II SA/Gl 461/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta C.z dnia [...]r., nr [...], cofającą W. N. uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B ze względu na niepodanie się w zakreślonym terminie kontrolnemu badaniu lekarskiemu. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach W. N. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ten wniosek wskazał na brak wystąpienia w sprawie przesłanek z art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej zwanej Kpa, warunkujących nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Udzielając odpowiedzi na skargę organ nie odniósł się do przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, zważył: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie Ppsa, stanowi, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 Ppsa sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższej regulacji wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi więc odstępstwo od zasady z art. 61 § 1 Ppsa, a zatem odnosi się jedynie do okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym. Z brzmienia przepisu art. 61 § 3 Ppsa, wynika, że ustawodawca nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, że zachodzą przewidziane nim przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05 (OSS 2005 r. nr 3, poz. 72) w razie złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu rzeczą Sądu jest zbadać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu, bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Tym niemniej uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie (por. M. Bogusz w glosie do przytoczonego wyżej postanowienia NSA, Gdańskie Studia Prawnicze, Przegląd orzecznictwa 2006 r., nr 1, poz. 1), z czym należy się zgodzić. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że działając z urzędu Sąd nie dopatrzył się przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wyliczonych enumeratywnie w art. 61 § 3 ustawy, tym bardziej, że skarżący uzasadniając zgłoszony wniosek nie wskazał żadnej z okoliczności przywołanych w powyższym przepisie. Odwołał się on jedynie do regulacji art. 108 § 1 Kpa uznając, iż żadna z przesłanek warunkujących nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie zachodzi w niniejszej sprawie. Tymczasem argumentacja skarżącego w zakresie merytorycznej trafności zaskarżonego aktu, w tym nadanemu mu rygoru natychmiastowej wykonalności, sprowadza się do oceny jego legalności i może podlegać kontroli sądowej dopiero w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie, w którym to Sąd zajmie stanowisko co do ewentualnego naruszenia przez organ prawa oraz jego skutków. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.