II SA/Gl 527/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant st. sekretarz sądowy Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2011 r. sprawy ze skargi E. B. i M. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta J. nr [...] z dnia [...] r., 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] roku inwestor – Spółka z o. o. "A" w W. zwróciła się do Prezydenta Miasta J. o wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji o nazwie: bezprzewodowa stacja przekaźnikowa [...] na działce oznaczonej numerem "1", położonej w J. przy ulicy [...] w obrębie [...]. Po wszczęciu postępowania przed organem pierwszej instancji strony postępowania (właściciele sąsiedniej działki) E. i M. B. nie wyrazili zgody na budowę wnioskowanej stacji przekaźnikowej podnosząc, iż nie jest ona zgodna z wydaną decyzją o lokalizacji inwestycji nr [...] z dnia [...]r. Wskazali, że obecnie zlokalizowano wymienioną stację w odległości ok. [...]m od granicy z ich działką nr "2", co znacznie ogranicza możliwość jej przyszłego zagospodarowania w sytuacji gdy na swojej działce zamierzają wybudować budynek mieszkalny i została już wydana decyzja o warunkach zabudowy dla tej inwestycji (decyzja nr [...] z dnia [...] r.). Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Prezydent Miasta J., działając na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "[...]". W uzasadnieniu Prezydent wskazał, że w trakcie postępowania wyszły na jaw nowe okoliczności sprawy, a mianowicie fakt, iż na sąsiedniej, w stosunku do wnioskowanej inwestycji, działce planowana jest budowa budynku mieszkalnego i wydana została już w tej sprawie decyzja o warunkach zabudowy. Dokonując analizy przestawionych dokumentów organ stwierdził, że na podstawie decyzji lokalizacyjnej celu publicznego nr [...] z dnia [...]r. ustalono lokalizację masztu w północno-zachodniej części działki inwestora, podczas gdy w dołączonej dokumentacji budowlanej maszt ten został zlokalizowany w części południowo-wschodniej działki. Dodatkowo organ wskazał, że skoro małżonkowie B. nie wystąpili jeszcze z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę (w oparciu o wydaną dla nich decyzję o warunkach zabudowy) to niemożliwa jest ocena ewentualnego naruszenia przepisów § 12 warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie. W wyniku wniesionego od tej decyzji przez Spółkę "A" odwołania została ona uchylona a sprawa przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania decyzją Wojewody [...] z dnia [...]r. Nr [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko odwołującej się Spółki, iż art. 35 Prawa budowlanego nie może stanowić podstawy odmowy udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę oraz, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla sąsiedniej działki nie może być potraktowane jako nowa okoliczność w sprawie nieznana wcześniej organowi. Rozpatrując sprawę ponownie, Prezydent Miasta J., działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1 art. 34 ust. 4 oraz art. 36 ustawy Prawo budowlane, decyzją z dnia [...]r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla objętej postępowaniem inwestycji. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, iż w wyniku przeprowadzonej w dniu [...]r. rozprawy administracyjnej wyjaśniono podnoszone w trakcie poprzedniego postępowania wątpliwości, a w szczególności pojawiające się sprzeczności dotyczące przedstawianych w sprawie załączników graficznych z lokalizacją przedmiotowej stacji przekaźnikowej. W świetle złożonych wyjaśnień przez przedstawiciela Spółki uznano przeniesienie lokalizacji masztu na działce za uzasadnione, a w tych warunkach za zasadne uznano także wydanie wnioskowanego pozwolenia na budowę. Wobec przedłożenia przez inwestora wymaganych dokumentów, opinii i uzgodnień rozpatrujący sprawę organ nie znalazł podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę. Odwołanie od tej decyzji złożyli właściciele sąsiedniej działki – E. i M. B., podnosząc dotychczasowe argumenty. W szczególności wyrazili swoje uzasadnione wątpliwości co do możliwości zagospodarowania własnej działki, przy utrzymaniu kwestionowanej decyzji umożliwiającej lokalizację masztu w odległości [...] m od granicy ich działki. Powtórzyli informację o przeniesieniu tej lokalizacji w stosunku do pierwotnej ustalonej w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a nadto wyjaśnili, iż nie brali udziału w rozprawie administracyjnej wobec zbyt późnego (2 dni przed wyznaczonym terminem) odebrania zawiadomienia i zaplanowanym wcześniej "pobytem w tym czasie na feriach". Wojewoda [...] odwołania tego nie uwzględnił i decyzją z dnia [...] r. utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że każdy ma prawo do zabudowy własnej nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie zaś z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w sprawie, w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Analiza akt zdaniem Wojewody wykazała, że inwestor przedłożył kompletny projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Przedłożony projekt budowlany jest, w ocenie organu, zgodny z decyzją Prezydent Miasta J. o lokalizacji celu publicznego dla budowy przedmiotowej stacji bazowej. Stwierdził, że nie może uwzględnić zarzutu odwołujących się o lokalizacji projektowanej inwestycji niezgodnie z pierwotnym jej usytuowaniem, gdyż zarówno decyzja o warunkach zabudowy terenu jak również decyzja o lokalizacji celu publicznego określają jedynie linie rozgraniczające teren inwestycji, nie muszą zaś przesądzać o usytuowaniu w odniesieniu do granic nieruchomości. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego właściciele działki sąsiedniej (nr "2") E. i M. B. zarzucili organowi naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 35 ust. 1 pkt 1 do 3 Prawa budowlanego oraz naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania lub też o stwierdzenie nieważności tych decyzji w związku z treścią art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W uzasadnieniu skarżący wskazali, iż w wyniku naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organy administracyjne nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego sprawy a naruszenie art. 80 i art. 107 § 3 – doprowadziło do rozpatrzenia sprawy bez analizy całego materiału dowodowego i odpowiedniego (wymaganego) uzasadnienia przyjętego rozstrzygnięcia. Pominięta została bowiem przez organy obu instancji kwestia oddziaływania inwestycji na nieruchomość sąsiednią, chociaż podnosili oni fakt usytuowania masztu stacji przekaźnikowej w odległości [...] m od granicy z ich działką i [...] m od planowanego na ich działce domu mieszkalnego. Nie wyjaśniono nadto rozbieżności pomiędzy pierwotnym miejscem lokalizacji objętego pozwoleniem na budowę masztu (wskazanym w decyzji o lokalizacji celu publicznego) o ostatecznym innym usytuowaniu obiektu w kwestionowanej decyzji, domagając się stwierdzenia nieważności decyzji. Wskazali na brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz brak wymaganego raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, których obowiązek przedłożenia wynika z obowiązujących przepisów. W konsekwencji zdaniem skarżących pozwolenie na budowę zostało wydane bez uzyskania wymaganego przepisami stanowiska innego organu co uzasadnia również wznowienie postępowania. Co najwyżej inwestor powinien przedłożyć decyzję o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach a nie decyzję o umorzeniu postępowania w takiej sprawie. Nadto skarżący zwrócili uwagę, że ich zdaniem kwestionowane pozwolenie na budowę dotyczy innego obiektu niż ten którego dotyczyła decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, co narusza treść art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Po rozpatrzeniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/GL 632/09 uchylił zaskarżoną decyzję oraz potwierdzającą ją decyzję Prezydenta Miasta J.. W uzasadnieniu wyroku za bezpodstawny uznano zarzut wydania tych decyzji bez wymaganej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a to z tego względu, że w wyniku zmiany w dniu 21 sierpnia 2007 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) w odmienny sposób sformułowano zapisy dotyczące linii radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych. W konsekwencji z uwagi na fakt, iż żadna z objętych spornym pozwoleniem na budowę i przewidzianych do zamontowania anten nie będzie posiadała mocy promieniowania większej niż 2000 W, to inwestycja nie kwalifikuje się do rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie wymagała sporządzania raportu ani uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dlatego też prowadzone w tym zakresie postępowanie zostało zdaniem Sądu prawidłowo umorzone decyzją Prezydenta Miasta J. z dnia [...] r. Dalej Sąd wskazał, że zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz.717 ze zm., zwanej dalej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że organ wydając decyzję o pozwoleniu na budowę nie może kształtować warunków lokalizacji odmiennie od ustalonych w powyższej decyzji. Organ właściwy w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę powinien w postępowaniu wyjaśniającym poddać stosownej ocenie ustalenia wynikające z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a to zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego gwarantuje uzyskanie pozwolenia na budowę obiektu o parametrach lokalizacyjnych określonych w tej decyzji, jeżeli jej adresat spełni jednocześnie warunki przewidziane przepisami Prawa budowlanego. Organ właściwy dla wydania pozwolenia na budowę nie może więc postąpić wbrew ustaleniom decyzji lokalizacyjnej i nie może dokonywać weryfikacji jej postanowień, pozostając związany tą decyzją. Zdaniem Sądu analiza zgodności kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę stacji przekaźnikowej [...] z uzyskaną wcześniej decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla tej stacji prowadzi też do stwierdzenia, że dokonano zmiany lokalizacji planowanej inwestycji. O ile bowiem zdaniem Sądu według załącznika do decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...]r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego planowaną budowę masztu przewidziano w części północno-zachodniej przewidzianej do zabudowy działki "1", o tyle w przedstawionym do zatwierdzenia projekcie budowlanym lokalizacja zmieniła się na południowo-wschodnią, w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr "2" należącej do skarżących E. i M. B.. Uniemożliwi to skarżącym uzyskanie pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji, wobec nie spełnienia warunków techniczno- budowlanych i to w sytuacji, gdy decyzja o lokalizacji celu publicznego dla spornej inwestycji zawierała zapis: "przedmiotowa inwestycja nie może ograniczyć możliwości zagospodarowania działek sąsiednich oraz pogorszyć stanu środowiska naturalnego" – (zob: punkt F zdanie1 tej decyzji), którego to zapisu organy orzekające w ogóle nie uwzględniły. W konsekwencji Sąd stwierdził, że decyzje organów obu instancji zostały wydane bez wyjaśnienia i rozważenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy polecił Sąd aby organ wezwał w pierwszej kolejności inwestora do skorygowania przedstawionego w sprawie projektu budowlanego zgodnie z uzyskaną decyzją o lokalizacji celu publicznego. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku "[...]" Sp. z o.o. w W. m. in. zarzuciła, że błędnie Sąd pierwszej instancji przyjął, iż zatwierdzony pozwoleniem na budowę projekt budowlany był niezgodny w zakresie lokalizacji projektowanej stacji przekaźnikowej z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego, w sytuacji gdy ta ostatnia decyzja przesądzającego oznaczenia tej lokalizacji nie zawierała i zawierać nie mogła. Nadto Sąd nie określił spełnienie jakich warunków technicznych dla projektowanego przez małżonków B. na ich działce nr "2" budynku mieszkalnego nie będzie możliwe, przy objętej projektem lokalizacji stacji. Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 986/10 uchylił ww. wyrok WSA w Gliwicach i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu tego wyroku NSA uznał za słuszne stanowisko sądu pierwszej instancji, że uwzględniając zatwierdzone rozpatrywanym pozwoleniem na budowę nowe usytuowanie przedmiotowej stacji przekaźnikowej organ nie zauważył, że może to spowodować sytuację, w których uzyskanie przez małżonków B. pozwolenia na budowę dla planowanej przez nich inwestycji może stać się niemożliwe wobec niespełnienia warunków techniczno-budowlanych. Za zasadne uznał też stanowisko tego Sądu, że organ odwoławczy nie rozpatrzył sprawy pod kątem zawartego w decyzji o lokalizacji zakazu ograniczenia możliwości zagospodarowania działek sąsiednich oraz pogorszenia stanu środowiska naturalnego. Zwrócił nadto NSA uwagę, że jakkolwiek strony nie kwestionują faktu zmiany miejsca posadowienia stacji przekaźnikowej, to jednak w oparciu o materiały zawarte w aktach sprawy, nie sposób zbadać lokalizacji projektowanej inwestycji ani w załączniku do decyzji lokalizacyjnej, ani lokalizacji zatwierdzonej w pozwoleniu na budowę i tym samym ocenić czy rzeczywiście dokonana zmiana uniemożliwi właścicielom działki nr "2" realizację inwestycji na tej działce. W konsekwencji uznał sąd kasacyjny za zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) z uwagi na zbyt ogólne stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu wyroku nie wynikające w sposób jasny z akt sprawy. Dalej NSA stwierdził, że jakkolwiek należy podzielić – co do zasady – stanowisko skarżącego kasacyjnie, iż w decyzji lokalizacyjnej nie określa się miejsca posadowienia planowanych budowli, to w sytuacji gdy inwestorzy sami określają to miejsce i znajduje się ono w załączniku do decyzji o lokalizacji celu publicznego to należy uznać, że takie wskazanie wiąże w postępowaniu o wydanie pozwolenia budowlanego. Na rozprawie sądowej w dniu 23 września 2011 r. przedstawiciel inwestorski oświadczył, że objęta postępowaniem stacja przekaźnikowa została w oparciu o kwestionowane pozwolenia na budowę wybudowana i jest użytkowana zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie. Rozpoznając ponownie skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Decyzje organów obu instancji ostać się nie mogą, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty skargi zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy podnieść, że wobec zapadłego w tej sprawie wyroku NSA, przy ponownym rozpoznaniu skargi Sąd jest związany wykładnią prawa dokonaną w tym wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 190 ustawy p.p.s.a.). Za przesądzające należy zatem uznać w świetle tego wyroku stanowisko, że zaskarżona decyzja zapadła bez zbadania wynikającego z decyzji lokalizacyjnej obowiązku rozpatrzenia sprawy pod kątem zakazu ograniczenia możliwości zagospodarowania działek sąsiednich oraz pogorszenia środowiska naturalnego, a w szczególności z punktu widzenia możliwości zachowania przez skarżących wymaganych warunków technicznych przy realizacji planowanej inwestycji na ich działce nr "2". Oznacza to, że decyzje organów obu instancji zostały wydane bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy, które to uchybienie proceduralne (w związku z treścią art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa) mogło mieć istotny wpływ na jej wynik w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy p.p.s.a. Wobec niedostatecznego wyrażenia i rozważenia sprawy nie można też odeprzeć zarzutu wydania zaskarżonej decyzji z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1-3 Prawa budowlanego. W pierwszej kolejności należy podnieść, że nie została dostatecznie wyjaśniona i rozważona kwestia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o lokalizacji spornej inwestycji tj. decyzji Prezydenta J. z dnia [...] r. i to w wielu kwestiach. Dotyczy to m. in. tak istotnej kwestii jak powierzchnia zabudowy projektowanego obiektu, która w decyzji lokalizacyjnej została określona na [...] m2 a nie została określona w kwestionowanym pozwoleniu na budowę. Powierzchnia ta nie wynika również w jednoznaczny sposób z zatwierdzonego projektu budowlanego w którego części I – projektu zagospodarowania terenu, nie użyto w ogóle określenia "powierzchnia zabudowy". Nad tym istotnym brakiem, mogącym rzutować w oczywisty sposób na ocenę przedmiotowej zgodności i tym samym na ocenę spełnienia treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organy obu instancji przeszły do porządku. Należy przy tym zważyć, że obowiązujące przepisy nie zawierają definicji powierzchni zabudowy i kwestia ta powinna być przedmiotem rozważań zarówno autora projektu budowlanego jak i organów orzekających zwłaszcza, że w tym względzie mogą wystąpić istotne wątpliwości gdy weźmie się pod uwagę, że wieża ma być posadowiona na fundamencie o wymiarach w rzucie 7,5 m x 7,5 m. Bliższego wyjaśnienia i rozważenia wymagała też podniesiona w wyroku NSA kwestia usytuowania przedmiotowej stacji przekaźnikowej według decyzji lokalizacyjnej. Gdyby bowiem przyjąć, że lokalizacja ta została w decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...]r. przesądzona to w świetle treści art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wydanego w tej sprawie wyroku przez NSA byłaby ona wiążąca na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Kwestii tej organ pierwszej instancji w ogóle nie poruszył, zaś Wojewoda stwierdził jedynie w zaskarżonej decyzji, że decyzje o lokalizacji celu publicznego określają linie rozgraniczające teren inwestycji natomiast "nie muszą przesądzać o usytuowaniu" inwestycji w odniesieniu do granic działki oraz w odniesieniu do istniejących i projektowanych obiektów czy urządzeń technicznych. Nie ustalił zatem i nie zajął stanowiska czy istotnie w decyzji lokalizacyjnej ustalono dokładną lokalizację przedmiotowej wieży na działce nr "1", która to lokalizacja byłaby w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę wiążąca. Co do ustalenia tej lokalizacji w decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...]r. to kwestia ta budzi zdaniem Sądu istotne i tym samym wymagające bliższego wyjaśnienia i rozważenia wątpliwości. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji lokalizacyjnej integralną jej część stanowi "załącznik" graficzny. Również w pkt III tej decyzji jest mowa o jej załączniku graficznym, przy czym stwierdzono tam, że zostały w nim zaznaczone na mapie zasadniczej w skali 1:1000 linie rozgraniczające teren inwestycji. Z zapisów tych wynikałoby, że decyzja lokalizacyjna zawiera jedynie jeden załącznik graficzny gdy tymczasem w aktach znajdują się dwie mapy (na żadnej nie zaznaczono przy tym numeru działek) i na obu znajduje się, potwierdzona pieczęcią i podpisem wydającego tę decyzję adnotacja, że stanowią one załącznik do przedmiotowej decyzji. Są to przy tym mapy o różnej treści gdyż tylko na jednej z nich zaznaczono liniami obszar oddziaływania inwestycji. Przy rozstrzyganiu kwestii czy decyzja lokalizacyjna istotnie dokładnie sytuowała sporną inwestycję na działce nr "1" należałoby też wziąć pod uwagę treść pkt B tej decyzji, w której zawarto stwierdzenie o lokalizacji obiektu "z zachowaniem normatywnych odległości od sieci uzbrojenia i obiektów kubaturowych, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz ustaleniami odnośnych norm", która przemawiałaby raczej za stwierdzeniem, że taka szczegółowa lokalizacja nie została ustalona. Zdaniem Sądu kwestionowane decyzje zawierają również dalsze braki. Między innymi nie zostało w nich w jakikolwiek sposób wykazane i uzasadnione, że obszarem oddziaływania inwestycji o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego objęta jest jedynie działka nr "1". Stwierdzenie to budzi o tyle wątpliwości, że na mapie dołączonej do części I projektu budowlanego (na którym to projekcie ani na żadnej z jego części nie ma zresztą w ogóle adnotacji, że stanowi on załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę, jako projekt zagospodarowania terenu) zaznaczono liniami czerwonymi obszar oddziaływania inwestycji obejmujący również działkę skarżących nr "2" oraz działkę nr "3". Z analizy całości projektu budowlanego zdaje się przy tym wynikać zdaniem Sądu, że zaznaczone na przedmiotowym projekcie zagospodarowania linie oznaczają obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych. Zdaniem Sądu przesądza to, że obszary te należy zakwalifikować do obszarów o jakich mowa w art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Nie ma przy tym znaczenia, że obszary tych pól znajdują się na wysokościach niedostępnych dla ludności przy normalnym korzystaniu z nieruchomości. Stwarzają one bowiem ograniczenia w zagospodarowaniu tych nieruchomości w sytuacji gdyby zagospodarowanie to miało polegać na wzniesieniu i korzystaniu z obiektów budowlanych o wysokości sięgającej do tych obszarów, czego nie można przecież wykluczyć. Skoro jednocześnie z akt nie wynika kto jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą działki nr "3" to tym samym zachodzi uzasadniona wątpliwość, czy w sprawie brały udział wszystkie strony postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Za zasadny należy uznać zdaniem Sądu zarzut skarżących, że sprawa nie została należycie wyjaśniona i rozważona gdy chodzi również o wynikający z decyzji lokalizacyjnej zakaz realizacji inwestycji w sposób ograniczający możliwość zagospodarowania działek sąsiednich. W tym względzie należy w pierwszej kolejności podnieść, że projekt zagospodarowania działki inwestora nie zawiera, z naruszeniem art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, (miałoby to również znaczenie gdy chodzi o określenie obszaru oddziaływania inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego) wszystkich wymaganych elementów gdyż nie wynika z niego między innymi odległość projektowanej wieży od granic działki skarżących oraz taka odległość od projektowanego fundamentu wieży (biorąc pod uwagę jego rozmiary będzie on usytuowany najprawdopodobniej w granicy działki skarżących ale nie zostało to w projekcie zagospodarowania wyraźnie stwierdzone). Tym samym utrudniona czy też wprost niemożliwa jest analiza sprawy pod kątem wpływu usytuowania wieży na poszanowanie uzasadnionych interesów skarżących (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego), w tym na możliwość zagospodarowania ich działki. Wbrew stanowisku organów orzekających takie ograniczenie nie jest zdaniem Sądu wykluczone chociażby z uwagi na treść § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), a to w sytuacji gdy jak wynika z projektu budowlanego projektowana wieża ma mieć w swojej podstawie kształt trójkąta równoramiennego o długości boku znacznie przekraczającym 3 m, co może wykluczać zastosowanie w sprawie treści ustępu 3 tego przepisu. W konsekwencji wobec zgłaszanego przez skarżących zamiaru usytuowania na działce sąsiedniej m. in. budynku mieszkalnego organy powinny wezwać ich do sprecyzowania w którym miejscu budynek ten mają sytuować, gdzie będą znajdować się w nim okna w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi a następnie przeprowadzić analizę takiego zamiaru pod kątem ograniczeń wynikających chociażby z § 13 ww. rozporządzenia. Zaniechanie w tym względzie musi zatem skutkować przyjęciem, że sprawa nie została wyjaśniona również gdy chodzi o kwestię naruszenia projektowaną budową interesu skarżących przez ograniczenie możliwości zabudowy ich działki. Wobec niedostatecznego wyjaśnienia sprawy w przedstawionych wyżej kwestiach, mających istotne znaczenie z punktu widzenia spełnienia wymagań wynikających z art. 35 ust. 1 pkt 1 do 3 Prawa budowlanego, decyzje organów obu instancji nie mogły się ostać i podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i art. 135 ustawy p.p.s.a. Nie można podzielić natomiast zarzutu skarżących, że pozwolenie na budowę zostało wydane bez wymaganej dla takiej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i bez sporządzenia dla tej inwestycji raportu oddziaływania na środowisko w sytuacji gdy kwestie te zostały przesądzone prawomocną decyzją Prezydenta Miasta J. z dnia [...]r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie tych uwarunkowań, którą to decyzję zarówno organy architektoniczno-budowlane jak i Sąd byli w niniejszym postępowaniu związane. Trudno też przyjąć, że sam fakt częściowo odmiennego nazwania zamierzenia inwestycyjnego w decyzji lokalizacyjnej oraz w pozwoleniu na budowę przesądza o tym, że decyzje te dotyczą różnych inwestycji, co zdają się twierdzić skarżący (ten zarzut skargi nie został przez nich bowiem bliżej uzasadniony). Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy ustalą w pierwszej kolejności organy czy istotnie jak to wynika z rozprawy sądowej przedmiotowa stacja została zrealizowana. W takiej bowiem sytuacji, w świetle utrwalonego w tym względzie orzecznictwa, sprawa w przedmiocie wydania pozwolenia na jej budowę podlegałaby umorzeniu jako bezprzedmiotowa. Wówczas też zaistniałyby podstawy do wszczęcia odnośnie tej stacji postępowania legalizacyjnego przed organami nadzoru w oparciu o uregulowania zawarte w art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Gdyby zaś budowa stacji nie została rozpoczęta to sprawa będzie podlegała ponownemu rozpatrzeniu przy uwzględnieniu przedstawionych wyżej wywodów Sądu. O kosztach postępowania sądowego orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200, art. 205 § 1, art. 208 i art. 211 ustawy p.p.s.a., zaś w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 tej ustawy. SW