II SA/Gl 519/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na prowadzenie krajowego transportu drogowego w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji postanawia: oddalić wniosek Pismem z dnia 28 kwietnia 2017 r. M. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na prowadzenie krajowego transportu drogowego. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji, stwierdzając, iż jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody z uwagi na wykonywanie przez skarżącego działalności gospodarczej, której przeważającym przedmiotem jest wykonywanie przewozu indywidualnych pasażerów do ustalonych przez nich miejsc co jest możliwe wyłącznie w przypadku posiadania licencji. Cofnięcie licencji spowoduje brak możliwości wykonywania działalności co wiąże się z powstaniem straty w majątku skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm. – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z przepisu tego wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając takie rozstrzygnięcie od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. "Niebezpieczeństwo" zaistnienia "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków" musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym, aby ocena Sądu nastąpiła, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona winna uzasadnić ten wniosek powołując się na określenie okoliczności faktycznych, ewentualnie uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia działając we własnym interesie. Konieczna jest również spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wystosowanie jedynie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia merytoryczną ocenę w ramach zasady skargowości. Zauważyć trzeba, iż przepis art. 61 ustawy został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Podkreślić należy, że przepis ten ponadto wskazuje na "szkodę" (majątkową, niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/2004, LEX nr 281811). Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w przywołanym przepisie, wiążą się z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi zostanie on wzruszony. To z kolei powoduje możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, wniosek strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Cofnięcie skarżącemu licencji w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji samo z siebie nie jest wystarczające do przyjęcia, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z uzasadnienia wniosku wynika wprawdzie, że brak licencji z całą pewnością utrudnia prowadzenie działalności gospodarczej jednak nie wynika z niego, że doprowadzi do całkowitego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Jak skarżący podkreślił przewóz osób jest przeważającym przedmiotem tej działalności, z tego wynika, że nie jedynym. Skarżący tej okoliczności nie wykazał. Nie wiadomo wobec powyższego jak dalece sytuacja majątkowa skarżącego ulegnie pogorszeniu. W tym miejscu wskazać należy, że wywody zawarte we wniosku powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony. To w interesie strony leży poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (tak NSA w postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. (I FZ 148/09 – niepubl.). Nie bez znaczenia jest również okoliczność, iż wstrzymanie wykonania decyzji cofającej licencję na prowadzenie krajowego transportu drogowego powinno być, z uwagi na zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, uzasadnione okolicznościami wyjątkowymi, które w niniejszej sprawie nie zostały wykazane. Nie można przy tym pominąć faktu, że cofnięcie skarżącemu licencji służy zabezpieczeniu bezpieczeństwa w ruchu drogowym, co z kolei leży w interesie zarówno skarżącego, jaki i innych użytkowników dróg. Natomiast przypadku uchylenia decyzji skarżący będzie mógł domagać się na zasadach ogólnych odszkodowania za następstwa bezprawnej decyzji. Uwzględniając wszystkie okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny – na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a – postanowił jak w sentencji.