II SA/Gl 47/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk,, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant referent Marta Zasoń, po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie uprawnienia do kierowania pojazdami p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia sprawy zawisłej pod sygnaturą II SA/Gl 1163/10. Ostateczną decyzją z dnia (...) r. Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), orzekł o skierowaniu na badania lekarskie obecnie skarżącego B. G., posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kat. A, B, B + E, C, C + E, w terminie 30 dni od dnia ostateczności decyzji. Na wniosek skarżącego organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia (...) r., powołując się na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wznowił postępowanie, zakończone powyższą decyzją. Po wznowieniu postępowania, decyzją z dnia (...) r., organ pierwszej instancji uchylił swoją ostateczną decyzję z dnia (...) r. i skierował skarżącego na badanie lekarskie. Na skutek przekazania akt organowi odwoławczemu wraz z odwołaniem od decyzji z dnia (...)r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: SKO) z urzędu wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Decyzją z dnia (...)r. SKO, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stwierdziło nieważność decyzji organu pierwszej instancji z dnia (...) r. W uzasadnieniu, jako zasadniczy motyw tego rozstrzygnięcia wskazano, że kontrolowana decyzja wydana została z rażącym naruszeniem art. 151 § 2 k.p.a., albowiem w niniejszej sprawie występuje przesłanka z art. 146 § 2 k.p.a., która uniemożliwiała uchylenie decyzji dotychczasowej. W dalszej kolejności SKO postanowieniem z dnia (...) r. stwierdziło niedopuszczalność odwołania skarżącego od decyzji organu pierwszej instancji z dnia (...) r. z uwagi na wcześniejsze stwierdzenie nieważności tej decyzji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy wznowieniowej, decyzją z dnia (...) r., organ pierwszej instancji orzekł o stwierdzeniu wydania swojej ostatecznej decyzji z dnia (...) r. z naruszeniem prawa i o nie uchyleniu decyzji dotychczasowej, bowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 w zw. z art. 146 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). W odwołaniu od tej decyzji skarżący domagał się jej uchylenia i orzeczenia co do istoty poprzez uchylenie decyzji z dnia (...) r. i umorzenie postępowania w przedmiocie skierowania go na badania lekarskie. Wskazał m.in., że nawet wobec przyjęcia, iż zachodziłyby podstawy do nakazania poddania się badaniom lekarskim, nowa decyzja nie odpowiadałaby też w swej istocie decyzji dotychczasowej, przede wszystkim w zakresie terminu poddania się tym badaniom, bowiem ten określony w pierwotnej decyzji dawno już upłynął, zaś nowy termin rozpocząłby bieg dopiero od ostateczności kolejnej decyzji. Rozpoznając to odwołanie SKO decyzją z dnia (...) r. wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., orzekło o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. SKO nie podzieliło przy tym zarzutu strony, że z uwagi na ustalony w decyzji dotychczasowej termin poddania się badaniom lekarskiemu, brak podstaw do zastosowania art. 151 § 2 k.p.a. W skardze do sądu administracyjnego wniesionej na powyższą decyzję skarżący domagał się jej uchylenia w części, jako wydanej z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. Zdaniem skarżącego, aczkolwiek co do zasady decyzja jest prawidłowa, to jednak błędnie SKO wskazało w jej motywach na sposób rozstrzygnięcia sprawy w razie ustalenia, że obecnie istnieją wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego, przyjmując że kwestia terminu poddania się badaniu lekarskiemu jest nieistotna i nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji dotychczasowej. Wyrokiem z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 1163/10, tut. Sąd oddalił skargę. Wyrok ten nie jest prawomocny, albowiem skarżący skutecznie wniósł od niego skargę kasacyjną, a skarga ta do dnia dzisiejszego nie została rozpoznana. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest natomiast decyzja SKO utrzymująca decyzję własną z dnia (...) r. odmawiającą stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia (...) r. Do wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia (...) r. doszło na wniosek skarżącego zawarty w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji z dnia (...) r. Domagając się stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia (...) r. skarżący wskazał zasadniczo na rażące naruszenie prawa polegające na stwierdzeniu, że decyzja wydana w wyniku wznowienia postępowania w swej istocie odpowiadałaby decyzji dotychczasowej. Tymczasem w ocenie skarżącego nie mogłoby się tak stać, gdyż zakreślony w decyzji dotychczasowej termin już dawno upłynął. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać przyjdzie, iż w szeroko rozumianych granicach sprawy wyznaczonych postępowaniami zmierzającymi do wzruszenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Katowice z dnia (...) r., zapadł już jeden wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Jest to wspomniany już wyżej wyrok z dnia 16 marca 2011 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 1163/10. Jakkolwiek wyrok ten nie dotyczy bezpośrednio kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji, to jednak wyrażona w nim ocena prawna co do bytu prawnego tej samej decyzji objętej postępowaniem wznowieniowym, której dotyczy również decyzja SKO z dnia (...)r., będzie miała wpływ na wynik niniejszej sprawy, o ile oczywiście wyrok ten się uprawomocni. Zgodnie bowiem z przepisem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Z kolei zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wskazać w tym miejscu przyjdzie, że w wyroku z dnia 16 marca 2011 r. tut. Sąd wyraził m.in. pogląd, w myśl którego brak jest podstawy prawnej do określenia w decyzji o skierowaniu na badania lekarskie terminu do wykonania nałożonego obowiązku, jak nastąpiło to w ostatecznej decyzji z dnia (...) r. (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Wadliwość ta ma charakter materialnoprawny i winna być usunięta poprzez uchylenie decyzji dotychczasowej i wydanie we wznowionym postępowaniu nowej decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). Mając powyższe na uwadze, rozpoznając niniejszą sprawę Sąd stoi na stanowisku, że od prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy ze skargi skarżącego na decyzję SKO z dnia (...) r. (sygn. akt II SA/Gl 1163/10), zależeć będzie rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Wynika to zarówno z przywołanej wyżej zasady związania prawomocnymi orzeczeniami sądów administracyjnych, jak i z faktu, że zasadnicze zarzuty skargi w niniejszej sprawie oscylują wokół kwestii związanej z określeniem terminu poddania się badaniu lekarskiemu. Zgodnie z kolei z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego, co ma miejsce w niniejszej sprawie.