II SA/Gl 525/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.),, Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Protokolant referent Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi M. P.-I. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy terenu oddala skargę. Wnioskiem z dnia 3 marca 2011 r. "A" S.A. w P. wystąpił do Prezydenta Miasta B. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zbiornika podziemnego dwupłaszczowego jednokomorowego o pojemności 50 m3, przeznaczonego na olej napędowy ON, spustu paliwa oleju napędowego z tacą szczelną i odwodnieniem liniowym, z odcinkami zewnętrznymi instalacji elektrycznej, wód opadowych, technologicznych oraz przebudowie wysepki z układem drogowym na terenie stacji paliw w B. przy ul. [...], działka nr [...], obręb [...] K. Po zawiadomieniu o wszczęciu postępowania M. P. – I. pismem z dnia 1 kwietnia 2011 r. które wpłynęło do organu w dniu 5 kwietnia 2011 r. wystąpiła o zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. o stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...]. podjętym z up. Prezydenta Miasta B. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, orzeczono o odmowie zawieszenia postępowania. Zdaniem organu I instancji, rozstrzygnięcie skargi na decyzję SKO z dnia [...] r., nie jest zagadnieniem wstępnym w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, a przy tym nie wydano postanowienia o wstrzymaniu tejże decyzji w trybie art. 61 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r.,nr 153, poz. 1270 ze zm.). W zażaleniu na postanowienie odmowne M. P. – I. podniosła, że aczkolwiek wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, to jednak jej uchylenie przez sąd administracyjny będzie miało zasadniczy wpływ na tok niniejszego postępowania, co ze względu na ekonomię postępowania administracyjnego, uzasadnia zawieszenie niniejszego postępowania. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zażalenia nie uwzględniło. Utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji, Kolegium podzieliło bowiem pogląd tego organu, że wydanie orzeczenia przez sąd administracyjny, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. W tym względzie Kolegium powołało się na pogląd, wyrażony w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 26 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/GL 265/10. W skardze do sądu administracyjnego M. P. – I. domagała się uchylenia postanowienia Kolegium i zasądzenia kosztów postępowania zarzucając naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa – poprzez błędne przyjęcie, że wydanie decyzji w przedmiotowym postępowaniu nie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez WSA w Gliwicach. Zdaniem skarżącej, wniosek o zawieszenie postępowania ma bowiem na celu zapobieżenie sytuacji, aby rozstrzygnięcie sprawy kolidowało z ewentualną treścią wyroku. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację. Pismem z dnia 6 września 2011 r. uczestnik postępowania "A" SA w P. wniósł o oddalenie skargi, przychylając się do stanowiska organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Trafnie bowiem organy administracji obydwu instancji nie dopatrzyły się obligatoryjnej przesłanki zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji do czasu rozpatrzenia przez sąd administracyjny skargi na decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tego przedsięwzięcia, stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko. Z mocy art. 97 § 1 pkt 4 kpa, organ administracji zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pod pojęciem "zagadnienia wstępnego" rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego, które samo w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania ( vide : B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wyd. C.H. Beck, W-wa 2011 r. str. 377). Istotne są przy tym obowiązki organu po zawieszeniu postępowania ze względu na zagadnienie prawne i tryb nadzwyczajny rozstrzygania zagadnienia wstępnego. Mianowicie, zgodnie z art. 100 § 1 kpa, organ administracji, który zawiesił postępowanie z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt. 4, zobowiązany jest do równoczesnego wystąpienia do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego albo wezwania strony do wystąpienia o to w oznaczonym terminie, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub sądu. O ile zaś zawieszenie postępowania z przyczyny określanej w art. 97 § 1 pkt 4 kpa, mogłoby spowodować niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważną szkodę dla interesu społecznego, organ administracji rozstrzyga zagadnienie wstępne we własnym zakresie ( art. 100 § 2 kpa ). Tak samo organ administracji winien postąpić w przypadku, gdy strona mimo wezwania nie wystąpiła o rozstrzygnięcie zagadnienia albo gdy zawieszenie postępowania mogłoby spowodować niepowetowaną szkodę dla strony. W tym jednak wypadku organ może uzależnić załatwienie sprawy od złożenia przez stronę stosownego zabezpieczenia ( art. 100 § 3 kpa ). Oczywiste jest, że tego rodzaju tryb, uregulowany przepisem art. 100 kpa, nie przystaje do postępowania w sprawie wnoszenia skarg do sądu administracyjnego na decyzje ostateczne. Mianowicie, ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), pozostawia podmiotowi, który ma w tym interes prawny, prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Rzecznikowi Praw Dziecka oraz organizacji społecznej, czy wreszcie innym podmiotom wymienionym w odrębnych ustawach, uprawnienie do wniesienia skargi ( art. 50 tej ustawy ) i wyznacza 30 - dniowy termin liczony od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie ( art. 53 § 1 ustawy ). Zatem ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyklucza obowiązek wniesienia skargi i nie stwarza legitymacji czynnej organu administracji, właściwemu do merytorycznego rozstrzygnięcia innej sprawy administracyjnej. Organ taki nie jest też władny dokonać we własnym zakresie oceny zasadności skargi wniesionej na inną decyzję ostateczną, jako że decyzja taka ma walor wiążący ( art. 16 kpa ). Co więcej, przy przyjęciu, że wniesienie skargi na decyzję ostateczną obliguje organ administracji do zawieszenia postępowania z mocy art. 97 § 1 pkt 4 kpa, całkowicie zbędny byłby przepis art. 61 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ustawodawca jako zasadę przewidział, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Wstrzymanie wykonania takiego aktu następuje zaś jedynie na wniosek skarżącego w przypadku wystąpienia przesłanek ustawowych i wymaga wydania odrębnego postanowienia organu, którego działania zaskarżono, bądź sądu administracyjnego. Rozstrzygnięcie o wstrzymaniu wykonania aktu traci też moc z chwilą wydania przez sąd I instancji orzeczenia kończącego postępowanie ( art. 61 § 6 tej ustawy ). Tryb ochrony tymczasowej byłby zaś zbędny, gdyby przyjąć, że samo wniesienie skargi na decyzję ostateczną obliguje organ administracji do zawieszenia postępowania, w którym inna strona posługuje się zaskarżoną decyzją, będąc z mocy ustawy zobligowana do jej dołączenia do wniosku, co dotyczy decyzji środowiskowej w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla określonej kategorii przedsięwzięć. Zawieszenie postępowania musiałoby zaś nastąpić z urzędu i w każdej sprawie, co doprowadziłoby do paraliżu administracji. Wbrew obawom skarżącej, nie jest też możliwe doprowadzenie do sytuacji, w której rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, będzie kolidowało z orzeczeniem sądu administracyjnego, uwzględniającego skargę. Przepis art. 145 § 1 pkt 8 kpa, nakazuje bowiem wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli decyzja ta została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Zatem późniejsze wyeliminowanie innej decyzji z obrotu prawnego stanowi przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 8 kpa – w przeciwieństwie do przypadku odmiennego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego z pkt 7 tego przepisu. Stąd też brak podstaw do przyjęcia, aby skarżąca została pozbawiona ochrony prawnej, gdyby doszło do późniejszego uwzględnienia skargi na decyzję środowiskową. W niniejszej sprawie jest poza sporem, że skarżąca w toku sprawy o ustalenie warunków zabudowy dla spornej inwestycji, wniosła skargę do sądu administracyjnego na decyzję środowiskową, która zawisła przed tut. sądem pod sygnaturą akt II SA/GL 271/11 i w tej sprawie nie wydano postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Taki stan rzeczy nie stwarzał podstawy prawnej do zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy z mocy art. 97 § 1 pkt 4 kpa, ani też nie podpadł pod żaden inny przypadek zawieszenia postępowania. Stąd też prawidłowo organy administracji orzekły o odmowie zawieszenia niniejszego postępowania administracyjnego. Z tych też względów nie stwierdzając naruszenia prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. su.