II SA/Gl 491/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2012 r. sprawy ze skargi I.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji w C., działając na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 lit.a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) skierował I. R. na badanie lekarskie w związku z uczestnictwem w wypadku drogowym, w wyniku którego śmierć poniosła osoba kierującą innym pojazdem. Wobec nie poddania się przedmiotowemu badaniu, Prezydent Miasta C., decyzją z dnia [...] r., działając na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 140 ust. 1 lit.b ustawy dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym orzekł o cofnięciu I. R. uprawnienia kategorii B, C, B+E, C+E, D+E dokument nr [...] druk nr [...] wydane dnia [...] r. przez Prezydenta Miasta C. Wobec wniesionego przez I. R. odwołania, w którym wyjaśnił, iż nie poddał się badaniu wobec braku środków finansowych na opłacenie badania (kwoty 375 zł) ) oraz z uwagi na ciągłe przebywanie na zwolnieniu lekarskim w związku z obrażeniami odniesionymi w wypadku w dniu [...] r., sprawę rozpatrzyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. Decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia di kierowania pojazdami (Dz.U. Nr 2, poz. 15 ze zm.) komendant powiatowy Policji, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia, w którym nastąpił wypadek drogowy (...) wydaje skierowanie na badanie lekarskie kierującemu pojazdem, o którym owa w art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, czyli kierującemu pojazdem, który uczestniczy w wypadku drogowym, w następstwie którego jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrowiu. Z kolei na mocy art. 140 ust. 1 pkt 4 lit.b cytowanej ustawy starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie wskazanym w wymienionym powyżej art. 122 ust. 1 pkt 3 lit.a ustawy. W tego typu przypadkach cofnięcie uprawnień ma charakter prewencyjny, zabezpieczający, dotyczy sytuacji, gdy jest wielce prawdopodobne, że kierowca za względu na stan zdrowia (lub kwalifikacje) nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na szkodę. Stwierdzenie zaistnienia przesłanki wymienionej w przywołanym powyżej przepisie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit.b ustawy Prawo o ruchu drogowym zobowiązuje starostę do cofnięcia uprawień do kierowania pojazdem silnikowym. Postępowanie w tym zakresie ma potwierdzić jedynie fakt niepoddania się przedmiotowemu badaniu. Brak możliwości przeprowadzenia badań lekarskich w terminie określonym w skierowaniu na badania winien być podniesiony przez osobę zainteresowaną w trakcie tego postępowania, czyli w tym konkretnym przypadku w postępowaniu prowadzonym przez komendanta powiatowego Policji w C. W niniejszej sprawie bezsporne jest że I. R., z racji uczestniczenia w wypadku drogowym ze skutkiem śmiertelnym, decyzją Komendanta Miejskiego Policji w C z dnia [...] r. został skierowany na badania lekarskie. Zgodnie z zawartym w decyzji pouczeniu zobowiązany był do poddania się stosownym badaniom w terminie 30 dni od daty otrzymania skierowania oraz przedłożenia Prezydentowi Miasta C oryginału orzeczenie lekarskiego. Jak wynika z akt sprawy, a także samego odwołania, odwołujący nie poddał się wymienionym badaniom, a zatem Prezydent Miasta C zobligowany był do cofnięcia mu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Złożona na powyższą decyzję skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, została postanowieniem tegoż Sądu z dnia 19 grudnia 2011 r. odrzucona. Pismem z dnia [...] r. I R. zwrócił się do Prezydenta Miasta C o anulowanie decyzji z dnia [...] r. Kolejnym pismem z dnia [...] r. w odpowiedzi na pismo organu wyjaśnił, że jego pismo należy traktować jako żądanie wzruszenia ostatecznej decyzji Kolegium i wnioskiem o uchylenie decyzji o cofnięciu uprawnień, a do protokołu sporządzonego w dniu [...] r. przez członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. poinformował, że wcześniejsze pisma należy traktować jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta C. Pismem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. zawiadomiło o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, a decyzją z dnia [...] r. Nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] r. Nr [...] oraz decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. Nr [...]. W uzasadnieniu stwierdziło, iż prowadzone postępowanie dotyczy wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej objętej zasadą trwałości (art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego). Tego rodzaju decyzjom przypisuje się przymiot domniemania prawidłowości, a ich wzruszenie może nastąpić tylko w ściśle określonych przypadkach przewidzianych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Takim nadzwyczajnym trybem postępowania jest instytucja stwierdzenia nieważności decyzji. Pozwala ona na wyeliminowanie z obrotu prawnego rozstrzygnięć ostatecznych dotkniętych wadami wymienionymi w art. 156 i następne Kodeksu postępowania administracyjnego. Zainteresowany nie podał w swoim wniosku żadnej z przesłanek stwierdzenia nieważności wskazanych w art. 156 § 1 Kodeksu, ale z okoliczności cofnięcia uprawnień wynika, iż w jego ocenie nastąpiło to z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 wymienionego przepisu). W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa ma miejsce wtedy, gdy w stanie prawnym nie budzącym wątpliwości co do jego rozumienia wydaje się decyzję, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów, czyli treść decyzji można określić jako przeciwstawiającą się przepisom na podstawie, których została ona wydana. Podkreśla się także, wymóg "oczywistej sprzeczności" decyzji z prawem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. przywołując stanowisko prezentowane w orzecznictwie w zakresie rozumienia zwrotu "rażące naruszenie prawa" stwierdziło, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi ta przesłanka stwierdzenia nieważności wnioskowanych decyzji. Kluczowym zagadnieniem dla analizowanej sprawy jest wyjaśnienie znaczenia i wagi faktu niepoddania się badaniu lekarskiemu, na które kierowany jest, przez komendanta powiatowego Policji, kierowca w przypadkach określanych w przepisach prawa, w tym konkretnym przypadku na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 lit.a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Z kolei art. 140 ust. 1 pkt 4 lit.b tej ustawy zobowiązuje starostę do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym w razie niepoddania się temu badaniu. Oznacza to, że decyzja ta ma charakter zawiązany, co oznacza, że w trakcie postępowania prowadzonego na podstawie art. 140 ust. 1 cytowanej ustawy starosta bada jedynie kwestie dotyczące zaistnienia przesłanek uzasadniających cofnięcie uprawień do kierowania pojazdami, tzn. czy decyzja kierująca na badania lekarskie jest ostateczna, czy osoba wskazana w skierowaniu poddała się badaniu lekarskiemu. Potwierdzenie ostateczności decyzji oraz braku przeprowadzenia przedmiotowych badań, rodzi po stronie starosty obowiązek wydania decyzji o cofnięciu uprawnień. Bez znaczenia przy tym pozostaje sytuacja rodzinna, zdrowotna czy finansowa osoby kierowanej na badania W przedmiotowej sprawie I. R. kwestionując wymienione decyzje oparł swe żądanie stwierdzenia ich nieważności na niemożności poddania się badaniu określonemu w skierowaniu z uwagi na zły stan zdrowia. W ocenie Kolegium okoliczności, które mogły stanowić potencjalną przeszkodę w poddaniu się temu badaniu winny być podnoszone w postępowaniu w ramach którego komendant powiatowy Policji nakłada obowiązek weryfikacji stanu zdrowia kierującego. Są to okoliczności związane z kwestionowaniem zasadności skierowania na badanie, które nie mogą być przedmiotem badania w postępowaniu o cofnięciu uprawnień. W przedmiotowym przypadku bezsporne jest, iż decyzją z dnia [...] r. I. R. został skierowany na bednia lekarskie. Decyzja stała się ostateczna, a zatem jej adresat zobowiązany był do poddania się stosownym badaniom w określonym 30-dnuowym terminie oraz do przedłożenia Prezydentowi Miasta C. oryginału orzeczenia lekarskiego. Jak wynika z akt sprawy I. R. nie poddał się badaniu, do którego został zobowiązany i z tego względu organ zmuszony był do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Reasumując Kolegium wyjaśniło, iż nie stwierdziło istnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, której wystąpienie prowadziłoby to stwierdzenia nieważności wnioskowanych decyzji. Kolegium dodało, że w trakcie postępowania nie ujawniono także istnienia innych wad tych decyzji określonych w cytowanym powyżej art. 156 § 1 Kodeksu. Pismem z dnia [...] r. I. R. zwrócił się o ponowne rozpatrzenia sprawy. Poinformował, iż do marca 2012 r. przyznano mu świadczenie rehabilitacyjne, a od 7 stycznia 20112 r. został skierowany do sanatorium rehabilitacyjnego. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] r. W uzasadnieniu powtórzyło co do zasady stanowisko zaprezentowane w pierwszej decyzji. Organ podkreślił, iż ani we wniosku, ani w toku postępowania zainteresowany nie wskazał wprost żadnej z przesłanek stwierdzenia nieważności określonych w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a podniesione okoliczności wskazywałyby na przesłankę wymienioną w pkt 2 tego przepisu. Dokonując analizy orzecznictwa, treści przepisów, które miały zastosowanie w sprawie oraz oceniając stan faktyczny sprawy organ powtórzył, iż na mocy wydanej w sprawie decyzji z dnia [...] r. I. R. miał obowiązek poddać się badaniu lekarskiemu. Nie poddając się temu badaniu i nie okazując wymaganego orzeczenia lekarskiego zobligował Prezydenta Miasta do wydania decyzji zgodnie z dyspozycją art. 140 ust. 1 pkt 3 lit.a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Kolegium podniosło, iż rozpatrując ponownie sprawę nie potwierdziło przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu, podobnie jak nie stwierdziło żadnej innej przesłanki wymienionej w tym przepisie. Wobec powyższego wniosek o ponowne rozpatrzenia sprawy nie mógł odnieść skutku w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji i stąd orzeczono jak w sentencji. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem I. R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zarzucił decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego C. naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego wobec wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, w sytuacji gdy decyzja o poddaniu się badaniu była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwający do dnia dzisiejszego, a także naruszenie art. 7, art. 8 art. 9 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, prowadzenie tego postępowania w sposób pomijający jego słuszne argumenty i brak dbałości o udzielenie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek niezbędnych dla właściwego prowadzenia sprawy, a także brak wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji na jakich przepisach została oparta, jakie fakty organ uznał za udowodnione, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W uzasadnieniu podniósł, iż nie może zgodzić się z twierdzeniem organu, iż kwestionowana decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W jego ocenie w prowadzonym postępowaniu zakończonym wydaniem orzeczenia skutkującego cofnięciem mu uprawnień do kierowania pojazdami zachodzi wiele nieprawidłowości, a przy wydaniu decyzji naruszone zostały przepisy prawa. Stwierdził, iż nakazująca poddanie się badaniu lekarskiemu decyzja zapadła przed upływem 30 dni od wypadku, kiedy urazy jakich doznał na skutek zderzenia się pojazdów uniemożliwiały mu poruszanie się. Będąc hospitalizowany nie mógł stawić się na przedmiotowe badania lekarskie. Stan jego zdrowia, kilka operacji, rehabilitacja skutecznie to uniemożliwiły. Okoliczność ta była przez niego podnoszona, ale nie została w postępowaniu uwzględniona, co uniemożliwiło mu przeprowadzenie badań w innym terminie. Organy orzekające w sprawie nie wyjaśniły w tym zakresie podnoszonych przez niego wątpliwości. Skutkiem tego było cofnięcie uprawnień i pozbawienie go, bez jego winy, możliwości dalszej prawy w charakterze kierowcy – transportowca. Spowodowało to w rezultacie dla niego znaczną szkodę , co czyni decyzję sprzeczną z prawem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.. Na rozprawie w dniu 4 października 2012 r. skarżący podtrzymał skargę, podkreślając, iż czuje się pokrzywdzony decyzją o cofnięciu uprawnień, która wiąże się z koniecznością poniesienia wydatków, mimo, że to nie on zawinił w wypadku drogowym, w którym został pokrzywdzony. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 cytowanej ustawy). W myśl art. 134 § 1 tej ustawy sądy te rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu. Kierując się tym zapisem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja tego organu nie naruszają prawa. Przedmiotowe postępowanie zainicjowane zostało wnioskiem I. R. o stwierdzenie nieważności decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Wniosek ten dotyczył zatem postępowania szczególnego - nadzwyczajnego, gdyż jego przedmiotem jest ustalenie, czy na podstawie ściśle określonych przesłanek, wbrew wyrażonej w art. 16 ust. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zasadzie trwałości decyzji administracyjnych, można wzruszyć takie rozstrzygnięcie. Katalog przesłanek skutkujących nieważnością decyzji administracyjnych określa art. 156 § 1 tego Kodeksu. Oznacza to, że prowadzone przez organ postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji sprowadza się jedynie do badania, czy akt administracyjny będący przedmiotem tego postępowania dotknięty jest jedną z wad kwalifikowanych określonych w wymienionym art. 156 § 1 Kodeksu oraz, czy ewentualnie nie zachodzą w sprawie negatywne przesłanki uniemożliwiające stwierdzenie nieważności zawarte w art. 156 § 2 tego Kodeksu. W postępowaniu tym obowiązkiem organu administracji jest zatem rozpatrzenie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, dlatego w granicach tego postępowania organ nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak może uczynić to w postępowaniu odwoławczym. Sądowa kontrola działania organu podejmowanego w tym szczególnym trybie, jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji, jest również ograniczona do kwestii związanych z prawidłowością zastosowania nadzwyczajnego trybu wzruszenia decyzji ostatecznych. Przystępując do kontroli zaskarżonego aktu zgodnie z przywołanymi regułami, należy stwierdzić, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. zasadnie zakwalifikowało pisma skarżącego z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r., po ich sprecyzowaniu wyjaśnieniem złożonym do protokołu w dniu [...] r., jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Ani w przywołanych pismach, ani do protokołu nie została wyraźnie podana podstawa przedłożonego żądania. Z treści złożonych pism organ uznał, iż opisane okoliczności uzasadniają przyjęcie, że w ocenie wnioskującego cofnięcie uprawnień nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, czyli przesłanki wskazanej w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W przypadku rażącego naruszenia prawa chodzi o naruszenie oczywiste, bezsporne. "Można zatem mówić o nim tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 1996 r., III SA 565/95). Uznając, iż w przedmiotowej sprawie nie można potwierdzić wskazanej w wymienionym przepisie przesłanki stwierdzenia niewonności, jak również po dokładnej analizie sprawy nie dostrzegając innej podstawy do uznania złożonego wniosku o stwierdzenie nieważności wymienionych decyzji za zasadny, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. odmówiło stwierdzenia nieważności wnioskowanych decyzji. Dopiero w skardze skarżący zarzucił naruszenie art. 156 §1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, podnosząc, iż decyzja o poddaniu się badaniu była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność miała charakter trwający do dnia obecnego, czego organy nie uwzględniły w postępowaniu podczas przeprowadzanej kontroli zasadności kwestionowanych decyzji. Jak wynika z przeprowadzonej analizy akt niniejszej sprawy skarżący uczestniczył w wypadku drogowym ze skutkiem śmiertelnym (w dniu 10 grudnia 2010 r.). Zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 3 lit a ustawy Prawo o ruchu drogowym osoba taka obligatoryjnie podlega badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzania istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, a skierowanie na to badanie wydaje komendant powiatowy Policji (§ 2 ust. 2 rozporządzania Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdów- Dz.U. Nr 2, poz. 15). W przedmiotowej sprawie skierowanie na badanie zostało wydane w dniu [...] r. przez Komendanta Miejskiego Policji w C. Decyzja to została doręczona skarżącemu, który nie wniósł od niej odwołania, nie zgłosił się również na badania, do których skierowanie to go obligowało. Skutkiem tego było wszczęcie postępowania przez Prezydenta Miasta C. w sprawie uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. W myśl bowiem art. 140 ust. 1 pkt 4 lit.b ustawy Prawo o ruchu drogowym - w przypadku niepoddania się badaniu lekarskiemu określonemu m.in. w art. 122 ust.1 pkt 3 – decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta. Podkreślić trzeba, że zastosowany w przywołanym powyżej przepisie tryb stwierdzający nakłada na wskazany w nim organ obowiązek wydania takiej decyzji, jeżeli zachodzą przesłanki w nim określone. Mając powyższe na uwadze wydane w sprawie: decyzja przez Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. o cofnięciu uprawnień i utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., były konsekwencją niepoddania się określonemu w skierowaniu badaniu lekarskiemu. Sąd nie podziela twierdzeń skarżącego, że decyzje te obarczone były wadą niewykonalności określoną w art. 156 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Niewykonalność decyzji jako przesłanka oznacza, że rozstrzygnięcie z przyczyn prawnych lub faktycznych nie może zostać wykonane, oznacza niemożność zastosowania się do dyspozycji rozstrzygnięcia z uwagi na istniejący w obowiązującym prawie zakaz lub nakaz określonego zachowania pozostającego w sprzeczności z wydaną decyzją. W istocie więc niewykonalność decyzji z przyczyn prawnych mieści się w przesłance określonej w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1101/10). Takiej wady nie posiadają kwestionowane decyzje. Trudności związane z wykonaniem decyzji, wynikające m.in. ze stanu zdrowia jej adresata nie uniemożliwiają bowiem poddania się badaniu lekarskiemu. Fakt ten może co najwyżej wpływać na ocenę takiego badania i przesądzać o istnieniu przeciwskazań do kierowania pojazdami. Trzeba jednak podkreślić, że cofnięcie uprawnień ma charakter prewencyjny, zabezpieczający, dotyczy sytuacji, gdy jest wielce prawdopodobne, że kierowca ze względu na stan zdrowia (lub kwalifikacje) nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na szkodę. Niewątpliwie ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga, aby organ do wydawania uprawnień do prowadzenia pojazdów czuwał nie tylko nad tym, aby otrzymywały je osoby mające odpowiedni stan zdrowia, ale także kontrolował, czy nie utraciły one tych warunków (zon. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2008 r. , sygn. akt I OSK 2028/06). Na niewykonalność decyzji nie mogą także mieć wpływu podnoszone przez skarżącego trudności finansowe. W świetle powyższego decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. należy uznać za prawidłowe. Mając na względzie powyższe argumenty, nie stwierdzając naruszenia prawa skutkującego uznaniem skargi za zasadną Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi i dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – oddalił skargę.