II SA/Gl 498/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi (...) w W. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych w kwestii wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Gl 498/07 postanawia: przywrócić termin do uzupełnienia braku formalnego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W dniu (...)r. strona skarżąca wniosła do Sądu pismo, w którym zwróciła się o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 8 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Gl 498/07. Na podstawie zarządzenia z dnia 19 listopada 2007 r. strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego powyższego wniosku poprzez jego podpisanie przez drugą, obok Prezesa (...), osobę uprawnioną do reprezentacji skarżącej bądź nadesłanie upoważnienia udzielonego przez Zarząd (...) jej Prezesowi – J.P. do jednoosobowej reprezentacji strony skarżącej, zgodnie z zapisem widniejącym w nadesłanym do Sądu odpisie z Krajowego Rejestru Sądowego. W wezwaniu tym wyznaczono termin 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie wezwano stronę skarżącą do uiszczenia w tym terminie opłaty kancelaryjnej od przedmiotowego wniosku. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu 22 listopada 2007 r. Następnego dnia na adres Sądu nadane zostało pismo, w którym strona skarżąca zawiadomiła jedynie o uiszczeniu wymaganej opłaty kancelaryjnej, co potwierdził następnie kasowy dowód wpłaty z dnia (...)r. Wobec powyższego braku formalnego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku zarządzeniem z dnia 20 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pozostawił wniosek ten bez rozpoznania. Odpis tego zarządzenia doręczono stronie skarżącej w dniu 2 stycznia 2008 r. W dniu (...) r. strona skarżąca wniosła do Sądu pismo, które z uwagi na jego treść potraktowane zostało jako wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Argumentując złożony wniosek strona podniosła, iż brak formalny wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie na skutek oczywistej omyłki. Skarżąca zwróciła uwagę, iż w tym samym okresie skierowane zostały do niej analogiczne wezwania dotyczące dwóch postępowań zainicjowanych na skutek jej skarg, tj. w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 914/07 i II SA/Gl 498/07. W obu tych sprawach strona uiściła wymaganą opłatę sądową, jednakże wymagane pełnomocnictwo załączono jedynie do sprawy o sygn. akt II SA/Gl 914/07, a przez nieuwagę czynności tej niedokonano udzielając odpowiedzi na wezwanie w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 498/07. Do wniosku strona skarżąca dołączyła prawidłowo udzielone pełnomocnictwo stanowiące podstawę do jej jednoosobowej reprezentacji w niniejszym postępowaniu przez Prezesa (...) – J.P.. Jak wynika z akt sprawy o sygn. II SA/Gl 498/07 w dniu 19 listopada 2007 r. stronie skarżącej doręczone zostało wezwanie o uzupełnienie braków formalnych skargi m.in. poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentacji strony skarżącej. Ponadto, wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi. W dniu (...) r. skarżąca uzupełniła brak formalny skargi, a wśród nadesłanych dokumentów załączyła pełnomocnictwo upoważniające J.P. jako Prezesa (...) do jednoosobowej reprezentacji strony skarżącej w tym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2006 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie ustawy, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 ustawy pismo z przedmiotowym wnioskiem wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 ustawy) oraz dokonać czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 ustawy). Przenosząc powyższą regulację na grunt niniejszej sprawy uznać należy, iż zgłoszony przez stronę skarżącą wniosek został wniesiony w ustawowym terminie. W ocenie Sądu przyczyna uchybienia terminowi ustała w dniu 2 stycznia 2008 r., tj. w dacie doręczenia stronie skarżącej zarządzenia Sądu o pozostawieniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku bez rozpoznania. Ponadto, skarżąca wraz z wnioskiem dokonała uchybionej czynności załączając do wniosku pełnomocnictwo udzielone Prezesowi (..) – J.P.. Jednocześnie skarżąca, w należyty i wystarczający sposób, uprawdopodobniła brak swojej winy w niedopełnieniu w terminie przedmiotowej czynności procesowej. Sąd uznał bowiem, iż skarżąca udzielając w niewielkich odstępach czasu odpowiedzi na wezwanie wystosowane do niej przez Sąd w dwóch odrębnych sprawach mogła pozostawać w błędnym przeświadczeniu, iż zarówno w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 914/07 jak i w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 498/07 dokonała wszystkich niezbędnych czynności celem uczynienia zadość tym wezwaniom. Należy wziąć pod uwagę, iż w rozpatrywanej sprawie wymagana opłata kancelaryjna została uiszczona przez skarżącą już w dniu odbioru wezwania w tym przedmiocie, zaś koperta, w której przesłano pismo informujące Sąd o dokonaniu tej czynności, do której, według oświadczenia strony, nie załączono omyłkowo wymaganego pełnomocnictwa, została nadana na poczcie w dniu (...) r. Daty te wskazują, iż strona dochowała wysokiej staranności, do tego aby terminowo uzupełnić braki złożonego przez nią wniosku o sporządzenie uzasadnienia zaś omyłkowe niezałączenie pełnomocnictwa w ramach przesłanej do Sądu korespondencji uznać należy za czynność niezawinioną przez stronę skarżącą. W związku z powyższym, na podstawie art. 86 § 1 ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.