II SA/Gl 513/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za zajęcie pasa drogowego na skutek wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi p o s t a n a w i a: przywrócić skarżącemu termin do uiszczenia wpisu od skargi. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 kwietnia 2012 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi przez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed Wojewódzkiego Sądem Administracyjnym w Gliwicach lub sądami administracyjnymi, jednocześnie zarządzeniem z tej samej daty skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 120 zł. W zakreślonym terminie został uzupełniony jedynie brak formalny skargi, natomiast nie został uiszczony wpis od skargi. Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2012 r. Sąd odrzucił skargę S.K. z uwagi na nieuiszczenie wpisu od skargi. Odpis powyższego postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 15 czerwca 2012 r. Pismem z dnia 15 czerwca 2012 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu wskazano, że doręczona pełnomocnikowi skarżącego przesyłka z Sądu zawierała jedynie wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi oraz odpis odpowiedzi na skargę, nie zawierała natomiast wezwania do uiszczenia opłaty sądowej. Strona skarżąca nie wiedziała o biegu terminu do wniesienia opłaty, dowiadując się o powyższej okoliczności dopiero z treści uzasadnienia postanowienia z dnia 11 czerwca 2012 r. o odrzuceniu skargi. Razem z wnioskiem strona skarżąca uiściła wpis od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie ustawą, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 ustawy pismo z przedmiotowym wnioskiem wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 ustawy) oraz dokonać czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 ustawy). W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi jest uzasadniony i zasługuje na uwzględnienie. W świetle przytoczonych okoliczności należy uznać, że w sprawie zachowany został siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Przyczyna uchybienia terminu ustała bowiem w dniu 15 czerwca 2012 r., gdy doręczono pełnomocnikowi skarżącego odpis postanowienia o odrzuceniu skargi i w tym samym dniu została nadana w Urzędzie Pocztowym przesyłka zawierająca wniosek o przywrócenie terminu. Dodatkowo zaznaczyć należy, że również w tym dniu dokonano czynności której wniosek dotyczył tj. uiszczono wpis od skargi. Zdaniem Sądu, wobec okoliczności wskazanych we wniosku nie można jednoznacznie wykluczyć sytuacji, że druk zawierający zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu omyłkowo nie został dołączony do koperty adresowanej do pełnomocnika skarżącego. Sąd przychyla się do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w postanowieniu z dnia 1 września 2011 r. sygn. akt I OSK 1448/11, że w sytuacji gdy istnieją wątpliwości co do prawidłowości doręczenia zarządzeń nakładających na stronę określone obowiązki i to pod rygorem formalnego zakończenia sprawy przez odrzucenie skargi, to uwzględniając okoliczności sprawy należy kierować się potrzebą doprowadzenia do jej merytorycznego rozpoznania. Z uwagi na powyższe należy przyjąć, że podniesione przez pełnomocnika skarżącego okoliczności dostatecznie uprawdopodobniają, iż do uchybienia terminu do dokonania żądanej czynności procesowej doszło bez winy pełnomocnika skarżącego, a w konsekwencji bez winy samego skarżącego. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji postanowienia, stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy.