II SA/Gl 456/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. P. i E. P. na pismo Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie niepodjęcia rozstrzygnięcia nadzorczego dotyczącego uchwały w sprawie nabycia nieruchomości p o s t a n a w i a : odrzucić skargę W skardze z dnia [...] 2007 r. G. i E. P. wskazali, iż jej przedmiotem jest "rozstrzygnięcie nadzorcze organu nadzoru – Wojewody [...] z dnia [...] r.". W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż jest ona niedopuszczalna. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazano, iż pismo G. i E. P. dotyczące skarg na uchwały Rady Gminy w N. z dnia [...] r. nr [...] oraz z dnia [...] r. Nr [...] zostało potraktowane jako skarga wniesiona w trybie przepisów Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Postępowanie to zostało zakończone czynnością materialno – techniczną, tj. zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi, którym jest zaskarżone pismo z dnia [...] 2007 r. W ocenie organu tego rodzaju czynności pozostają poza zakresem kognicji sądów administracyjnych, a wobec tego w razie wniesienia skargi w tym przedmiocie należy ją potraktować jako niedopuszczalną i odrzucić. Na poparcie swojego stanowiska Wojewoda [...] przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga G. i E. P. musiała zostać odrzucona, gdyż niezależnie od podniesionej przez organ argumentacji, jej przedmiot pozostaje poza zakresem kognicji sądu administracyjnego. Przepis art. 3 § 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje zaś orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi nie jest żaden z wymienionych wyżej aktów, gdyż pismo Wojewody [...] z dnia [...] 2007 r. nie jest ani decyzją lub postanowieniem, o których jest mowa w art. 3 § 2 pkt. 1 -3, ani też nie stanowi innego aktu lub czynności, o których jest mowa w art. 3 § 2 pkt. 4 P.p.s.a. Nie może być ono również traktowane jako rozstrzygnięcie nadzorcze w rozumieniu w art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), a to z tego względu, że nie odpowiada przewidzianym w ust. 3 przywołanego przepisu wymaganiom. Oprócz tego wskazać trzeba, że w myśl art. 98 ust.3 ustawy o samorządzie gminnym podmiotami uprawnionymi do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze są gmina lub związek międzygminny. Wobec tego, nawet gdyby ww. pismo Wojewody [...] potraktować jako tego rodzaju rozstrzygnięcie, skarga G. i E. P. byłaby w takim przypadku również niedopuszczalna. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt. 1 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.