II SA/Gl 458/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędzia WSA Wojciech Organiściak (spr.), Protokolant Starszy referent Anna Cyganek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2009 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oddala skargę. Starosta Powiatowy w Z. (zwany dalej Starostą) pismem z dnia [...] na podstawie art. 142 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm., dalej zwanej ustawą o gospodarce nieruchomościami) w związku z art. 61 § 4 Kpa, działając na wniosek W.I., M.P., W.R., L.G., E.Ś., A.G. i Z.G. wszczął postępowanie w sprawie zwrotu nieruchomości położonej w R. gm. W. o powierzchni [...] ha, stanowiącej przed wywłaszczeniem własność W.G. (dalej zwana nieruchomością), a o której zwrot spadkobiercy starali się już od [...]. Wywłaszczenia, na podstawie dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952 r. Nr 4), dokonano decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urzędu Spraw Wewnętrznych w K. z dnia [...] Nr [...]. Postanowieniem Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] o sygn. akt [...] spadek po W. i J.G. nabyli: W.I., M.P., A.G., A.G., Z.G. i W.R. Postanowieniem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] sygn. akt [...] spadek po A.G. nabyły L.G. i E.Ś. Postanowieniem Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] sygn. akt [...] spadek po A.G. nabyły M.G. i R.G. Starosta Powiatowy w Z. po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił zwrotu na rzecz wnioskodawców i ich spadkobierców: W.I., M.P., W.R., L.G., E.Ś., M.G., R.G. i Z.G. przedmiotowej nieruchomości wywłaszczonej ww. decyzją z [...]. W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, iż wywłaszczona nieruchomość odpowiada aktualnej działce ewidencyjnej nr [...] dla której w Sądzie Rejonowym w M. prowadzona jest księga wieczysta Nr [...]. Podkreślono, iż prawo do użytkowania wieczystego na przedmiotowej nieruchomość zostało, decyzją Urzędu Wojewódzkiego w C. Wydział Geodezji, Kartografii i Gospodarki Gruntami z dnia [...] Nr [...], ustanowione na rzecz Przedsiębiorstwa A w C. i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej Nr [...]. Dodatkowo wskazano, iż prawo to w dniu [...] nabył W.W., który następnie na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w M. z dnia [...] nr [...] stał się właścicielem działki nr [...] k.m. [...] położonej w R. W związku z powyższym oraz powołując się na art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami wskazano, iż roszczenie o którym mowa w art. 136 ust. 3 ww. ustawy tj. o zwrot przedmiotowej nieruchomości nie przysługuje ponieważ na nieruchomości ustanowiono prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej, a prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej przed dniem wejścia w życie cytowanej ustawy o gospodarce nieruchomościami. Od decyzji Starosty odwołanie wniosła M.P., która wyrażając niezadowolenie wskazywała, iż w przedmiotowej sprawie należałoby sprawdzić sprawę zwrotu działki rodzinie P., którzy także byli wywłaszczeni, a którzy posiadają obecnie działkę większą niż by to wynikało z wcześniejszych dokumentów. W ocenie odwołującej część przedmiotowej nieruchomości, o której zwrot wystąpiła, wchodzi w skład działki jaką obecnie posiada rodzina P. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] działając w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt. 1 Kpa utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] odmawiającej zwrotu przedmiotowej nieruchomości. W uzasadnieniu podtrzymano stanowisko zawarte w decyzji organu I instancji oraz wskazano, że na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stwierdzono nabycie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości o łącznej pow. [...] m2, składającej się z działek nr: [...], [...], [...], [...] i [...] przez Przedsiębiorstwo A w C., a wynikające z ww. decyzji prawo zostało ujawnione w księdze wieczystej Nr [...] w dniu [...]. W związku z powyższym powołując się na treść art. 229 cytowanej ustawy o gospodarce nieruchomościami wskazano, że zwrot przedmiotowej nieruchomości nie przysługuje i to niezależnie od faktu nabycia przedmiotowej nieruchomości przez W.W. Na decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego wniosła M.P., której zarzuciła utrzymanie nieważnej z mocy art. 156 § 1 pkt. 1 Kpa decyzji Starosty z racji jej podjęcia z naruszeniem art. 25 § 1 pkt. 1 Kpa w związku z art. 24 § 1 pkt. 2 Kpa. Skarżąca podkreślała, iż przedmiotowa nieruchomość od czasu wywłaszczenia uległa przekształceniom geodezyjnym i część działki poprzednio należąca do spadkobierców W.G. została zajęta i obecnie nadal jest w posiadaniu rodziny "P.". Natomiast córka posiadacza nieruchomości, którego interesów majątkowych dotyczy sprawa "E.P." jest Kierownikiem Referatu ds. Katastru i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w Z. Zdaniem skarżącej z uwagi na powyższe organ I instancji winien był na mocy art. 25 Kpa wyłączyć się z rozpoznawania przedmiotowej sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 25 Kpa wskazał jedynie, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie potwierdza, iż właścicielem, użytkownikiem wieczystym, "posiadaczem" spornej nieruchomości jest rodzina "P.". Na rozprawie w dniu 29 października 2009 r. pełnomocnik skarżącej wnosił i wywodził jak w skardze oraz zarzucał, iż postępowanie toczy się od [...], a organy posłużyły się przerobionymi mapkami, bowiem nierzetelnie przedstawiono granice wywłaszczonej działki, co było wynikiem bezprawnego zajęcia przez rodzinę P. części ich nieruchomości, podczas gdy z księgi wieczystej KW [...] wynikało, że są oni właścicielami gruntu o powierzchni [...] ha (lub [...] ha). Zdaniem pełnomocnika w odpowiedzi na skargę Wojewoda nie zaprzeczył aby zachodziły podstawy do wyłączenia organu I instancji. Pełnomocnik wyjaśnił także, iż w skardze błędnie podano nazwisko P., a powinno być P. Uzasadnienie prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem ( 1 § 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), (dalej p.p.s.a.). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie podzielił też argumentacji zaprezentowanej w skardze. W szczególności, wskazać przyjdzie, iż w niniejszej sprawie trafnie ostatecznie zakwalifikowano, że stanowiąca przedmiot postępowania wywłaszczona nieruchomość nie może być zwrócona spadkobiercom W.G. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, iż zgodnie z art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami roszczenie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości lub jej części nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nieruchomość została sprzedana albo ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej. Ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, iż wywłaszczona nieruchomość odpowiada aktualnej działce ewidencyjnej nr [...] dla której w Sądzie Rejonowym w M. prowadzona jest księga wieczysta Nr [...]. Prawo użytkowania wieczystego na przedmiotowej nieruchomość zostało ustanowione decyzją Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] na rzecz Przedsiębiorstwa A w C. i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej Nr [...], a co wynika z zawiadomienia Sądu Rejonowego w M. – Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia [...] (Dz. Kw [...]). W ocenie Sądu już powyższe przesądza o braku możliwości zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Zgodnie z powołanym art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami roszczenie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości nie przysługuje. Skoro bowiem przedmiotowa nieruchomość, o której zwrot ubiega się skarżąca, została przed dniem 1 stycznia 1998 r. oddana w użytkowanie wieczyste Przedsiębiorstwu A to roszczenie skarżącej wygasło i decyzja w sprawie zwrotu musiała być negatywna. Dodatkowo należy wskazać, iż prawo użytkowania przedmiotowej nieruchomości w dniu [...] nabył W.W., który następnie na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w M. z dnia [...] nr [...] stał się właścicielem działki nr [...] k.m. [...] położonej w R., a w której skład wchodzi wywłaszczona nieruchomość (działka o wcześniejszych numerach: [...] na planie sytuacyjnym przygotowanym do wywłaszczenia i pierwotnym numerze [...]). Z opinii uprawnionego geodety, której strona skarżąca skutecznie nie podważyła, wynika, iż suma działek o dawnych numerach [...] i [...] (przedmiotowa nieruchomość miała nr [...]) odpowiada sumie działek o pierwotnych numerach [...] i [...], a co aktualnie odpowiada działce ewidencyjnej nr [...], dla której w Sądzie Rejonowym w M. prowadzona jest księga wieczysta o nr KW [...]. W związku z powyższym oraz powołując się na art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami zasadnie w decyzjach organów administracji wskazano, iż roszczenie o którym mowa w art. 136 ust. 3 ww. ustawy tj. o zwrot przedmiotowej nieruchomości nie przysługuje ponieważ na nieruchomości ustanowiono prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej, Nie ma zatem w ocenie Sądu znaczenia już to, iż organ nie ustalił jednoznacznie czy zachodzą przesłanki określone w art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten ustanawia zasadę, iż poprzedni właściciel lub spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Normatywną definicję pojęcia zbędności nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu zawiera przepis art. 137 ust. 1 cyt. ustawy. Przepis art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi bowiem wyjątek od zasady określonej w art. 136 ust. 3 cyt. ustawy i uniemożliwia dochodzenie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części w przypadku, gdy przed 1 stycznia 1998 r. ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej. Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Celem art. 229 cytowanej ustawy było usankcjonowanie stanu prawnego powstałego przed wejściem w życie tej ustawy w wyniku sprzedaży wywłaszczonej nieruchomości lub oddania jej w użytkowanie wieczyste, jeżeli prawa nabywcy zostały ujawnione w księdze wieczystej. Zatem Są stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podkreśla, iż w przedmiotowym postępowaniu nie można było rozstrzygać o istniejących sporach sąsiedzkich. Skoro skarżąca kwestionuje opinię biegłego geodety, który dokonał m. in. synchronizowanego wykazu zmian gruntowych wywłaszczonej przedmiotowej nieruchomości, a której to opinii Sąd dał wiarę jako jedynemu fachowym pomiarowi, to strona winna wykazać w sposób przewidziany przez prawo (opinia biegłego), iż przeprowadzone w tym zakresie czynności i dotychczasowe pomiary są błędne. Dodatkowo Sąd wskazuje skarżącej, że w przedmiotowym postępowaniu nie można było także orzekać o ewentualnym zwrocie wywłaszczonych nieruchomości na rzecz rodziny P., czy w sprawie domniemanego samowolnego zajęcia przez P. części przedmiotowej nieruchomości. Odnosząc się do głównego de facto zarzutu skargi tj. naruszenia art. 25 § 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 24 § 1 pkt. 2 Kpa Sąd na wstępie zauważa, iż podstawowmi zasadmi postępowania administracyjnego są uregulowane na gruncie art. 7 i 8 Kpa zasada prawdy obiektywnej, zasada uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. W obowiązującym stanie prawnym zakres swobody działania organu administracji publicznej pozostaje ograniczony ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego. Jednym ze środków, który sprzyja realizacji tych zasad jest instytucja wyłączenia, która ma na celu eliminowanie wszelkich przyczyn skutkujących pojawieniem się jakichkolwiek wątpliwości co do bezstronności i obiektywizmu przy rozpoznawaniu sprawy. Instytucja wyłączenia, w tym także instytucja wyłączenia pracownika organu lub organu na podstawie art. 24 i 25 Kpa jest realizowana w trybie określonym przez właściwe przepisy, co oznacza, że zgłoszenie tego rodzaju wniosku rodzi za sobą konieczność rozpoznania go według stosownej i właściwej procedury. Nie można pozostawić tego rodzaju wniosku bez rozpoznania z powodu sformułowania go w sposób nieodpowiadający konstrukcji dla niego przewidzianej i regulowanej przepisami prawa procesowego. Zgłoszenie wniosku o wyłączenie, nawet przy braku podstaw do jego uwzględnienia, rodzi obowiązek po stronie właściwych organów administracji do jego rozpoznania. Brak rozpoznania wniosku strony, w tym także brak odniesienia do formułowanych zarzutów na etapie postępowania odwoławczego, stanowi w ocenie Sądu wadę ocenianego postępowania, choć należy od razu dodać, iż w rozpatrywanym przypadku nie była to wada istotna, a więc taka, która mogła mieć wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie. Niespełnienie bowiem, jak już to wykazano wcześniej, warunku określonego w art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami przesądza o braku zasadności wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Podkreślić ponownie należy, iż ustanowienie użytkowania wieczystego na przedmiotowej nieruchomość miało bowiem miejsce na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej przed dniem wejścia w życie cytowanej ustawy o gospodarce nieruchomościami. Natomiast cała dalsza sekwencja zdarzeń, w ocenie Sądu, nie miała już wpływu na kwestię zwrotu, którego z racji powyższej i tak nie można dokonać. Kwestia ewentualnego zajęcia przez rodzinę P. części przedmiotowej nieruchomości nie może być bowiem przy braku podważenia opinii biegłego geodety przedmiotem tego postępowania. Zatem fakt nie ustosunkowania się przez organ I instancji do zarzutu braku bezstronności z uwagi na ewentualne zatrudnienie w Starostwie E.P., jak podaje skarżąca na stanowisku Kierownika Referatu ds. Katastru i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w Z., należy uznać za uchybienie, nie mające jednak wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie. Sąd dodatkowo stwierdza, iż analiza przedłożonych akt sprawy nie wskazała, aby jakiekolwiek czynności w sprawie, w tym także wydawanie skarżonych decyzji, dokonywane były przez osobę o nazwisku P. Decyzja organu I instancji wydana została z upoważnienia Starosty Powiatowego w Z. przez G.W. Naczelnika Wydziału Geodezji, Kartografii, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami. Zauważyć przyjdzie, że nawet w odpowiedzi na skargę organ nie ustosunkował się w pełni do jej zarzutów i odniósł się jedynie do nazwiska P., a skarżąca obok tego wskazywała także personalnie na córkę posiadacza nieruchomości E.P. W ocenie Sądu dopiero jednak podważenie tego, że wywłaszczona przedmiotowa nieruchomość została w [...]. oddana w użytkowanie wieczyste lub chociażby tylko faktu ujawnienie tego w księdze wieczystej połączone z podważeniem opinii biegłego geodety czyniłoby zasadnym dalsze ewentualne rozważania w zakresie wyłączenia organu, o którym mowa w art. 25 § 1 pkt. 1 Kpa. Sąd podkreśla także, iż dopiero wydanie decyzji ostatecznej, z upoważnienia organu, przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 Kpa mogłoby stanowić przesłankę do wznowienia postępowania przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 3 Kpa. W ocenie Sądu przesłanka taka nie wystąpiła w niniejszej sprawie, ponieważ nikt o nazwisku P. nie wydawał decyzji w przedmiotowej sprawie. Dodatkowo Sąd zauważa także, iż w przepisie art. 25 § 1 Kpa jest mowa o kierowniku organu administracji publicznej, który podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej jego własnych interesów majątkowych lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3 Kpa. Zdaniem Sądu chodzi o osobę piastującą funkcję organu administracji, zatem w przedmiotowej sprawie o starostę. Pewna niezręczność w brzmieniu art. 25 § 1 pkt. 1 Kpa wyrażająca się brakiem wyraźnego rozróżnienia pomiędzy organem i jego aparatem urzędniczym może nasuwać wątpliwość co do tego, kto tak naprawdę zgodnie z zapisem art. 25 § 1 pkt. 1 Kpa podlega wyłączeniu. Sąd podziela pogląd doktryny wyrażony w komentarzu do art. 25 Kpa, co do tego, że wyłączeniu podlega osoba zajmująca stanowisko, z którym związana jest właściwość organu administracji publicznej do załatwiania poszczególnych kategorii spraw administracyjnych, a więc w rozpatrywanym przypadku starosta. (por. Cz. Martysz. W: G. Łaszczyca, A. Matan, Cz. Martysz. Komentarz do Kpa. W: System Informacji Prawniczej Lex). Sąd nie dopatrzył się w rozpatrywanej sprawie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości okoliczności wskazujących na to, iż by dotyczyła ona Starosty Powiatu w Z., ani żadnej z osób wydających w sprawie decyzję z upoważnienia starosty. Kodeks postępowania administracyjnego wyraźnie rozróżnia wyłączenie pracownika od udziału w postępowaniu (art. 24 Kpa) oraz wyłączenia organu administracji państwowej od załatwienia określonej sprawy (art. 25 Kpa). Rozróżnienie podstaw wyłączenia "pracownika organu", od sytuacji w jakich następuje wyłączenie od załatwienia sprawy "organu administracji" jest istotne nie tylko ze względu na przesłanki takiego wyłączenia, ale i konsekwencje dokonania takiego ustalenia. Przepis w art. 25 § 1 pkt. 1 Kpa określa sytuacje w jakich następuje wyłączenie organu administracji publicznej od załatwienia sprawy. Organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy, która spełnia łącznie dwie przesłanki - dotyczy a) interesów majątkowych, b) osób wymienionych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3 Kpa. Następstwem wystąpienia tych przesłanek jest utrata właściwości organu do załatwienia sprawy i związana z tym dewolucja kompetencji w tej sprawie, tj. przeniesienie właściwości w tej sprawie na organ wyższego stopnia zgodnie z regułą zawartą w art. 26 § 2 Kpa. Treść art. 24 Kpa. w zestawieniu z treścią art. 25 Kpa wskazuje, iż nie każde wyłączenie organu, jest tożsame z wyłączeniem pracownika. Rozróżnienie wyłączenia pracownika, od wyłączenia organu istotne jest chociażby z uwagi na to, iż wyłączenie organu prowadzi zawsze do przeniesienia właściwości miejscowej (art. 21 Kpa), przeto jest dopuszczalne tylko w sytuacjach ściśle odpowiadających przyczynom wyłączenia określonym w art. 25 Kpa, który zawiera regulację modyfikującą przepisy o właściwości miejscowej organów administracji państwowej. Wyłączenie organu od załatwienia sprawy z przyczyny nie wymienionej w art. 25 Kpa, a następnie wydanie decyzji załatwiającej sprawę przez inny organ oznaczałoby wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości. Zróżnicowanie konsekwencji wyłączenia pracownika (art. 26 § 1 Kpa) od skutków wyłączenia organu (art. 26 § 2 Kpa) wskazuje, iż ani strona postępowania, ani sam organ nie mogą żądać wyłączenia organu z innych przyczyn, nie wymienionych w art. 25 Kpa nawet, jeżeli zdaniem skarżącej, mogą one wywołać wątpliwości co do bezstronności organu. (Por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r. Sygn. akt II OSK 354/07. W: System Informacji Prawnej Lex). Także w związku z powyższym Sąd odnosząc się do podniesionego w skardze zarzut braku bezstronności, stwierdza, iż nie dostrzegł w rozpatrywanej sprawie takiego naruszenia prawa, które musiałoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Przyjdzie zatem wskazać, iż zaskarżona decyzja Wojewody [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty Powiatu w Z. nie narusza prawa materialnego, ani też w toku postępowania organy administracji nie uchybiły regułom procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym jego wznowieniem, a przy tym dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa skutkuje uwzględnieniem skargi po myśli art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., a co w konsekwencji prowadzić musiało do oddalenia skargi na zasadzie wynikającej z art. 151 p.p.s.a.