II SA/Gl 483/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2025 r. sprawy ze skargi F. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 6 lutego 2025 r. nr SKO.I/427/3/2025 w przedmiocie odmowy uznania wniosku o wyłączenie nieruchomości z uproszczonego planu urządzenia lasu oddala skargę. Decyzją z 6 czerwca 2025 r. nr SKO.I/427/3/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej "Kolegium" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 21 ust.5 ustawy z dnia 28 września 2001 r. o lasach (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 530 ze zm.) – dalej "u.o.l." oraz art. 138 § 1 pkt 1 – ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U z 2024 r. poz. 572) - dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania F. G. zam. B. ul. [...] (dalej "Strona" lub "Skarżący"), od decyzji Prezydenta Miasta B. (dalej "organ" lub "organ I instancji") z dnia 2 grudnia 2024 r. nr: [...] w przedmiocie nie uznania wniosku Strony złożonego do projektu "Uproszczonego Planu Urządzania Lasu dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, należących do osób fizycznych, położonych na terenie miasta B.", utrzymało ją w mocy. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: W trakcie wyłożenia do publicznego wglądu sporządzonego na zlecenie Prezydenta Miasta B. projektu uproszczonego planu urządzenia lasu, opracowywanego na okres od dnia 16 września 2024 r. do 15 listopada 2024 r. Strona złożyła wniosek o wyłączenie z przedmiotowego planu działki nr [...] obręb [...] w B. ze względu na to, że działka według Strony nie spełnia ustawowej definicji lasu. Prezydent przywołaną wyżej decyzją odmówił uwzględnienia wniosku Strony. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że należąca do Strony działka nr [...] nr [...] obręb [...] w B. spełnia ustawową definicję lasu. Ponadto przedmiotowa parcela bezpośrednio przylega do działki nr [...] obręb [...] o klasoużytku Ls lll o powierzchni 3,8700 ha. W jego ocenie fakt, że Strona nie zamierza prowadzić produkcji leśnej nie oznacza, że taka produkcja nie może być na działce prowadzona. Ponadto wskazał, że stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy z 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (obecnie t.j. Dz.U. z 2024 r. poz.82) wyłączenie z produkcji gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nieleśne - może nastąpić w tym przypadku jedynie po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Stosowną decyzję w tej sprawie może wydać Regionalny Dyrektor Lasów Państwowych w K.. Odwołanie od tej decyzji do Kolegium złożyła Strona. W odwołaniu od powyższej decyzji Strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania t.j. art. 6, art. 7, art. 7a § 1, art. 9 art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz naruszenie art. 140 Kodeksu cywilnego. Ponadto zarzucił Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. naruszenie art. 3 pkt 1 u.o.l., a to poprzez błędną wykładnię pojęcia "las", a w konsekwencji naruszenie art. 19 ust. 2 u.o.l. poprzez błędną subsumpcję stanu faktycznego, skutkującą stwierdzeniem, iż działka gruntu objęta niniejszym postępowaniem stanowi las, a tym samym podlega uwzględnieniu w uproszczonym planie urządzania lasu; 2. art. 20 ust. 3a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 1151 ze zm.) – dalej "p.g.i.k.", w zw. z art. 20 ust. 2 u.o.l., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że prawidłowość zapisów w rejestrze gruntów nie może być kwestionowana w postępowaniu dotyczącym zastrzeżeń co do zapisów zawartych w projekcie uproszczonego planu urządzenia lasu, w sytuacji gdy z literalnego brzmienia art. 20 ust. 3a p.g.i.k. wynika, że ewidencję gruntów i budynków w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach, zaś art. 20 ust. 2 u.o.l. stanowi, iż w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu. Oznacza to, że ustalenia dotyczące powierzchni i granic lasów zawarte w planie uproszczonym mają fundamentalne znaczenie dla zapisów dokonywanych w ewidencji gruntów i budynków, a więc nie jest możliwe uwzględnianie w powszechnej ewidencji gruntów i budynków granic i powierzchni lasu, które to nie wynikają z planu urządzenia danego lasu, co oznacza, iż zatwierdzony decyzją plan jest jedynym dokumentem, na podstawie którego mogą być aktualizowane dane dotyczące granic i powierzchni lasów leżących na terenie objętym planem, organ ewidencji gruntów i budynków nie może dokonywać zmian w danych ewidencyjnych dotyczących lasu, które byłyby niezgodne z ustaleniami planu urządzenia lasu, zaś zmiana danych odnoszących się do lasu, w pierwszej kolejności musi zostać wprowadzona przez właściwy organ do planu urządzenia lasu. Kolegium zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z ewidencją gruntów działka należąca do skarżących stanowi grunty leśne i stąd jest objęta produkcją leśną w oparciu o ustawę z dnia 28 września 1991 r. o lasach. Kolegium nie podzieliło stanowiska Strony, iż działka nr [...] obr. [...] nie spełnia ustawowej definicji lasu. Zacytowało art. 3 pkt 1 u.o.l. i stwierdziło, że działka Strony faktycznie stanowi las i wykonawca uproszczonego planu urządzania lasów opisał użytek leśny zgodnie ze stanem faktycznym. Wykonawca uproszczonego planu urządzania lasu uznał, że wydzielenie leśne 1-b dla klasoużytku Ls III o powierzchni 0,2866 ha, w skład którego zaliczony został fragment działki nr [...] o powierzchni 0,2042 ha stanowi las wyżynny świeży olchowy o umiarkowanym zwarciu. Ponadto Kolegium zwróciło uwagę, że działka [...] była już objęta uprzednio obowiązującym Uproszczonym Planem Urządzania Lasu, przyjętym zarządzeniem Prezydenta Miasta B. Nr [...] z dnia 15 stycznia 2015 r. Projekt obecnie kwestionowanego Uproszczonego Planu Urządzania Lasu przygotowano w oparciu o dane ewidencyjne pozyskane z państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego, aktualnego na dzień 16 kwietnia 2024 r. i na ich podstawie sporządzono inwentaryzację lasu biorąc pod uwagę uwarunkowania gruntowe w terenie. W ocenie Kolegium ustalenia dokonane przez organ I instancji nie są dowolne i zostały oparte na zgromadzonym materiale dowodowym. W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucili naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego tj.: 1) art. 3 pkt 1 u.o.l. poprzez a to poprzez błędną wykładnię pojęcia "las", a w konsekwencji naruszenie art. 19 ust. 2 u.o.l. poprzez błędną subsumpcję stanu faktycznego, skutkującą stwierdzeniem, iż działka gruntu o numerze [...] stanowi las, a tym samym podlega uwzględnieniu w uproszczonym planie urządzania lasu; 2) art. 19 ust. 2 u.o.l. poprzez nieprawidłową subsumpcję stanu faktycznego do normy prawnej i uznanie działki za podlegającą uproszczonemu planowi urządzania lasu, pomimo że jej faktyczny charakter nie odpowiada definicji lasu. 3) art. 20 ust. 3a p.g.i.k. w zw. z art. 20 ust. 2 u.o.l., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że prawidłowość zapisów w rejestrze gruntów nie może być kwestionowana w postępowaniu dotyczącym zastrzeżeń co do zapisów zawartych w projekcie uproszczonego planu urządzenia lasu, w sytuacji gdy z literalnego brzmienia art. 20 ust. 3a p.g.i.k. wynika, że ewidencję gruntów i budynków w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach, zaś art. 20 ust. 2 u.o.l. stanowi, iż w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu. Oznacza to, że ustalenia dotyczące powierzchni i granic lasów zawarte w planie uproszczonym mają fundamentalne znaczenie dla zapisów dokonywanych w ewidencji gruntów i budynków, a więc nie jest możliwe uwzględnianie w powszechnej ewidencji gruntów i budynków granic i powierzchni lasu, które to nie wynikają z planu urządzenia danego lasu, co oznacza, iż zatwierdzony decyzją plan jest jedynym dokumentem, na podstawie którego mogą być aktualizowane dane dotyczące granic i powierzchni lasów leżących na terenie objętym planem, organ ewidencji gruntów i budynków nie może dokonywać zmian w danych ewidencyjnych dotyczących lasu, które byłyby niezgodne z ustaleniami planu urządzenia lasu, zaś zmiana danych odnoszących się do lasu, w pierwszej kolejności musi zostać wprowadzona przez właściwy organ do planu urządzenia lasu. 4) art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez nadmierne i nieproporcjonalne ograniczenie prawa własności skarżącego, które wykracza poza granice ochrony interesu publicznego. 2. przepisów postępowania tj.: 1) art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie przez organ administracji publicznej zasady legalizmu i wydanie decyzji w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami prawa, w tym z art. 3 u.o.l., który wymaga łącznego spełnienia kryteriów przyrodniczego, przestrzennego i przeznaczenia, aby grunt mógł zostać zakwalifikowany jako las. Decyzja opiera się na błędnej wykładni prawa i nie uwzględnia właściwej interpretacji przepisu w świetle orzecznictwa sądowego, co skutkuje niezgodnością z obowiązującymi normami prawnymi; 2) art. 7 i 7a k.p.a. poprzez niedołożenie należytej staranności w wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz pominięcie argumentów Skarżącego, a także nieuwzględnienie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony a w konsekwencji działania organu w sposób nierzetelny i jednostronny; 3) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy, brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz przyjęcie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów w wyniku braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie; 4) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez wydanie przez organ decyzji sprzecznej z zasadą zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Skarżący miał uzasadnione oczekiwanie, że organ rozpatrzy sprawę z uwzględnieniem istniejącego stanu faktycznego, w tym charakteru działki oraz jej otoczenia. Tymczasem organ wydał decyzję opierając się na niepełnych i błędnych ustaleniach, co godzi w zasadę ochrony interesów obywateli; 5) art. 9 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku informacyjnego wobec strony postępowania, nie wyjaśniając w sposób wystarczający przesłanek uznania działki za las. Brak pełnych i precyzyjnych wyjaśnień co do uzasadnienia przyjęcia, że działka spełnia kryteria przestrzenne i przeznaczeniowe, narusza obowiązek organu do zapewnienia stronie wszelkich niezbędnych informacji w toku postępowania. W konsekwencji podniesionych zarzutów skarżący wniósł o: 1. uchylenie w całości decyzji Kolegium z dnia 6 lutego 2025 r.; 2. zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumenty uzasadniające jego zdaniem wniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując przy tym swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Materialnoprawną podstawę wydania kontrolowanych decyzji stanowił przepis art. 21 ust. 5 u.o.l. Stosownie do tego przepisu, w terminie 30 dni od daty wyłożenia projektu uproszczonego planu urządzenia lasu zainteresowani właściciele lasów mogą składać zastrzeżenia i wnioski w sprawie planu. Starosta wydaje decyzję w sprawie uznania lub nieuznania zastrzeżeń lub wniosków. Skarżący skorzystali z powyższej możliwości. W swoich pismach wskazywali, że ich działka nie jest lasem, ponieważ nie spełnia wymogów definicji ustawowej lasu wynikającej z art. art. 3 pkt 1 lit. a u.o.l. Stąd istota niniejszej sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy grunt należący do skarżących, określony w ewidencji gruntów i budynków jako Ls (las), mógł nie zostać objęty uproszczonym planem urządzenia lasu. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że plan urządzenia lasu niewątpliwie wpływa na sposób wykonywania prawa własności (stanowi organicznie w swobodnym korzystaniu z nieruchomości), a ponadto może być przedmiotem nałożenia na dany podmiot określonych obowiązków w trybie art. 24 u.o.l. W niniejszej sprawie organy uznały, że działka należąca do skarżących przeznaczona jest do produkcji leśnej oraz jest pokryta roślinnością leśną. Potwierdza to także wpis w ewidencji gruntów. Wyłączenie gruntu z produkcji leśnej może nastąpić jedynie w drodze właściwego postępowania prowadzonego w trybie określonym w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W procesie sporządzania projektu uproszczonego planu urządzenia lasu nie ma możliwości kwestionowania danych zawartych w ewidencji gruntów czy też zmiany klasyfikacji gruntów. Kwestie te uregulowane są w odrębnych przepisach i podlegają rozpoznaniu w odrębnych postępowaniach (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 811/19). W tym miejscu wypada także przypomnieć treść art. 3 pkt 1 i 2 u.o.l. z uwagi na argumentację zawartą w skardze. Zgodnie z tym przepisem, lasem w rozumieniu ustawy jest grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków; 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Na tle tak sformułowanej definicji lasu bezsporna jest konieczność spełnienia przesłanki dotyczącej roślinności, czyli grunt ma być pokryty roślinnością leśną, bezsporna jest przesłanka dotycząca powierzchni, natomiast wątpliwości pojawiają się odnośnie do kryterium przeznaczenia do produkcji leśnej. Te wątpliwości i trudności wynikają między innymi stąd, że ustawodawca posłużył się w art. 3 pojęciem "przeznaczony do produkcji leśnej" natomiast pojęcie to nie zostało zdefiniowane w ustawie. Odnośnie wykładni art. 3 u.o.l. warto odnotować stanowisko wynikające z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2009 r. IV CSK 353/08 (OSNC - ZD 2009/D/99), który stwierdził, że "w świetle art. 3 pkt 1 ustawy o lasach - za las należy uznać́ także grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością̨ leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym, który nie spełnia żadnego dodatkowego kryterium z art. 3 pkt 1 lit. a, b, i c tej ustawy (nie jest przeznaczony do produkcji leśnej, nie stanowi rezerwatu przyrody ani nie został wpisany do rejestru zabytków). Dodatkowe kryteria, wskazane w tym przepisie, dotyczą gruntów o obszarze co najmniej 0,10 ha, przejściowo pozbawionych roślinności leśnej (podobnie SN w sprawie o sygn. IV CSK 41/12). "Już po wydaniu dwóch wskazanych wyżej orzeczeń Sądu Najwyższego problematyka definicji lasu stała się przedmiotem kilku orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dwa z nich wymagają wskazania. I tak w 2013 r. NSA uznał, że kryteria podstawowe: przyrodnicze, przestrzenne i przeznaczenia muszą być spełnione łącznie, by można było mówić o lesie w znaczeniu art. 3 pkt 1 u.o.l. To, że dany grunt jest lasem w znaczeniu przyrodniczym, nie oznacza, że jest lasem w znaczeniu prawnym. Twierdzenie, że wystarczające jest spełnienie dwu pierwszych z wymaganych przesłanek, jest błędne (wyrok NSA z 23.04.2013 r., I OSK 1983/11, LEX nr 1336348). Do tego wyroku nawiązał NSA w 2015 r., uznając, że dla ustalenia, że grunt jest lasem w znaczeniu prawa administracyjnego, konieczne jest spełnienie nie tylko kryterium przyrodniczego (pokrycie roślinnością leśną) i kryterium przestrzennego (zwarta powierzchnia co najmniej 0,10 ha), lecz także kryterium przeznaczenia (do produkcji leśnej, lit. a pkt 1 art. 3) bądź jednej z pozostałych przesłanek z lit. b (grunt stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego) czy lit. c (grunt wpisany do rejestru zabytków). Kryteria podstawowe: przyrodnicze, przestrzenne i przeznaczenia muszą byś spełnione łącznie, by można mówić o lesie w znaczeniu art. 3 pkt 1 u.l. (wyrok NSA z 2.10.2015 r., II OSK 308/14, LEX nr 2002652)." - Danecka Daria, Radecki Wojciech, Ustawa o lasach. Komentarz, wyd. IV, LEX/el. 2024. Jak Sąd już wyżej stwierdził brak jest legalnej definicji "produkcji leśnej". Sąd zgadza się z wyrażanym w doktrynie prawa stanowiskiem, że można ja wyprowadzić z definicja pojęcia "gospodarka leśna" zawartej w art. 6 ust.1 pkt.1 u.o.l. Gospodarka leśna to działalność leśna w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu. Produkcja to zorganizowana działalność mająca na celu wytwarzanie jakichś towarów, usług lub dóbr kultury; też: to, co zostało wytworzone (Słownik języka polskiego PWN). W oparciu o powyższe dwie definicje można sformułować definicję produkcji leśnej jako wytwarzanie towarów, produktów pochodzenia "leśnego", czyli drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego w wyniku prowadzenia gospodarki leśnej. Oczywiście po tak podjętej próbie zdefiniowania produkcji leśnej pozostaje do rozstrzygnięcia znaczenie zwrotu użytego w ustawie "przeznaczonej dla produkcji leśnej". Warto w tym przypadku odwołać się do stanowiska doktryny prawa. "Zgodnie z art. 4 ust. 1 PlanZagospU, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu - określenie sposobów zagospodarowania i warunków budowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z powyższego wynika, że o przeznaczeniu terenu decyduje miejscowy plan zagospodarowania. W razie braku planu, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania nie ustala przeznaczenia terenu, a jedynie sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy. Natomiast zgodnie z art. 20 ust. 1 LasU, w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasów, w tym lasów ochronnych. Powyższe oznacza, iż mimo doniosłości prawnej w obszarze przeznaczania nieruchomości do produkcji leśnej planu urządzenia lasu, odzwierciedleniem jego ustaleń jest plan zagospodarowania przestrzennego. Takie rozwiązanie czyni plan urządzenia lasu dokumentem determinującym przedmiot władztwa planistycznego gminy w zakresie dotyczącym lasów. Rada gminy w zasadzie obligatoryjnie uwzględnia granice i powierzchnię lasów, co znaczy, że we wskazanym zakresie jest związana ustaleniami planu urządzenia lasu. Zatem w przypadku przeznaczenia danego obszaru na tereny leśne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakładać można, iż istnieje (bądź istniał) plan urządzenia lasu. Ostatecznie aktem prawa miejscowego jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i to ten dokument ma moc obowiązującego lokalnego "prawa". Jeśli w danym przypadku występuje plan zagospodarowania przestrzennego, to jego ustaleniami należy się kierować, badając ewentualne przeznaczenie terenu do produkcji leśnej, a można posiłkować się planem urządzenia lasu. Natomiast w braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, istnienie planu urządzenia lasu może mieć kluczowe znaczenie dla ustaleń czynionych w decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (lub tzw. decyzjach lokalizacyjnych). Plan urządzenia lasu traktowany jest w orzecznictwie jako szczególny rodzaj miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (wyr. NSA z 6.6.2008 r. I OSK 844/07, Legalis). Przeznaczenia do produkcji leśnej nie wyklucza zaliczenie do lasów również takich gruntów, o jakich mowa w art. 3 pkt 1 LasU, dla których inwentaryzacja stanu lasów nie została jeszcze wykonana i decyzja określająca zadania z zakresu gospodarki leśnej nie została jeszcze wydana. Również brak uproszczonego planu urządzenia lasu dla danego terenu nie powoduje, że grunty tracą charakter gruntów leśnych." O przeznaczeniu do produkcji leśnej nie decyduje więc wola właściciela działki gruntu porośniętej roślinnością leśną. Twierdzenia Skarżącego, że nie zamierza na swojej działce prowadzić produkcji leśnej nie mają w świetle powyższych rozważań żadnego znaczenia. W kontrolowanej sprawie, Skarżący kwestionuje istniejący w ewidencji gruntów wpis dotyczący rodzaju użytku gruntowego, tj. las. Gdyby zgodzić się z jego stanowiskiem, że określenie użytku gruntowego jako las jest błędne, to równocześnie należałoby wskazać jaki rodzaj użytku gruntowego powinien być wpisany. Analizując przepisy § 8 i § 9 obecnie obowiązującego rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz załącznik nr 1 do rozporządzenia, który określa zasady zaliczania gruntów do poszczególnych użytków gruntowych, należy z całą stanowczością stwierdzić, że istniejący stan faktyczny na gruncie, który jest bezsporny (powierzchnia działki ewidencyjnej wynosi 0,2042 ha i pokryta jest roślinnością leśną) nie może być zakwalifikowany do innego rodzaju użytku gruntowego niż las, albowiem nie są spełnione zasady określające możliwość zaliczenie gruntu do innego rodzaju użytku gruntowego, niż las. Analizując zasady zaliczania gruntu do poszczególnych rodzajów użytków gruntowych, należy stwierdzić, że w ramach grupy Grunty leśne, oprócz lasu - Ls, istnieje użytek grunty zadrzewione i zakrzewione - Lz, do tego rodzaju użytku gruntowego zalicza się grunty porośnięte roślinnością leśną, których pole powierzchni jest mniejsze niż 0,1 ha. W rozpoznawanej sprawie kryterium powierzchni nie jest spełnione. Działka Skarżącego ma bowiem powierzchnię większą niż 0,1 ha. W wyroku NSA z 29 czerwca 2006 r., II FSK 1506/05, stwierdzono, że o tym, czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 u.o.l., decyduje - co do zasady - w pierwszej kolejności zapis w ewidencji gruntów i budynków. Sąd odnotował, analizując stan faktyczny sprawy, że plan urządzenia lasu będący przedmiotem sporu nie jest pierwszym planem urządzenia lasu, który był sporządzany dla działki Skarżącego. Zwrócił uwagę na ten fakt również organ odwoławczy wskazując, że działka [...] była już objęta uprzednio obowiązującym Uproszczonym Planem Urządzania Lasu, przyjętym zarządzeniem Prezydenta Miasta B. Nr [...] z dnia 15 stycznia 2015 r. Tym samym można stwierdzić, że zapisy w ewidencji gruntów i budynków dotyczące działki Skarżącego niewątpliwie są zgodne z art. 20 ust. 2 u.o.l. Działka Skarżącego od wielu lat jest uznawana za las w sensie faktycznym i prawnym co potwierdzają zapisy w ewidencji gruntów i budynków oraz plan urządzenia lasu z 2015 r. Nie znajdują potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy twierdzenia skarżącego, że jego działka nie stanowi zwartego kompleksu z innymi działkami leśnymi. Jak sam zauważył, jego działka z jednej strony graniczy z działką leśną nr [...] o pow. 3,87 ha. Fakt, że z trzech stron otoczona jest ona działkami budowlanymi nie oznacza, że z działką nr [...] nie tworzy zwartego kompleksu leśnego. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania i ustalenia Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ani też przepisów prawa materialnego. Wobec tego zarzuty skargi okazały się niezasadne w świetle powyżej poczynionych rozważań, albowiem organy administracji publicznej zebrały i rozważyły całość materiału dowodowego, oceniając go przy zachowaniu zasady swobodnej oceny dowodów. Także uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji odpowiadają treści art. 107 § 3 k.p.a. Postawiony przez Skarżącego zarzut dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego również nie znalazł potwierdzenia, albowiem przedmiotowy grunt został w ewidencji gruntów sklasyfikowany jako las, a zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dowodzi by Skarżący wniósł o choćby częściowe wyłączenie tego gruntu spod produkcji leśnej. Mając zatem wszystko powyższe na uwadze, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.). Powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl