wskazać należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Tym samym może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt. II OZ 712/08 niepubl.). Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie winy należy rozumieć w sposób obiektywny, wymagając od strony należytej staranności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r. I CKN 1261/99). W ocenie Sądu wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie skarżąca jako przyczynę uchybienia terminowi wskazała na niemożność uczestniczenia w posiedzeniu Sądu w dniu 13 października 2011 r. z powodu choroby syna oraz niezłożenie wniosku przez osoby przez nią upoważnione. Okoliczności przedstawione we wniosku nie uprawdopodabniają jednak dostatecznie, iż do uchybienia terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku doszło bez winy skarżącej w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Przede wszystkim wskazać należy, że doręczone skarżącej pisemne zawiadomienie o terminie rozprawy (doręczone skutecznie skarżącej w dniu 6 września 2011 r. na adres wskazany w skardze) zawierało zarówno telefon Sądu oraz sygnaturę akt, jak również pouczenie, że niestawiennictwo stron nie wstrzymuje rozpoznania sprawy oraz że uzasadnienie wyroku oddalającego skargę jest doręczane na wniosek złożony w terminie 7 dni od daty ogłoszenia wyroku (karta nr 32 i 36 – akt sądowych). Skoro skarżąca nie wzięła udziału w rozprawie to w jej interesie leżało dowiedzenie się (chociażby telefonicznie) jaki w sprawie zapadł wyrok i ewentualnie złożenie w terminie wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Strona zobowiązana jest bowiem z należytą starannością prowadzić swoje sprawy, w szczególności, jeżeli nie jest w stanie samodzielnie podejmować czynności przed Sądem może upoważnić inną osobę do występowania w jej imieniu tj. profesjonalnego pełnomocnika (adwokata lub radcę prawnego) lub osobę bliską w rozumieniu art. 35 § 1 p.p.s.a. (np. małżonka, rodzeństwo, zstępnych). Wprawdzie skarżąca upoważniła kuzynkę i jej męża do reprezentowania jej na rozprawie, osoby te jednak nie należały do kręgu osób wymienionych w treści art. 35 § 1 p.p.s.a., stąd Sąd odmówił dopuszczenia ich do udziału w postępowaniu w charakterze pełnomocników skarżącej. Podnieść przy tym należy, że skarżąca została pouczona o treści art. 35 § 1 p.p.s.a. przy pierwszym piśmie Sądu z dnia [...]r. Poza tym strona nie może skutecznie podnosić braku swojej winy w uchybieniu terminu, które zostało spowodowane przez upoważnione przez nią osoby, które nie zawiadomiły jej o treści wydanego wyroku i potrzebie złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Skarżąca mogła uzyskać informacje odnośnie wydanego wyroku od swoich krewnych choćby telefonicznie, co umożliwiłoby jej złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia w terminie, Jakkolwiek przytoczone przez skarżącą okoliczności tłumaczą, dlaczego posłużyła się innymi osobami określanymi przez nią mianem pełnomocników, ale niedopuszczonymi w tym charakterze do udziału w rozpoznawanej sprawie, to jednakże nie wskazują na istnienie obiektywnych przeszkód, które uniemożliwiły tym osobom wykonanie tego zadania. Samo niewypełnienie przez takie osoby powierzonego zadania nie może zaś zostać uznane za przeszkodę w dotrzymaniu terminu i uprawdopodabniać brak winy strony w jego uchybieniu. W konsekwencji należało stwierdzić, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż do uchybienia terminu doszło bez winy skarżącej w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Doszło bowiem do tego, zdaniem Sądu, w wyniku co najmniej niedbalstwa, czy też braku należytej staranności skarżącej. Skutkuje to odmową przywrócenia terminu na podstawie art. 86 ( 1 w związku z art. 87 ( 1, ( 2 i ( 4 p.p.s.a.