II SA/Gl 508/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. T. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., na podstawie którego utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] r., nr [...] w części nakładającej na L. T. grzywnę w kwocie 2 000 (dwa tysiące) złotych w celu przymuszenia do wykonania obowiązków dotyczących przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektów budowlanych, zlokalizowanych na nieruchomości położonej w S. Uchylono natomiast to rozstrzygnięcie w części dotyczącej wezwania do wykonania obowiązków nałożonych decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] r., nr [...] w terminie natychmiastowym, wyznaczając stronie postępowania administracyjnego termin do dnia [...] r. z zastrzeżeniem, że po jego upływie orzeczone będzie wykonanie zastępcze. W skardze z dnia 20 czerwca 2011 r. na postanowienie organu drugiej instancji pełnomocnik skarżącego wniósł o jego uchylenie oraz zawnioskował do organu, powołując się na art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu prawomocnego zakończenia niniejszego postępowania. Motywując wniosek pełnomocnik L. T. podniósł, że brak wstrzymania wykonania ostatecznego rozstrzygnięcia oznacza, że obowiązki nałożone na skarżącego będą musiały zostać wypełnione wbrew zapisom umowy najmu łączącej go z podmiotem trzecim, a ponadto organ mógłby zarządzić wykonanie zastępcze takich obowiązków, co z kolei narazi L. T. na dodatkowe koszty, które w razie uwzględnienia skargi "okażą się zupełnie niepotrzebne i bezprawne". Z uwagi na fakt, że organ nie rozpatrzył kierowanego do strony wniosku powołując się na niezachowanie przez skarżącego trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 lipca 2011 r. odpis skargi zawierającej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia został ponownie przesłany do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. ze wskazaniem, że skarga została wniesiona z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 53 § 1 p.p.s.a. W odpowiedzi organ wyjaśniając szczegółowo przyczyny uchybienia - jego zdaniem - terminu do wniesienia skargi wskazał, że uchybienie to powoduje bezskuteczność zawartego w tym piśmie wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: W pierwszej kolejności zauważyć przyjdzie, że skarga została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu, wskazanego w art. 53 § 1 p.p.s.a., stąd nadano jej dalszy bieg. Zgodnie bowiem z art. 83 § 2 p.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W konsekwencji oznacza to, że w przypadku, gdy termin do wniesienia skargi upływa w sobotę, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. Przechodząc do rozpatrywania złożonego wniosku należy wskazać, że zgodnie z art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa do złożenia wniosku do sądu. Wynika z tego, że przepis art. 61 p.p.s.a. rozróżnia wstrzymywanie wykonania aktu lub czynności przez organ administracyjny i przez sąd, a zatem adresatem wniosku o wstrzymanie aktu lub czynności zawartego w skardze, w zależności od podstawy prawnej, będzie albo organ albo sąd. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jednoznacznie wskazując jako adresata tego wniosku organ administracyjny (art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Wniosek ten winien być rozpoznany przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. do czasu przekazania skargi Sądowi, co jednak nie nastąpiło. W tej sytuacji przyjęto, że wniosek ten zostanie rozpatrzony przez tutejszy Sąd, gdyż tylko w przypadku wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia przez organ bądź odmowy zastosowania tej instytucji postępowanie przed sądem administracyjnym w tej kwestii - bez odrębnego wniosku strony, którego adresatem byłby ten sąd – stałoby się bezprzedmiotowe. Mając zatem na względzie treść art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd uznał, że wniosek pełnomocnika skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z tym przepisem sąd może wstrzymać wykonanie aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki, o których mowa powyżej należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie, na skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony. Strona skarżąca powołała się na ewentualne niekorzystne następstwa wykonania nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektów budowlanych, jeżeli okazałoby się, że w wyniku uwzględnienia skargi L. T. nie był zobowiązany do takiego działania. Sąd pragnie jednak zauważyć, że przedmiotem niniejszej skargi nie jest decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] r., nr [...], ani też - wydana w wyniku wniesionego od niej odwołania - decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...], które to postępowanie zostało prawomocnie zakończone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 1109/10. Wymienione wyżej rozstrzygnięcia są podstawą nałożenia na skarżącego obowiązku przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektów budowlanych, których jest współwłaścicielem. Zaskarżone postanowienie natomiast, wydane między innymi na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), nakłada na L. T. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku, o którym mowa powyżej. Ewentualne uchylenie tego postanowienia niewątpliwie nie będzie skutkowało wyeliminowaniem z obrotu prawnego wskazanych wyżej decyzji, a zatem nakaz przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektów budowlanych zlokalizowanych w S. pozostanie aktualny. W ocenie Sądu podniesiony przez pełnomocnika strony skarżącej argument wykonania obowiązków wbrew postanowieniom umownym bądź poniesienia dodatkowych kosztów związanych z zastępczym ich wykonaniem nie jest zasadny, jeżeli i tak powinny być one wykonane. Nie powołano się przy tym na przykład na niekorzystny wpływ zapłaty orzeczonej grzywny na sytuację majątkową skarżącego, a to jest przedmiotem niniejszego postępowania. W tym miejscu podkreślić należy, że ewentualne uwzględnienie wniosku strony musi być umotywowane szczególnymi okolicznościami, pozwalającymi na odstąpienie od zasady wykonalności ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych i to w interesie strony leży takie jego sformułowanie, by powołane w nim argumenty wskazywały na zajście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami, co zdaniem Sądu w tym przypadku nie nastąpiło. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.