II SA/Gl 5/05

Dnia 20 marca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędziowie: WSA Rafał Wolnik – spr. Asesor WSA Barbara Brandys-Kmiecik Protokolant: ref. Anna Trzuskowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2006 roku, sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę Na skutek wniosku skarżącej M. S., Burmistrz Miasta C. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie sprostowania błędu pisarskiego w decyzji Naczelnika Miasta C. z dnia [...] roku, Nr [...], udzielającej pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego na nieruchomości oznaczonej nr pgr. [...] przy ul. [...]. Adresatami tej decyzji byli M. i K. S. – matka i brat skarżącej. Skarżąca w toku postępowania domagała się sprostowania tej decyzji w taki sposób, aby imię K. zastąpić imieniem J. tj. imieniem jej ojca. W toku postępowania uczestnik K. S. sprzeciwił się wnioskowi skarżącej twierdząc, że zamieszczenie jego osoby w pozwoleniu na budowę nie było wynikiem omyłki, albowiem rodzice nieformalnie podarowali mu nieruchomość, na której wzniesiono przedmiotowy budynek. Postanowieniem z dnia [...] roku Burmistrz C. przekazał akta sprawy wg właściwości Staroście B.. Decyzją z dnia [...] roku, nr [...] Starosta [...] odmówił sprostowania "pomyłki" w decyzji z dnia [...] roku polegającej na zmianie imienia inwestora. W uzasadnieniu, powołując się na treść art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa), organ pierwszej instancji wskazał, że zmiana imienia inwestora prowadziłaby do zmiany adresata decyzji, a tym samym spowodowałaby zmianę decyzji co do jej meritum. Taka zmiana jest niedopuszczalna w trybie art. 113 § 1 kpa, gdyż przepis ten daje możliwość prostowania jedynie oczywistych omyłek pisarskich. Z kolei zmiana decyzji za zgodą stron również nie mogła mieć miejsca, a to wobec zdecydowanego sprzeciwu K. S.. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie. Oświadczyła, że okoliczności sprawy potwierdzają jej stanowisko o omyłce w decyzji z [...] roku. Jedynymi właścicielami nieruchomości i inwestorami w owym czasie byli jej rodzice: M. i J. S.. K. S., jako "dziki lokator" w latach [...] nie mieszkał, nie budował i nie był inwestorem na spornej nieruchomości. Zaprotestowała również przeciwko odsyłaniu sprawy do załatwienia przez inny organ. Rozpoznając to odwołanie, zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją, Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji w kwestii zakresu stosowania art. 113 § 1 kpa. Podkreślił, że nie podlegają w tym trybie sprostowaniu błędy czy omyłki istotne, jak np. imię inwestora będącego adresatem decyzji. Sprostowanie nie może bowiem prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca nie zgadzając się z zaskarżonym rozstrzygnięciem stwierdziła, że błąd istnieje dla niej w sensie merytorycznym, albowiem jej brat podszywając się w miejsce ojca uzurpuje sobie nienależne prawa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja jest w ocenie składu orzekającego zgodna z prawem. Co prawda z treści art. 113 kpa wynika, iż rozstrzygnięcie w sprawie sprostowania decyzji następuje w formie postanowienia, a nie w formie decyzji, to jednak w kontrolowanym przypadku uchybienie organów w tej kwestii Sąd uznał za takie, które nie miało wpływu na wynik sprawy, ani też nie ograniczało stron postępowania w ich prawach. Zgodnie z art. 113 § 1 kpa organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Na wstępie wyjaśnić przyjdzie sprawę właściwości organów w przedmiocie sprostowania. W dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę w [...] roku właściwym organem administracji architektoniczno-budowlanej w świetle wówczas obowiązujących przepisów prawa budowlanego był Burmistrz Miasta C.. W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydawania kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji, na skutek zmian wprowadzonych ustawą z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718), właściwymi w pierwszej instancji stali się starostowie. Stąd też wniosek skarżącej o sprostowanie decyzji podlegał rozpoznaniu przez Starostę B.. Przechodząc do meritum sprawy należy w szczególności wskazać, iż zmiana treści decyzji administracyjnej może nastąpić w drodze zmiany decyzji, sprostowania bądź uzupełnienia, przy czym każda z tych instytucji dotyczy innych kwestii, jest regulowana innymi przepisami i dokonuje się w innym trybie. Tryby te nie wykluczają się wzajemnie i nie są konkurencyjne względem siebie. Sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 kpa może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Różnica między "zmianą decyzji" a sprostowaniem decyzji wynika z tego, czy decyzja jest dotknięta wadą istotną, czy też nieistotną, co decyduje również o formie rozstrzygnięcia - decyzją lub postanowieniem (por. wyrok NSA z dnia 12 listopada 2002 roku, sygn. akt IV SA 136/02; Mon.Prawn. z 2002 roku, Nr 24, poz. 1108). Nie można w decyzji o pozwoleniu na budowę oznaczenia inwestora traktować, jako nieistotnego elementu rozstrzygnięcia administracyjnego. Inwestor jest bowiem adresatem decyzji o pozwoleniu na budowę, a ewentualna zmiana inwestora może nastąpić wyłącznie w trybie przewidzianym przepisami prawa (np. art. 155 kpa, art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego). W żadnym jednak wypadku zmiana taka nie może zostać dokonana w trybie sprostowania na zasadzie art. 113 § 1 kpa, chyba, że dotyczyłaby np. błędu w pisowni imienia lub nazwiska inwestora. W świetle jednak wyraźnych twierdzeń skarżącej w niniejszej sprawie chodziło jej o błąd co do osoby (brat zamiast ojca), nie zaś o błąd natury pisarskiej. Na marginesie przyjdzie wskazać, że o ile skarżąca dopatruje się błędu co do osoby inwestora, to w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono już pogląd, że wszczęcie postępowania administracyjnego przez podmiot nie mający w sprawie przymiotu strony bądź wymienienie takiego podmiotu w decyzji administracyjnej jako jej adresata, w żadnym przypadku nie może zostać zakwalifikowane jako błąd lub omyłka w rozumieniu art. 113 § 1 kpa, nadające się do ich sprostowania, skoro tego rodzaju uchybienie wyszczególnione zostało w art. 156 § 1 pkt 4 kpa jako przesłanka stwierdzenia nieważności (wyrok z dnia 13 września 1999 roku, IV SA 39/99, niepublikowany oraz wyrok z dnia 30 stycznia 2001 roku, II SA/Gd 2089/98, niepublikowany). Oczywistym jest przy tym, że aby mogło dojść do stwierdzenia nieważności decyzji, to ta przesłanka musiałaby zostać wykazana w odrębnym postępowaniu i kwestia ta nie stanowi przedmiotu oceny w niniejszym postępowaniu. Z przytoczonych wyżej rozważań i przyczyn skarga nie mogła zostać uwzględniona przez Sąd i jako taka podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).