II SA/Gl 533/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Jankowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2008r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy K. po rozpatrzeniu wniosku Zakładu Energetycznego [...] S.A. Rejon Energetyczny R. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie linii kablowej [...] kV, stacji transformatorowej słupowej [...] kV oraz budowie linii kablowych nn dla zasilania działek i przyłącza kablowego do zasilania budynku w energię elektryczną na działce nr [...] i [...] w K. Organ wskazał, iż planowana inwestycja nie pogorszy środowiska i zdrowia ludzi. Z kolei decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. 2006, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. zwanej dalej: k.p.a.), Starosta C. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę linii kablowej [...] kV, stacji transformatorowej słupowej [...], [...] kV, linii kablowej nn przebiegającej po działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] w miejscowości K., gm. K. Pismem z dnia [...] r. A. J., właścicielka działki nr [...] zwróciła się do Starosty C. z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r. Zdaniem wnioskodawczyni, kwestionującej udzielone inwestorowi pozwolenie na budowę w części dotyczącej słupa z transformatorem, wbrew treści art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie została ona powiadomiona o prowadzonym w tej sprawie postępowaniu administracyjnym pomimo, że słup znajduje się [...] m od granicy z jej działką, a tym samym działka ta znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. A. J. wskazała także, iż zgodnie z art. 5 pkt 9 Prawa budowlanego obiekt budowlany należy projektować i budować zapewniając poszanowanie występujących w obszarze obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich co niewątpliwie nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie, całkowicie zlekceważono bowiem interesy wnioskodawczyni. Wskazała nadto, iż ma interes prawny w żądaniu uchylenia tej decyzji i przeniesienia słupa ok. 50 m dalej, gdyż słup został postawiony w taki sposób, że bezpośrednio oddziaływuje na należącą do niej działkę obniżając jej wartość jako działki rekreacyjnej. Ponadto na działce strona postawiła gniazdo bocianie, które w sytuacji tak usytuowanego słupa z transformatorem nie zostanie zasiedlone przez bociany, Jednocześnie A. J. poinformowała, iż o wybudowaniu obiektu dowiedziała się dopiero [...] r. gdy przyjechała na działkę, która ma przeznaczenie letniskowe. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ I instancji odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej udzielającą pozwolenia na budowę decyzją ostateczną z dnia [...] r. W uzasadnieniu Starosta C. zaakcentował, iż przy podejmowaniu decyzji uwzględniono przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i uznano, że działka A. J. znajduje się poza obszarem oddziaływania obiektu jakim jest słupowa stacja transformatorowa gdyż jej odległość od granicy działki wynosi [...] m. Istniejący słup z bocianim gniazdem, który został prawdopodobnie postawiony bez wymaganego zgłoszenia nie może być argumentem na zmianę lokalizacji stacji transformatorowej, która nie stanowi zagrożenia dla ptactwa gdyż jest izolowana i nie grozi porażeniem. Wydana decyzja o pozwoleniu na budowę jest zgodna z decyzją Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydanej przez Wójta Gminy K. w dniu [...] r. W trakcie postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego strona mogła przedstawić swoje zastrzeżenia odnośnie lokalizacji słupa ze stacją transformatorową, natomiast na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, zarzut dotyczący lokalizacji słupa nie może być uwzględniony. A. J. wniosła odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu zarzuciła organowi naruszenie art. 7, 77, 107 § 3 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.. Wskazała, że z mapy geodezyjnej znajdującej się w aktach sprawy wynika, iż słup transformatorowy istotnie znajduje się w odległości ok. [...] metrów od granicy działki, ale już skrzynia w odległości [...] metra od tej granicy. To wskazuje, zdaniem A. J., że jej działka znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości, na których realizowana jest sporna inwestycja. Okoliczność ta została całkowicie pominięta przez organ wydający decyzję. Nadto organ ograniczył się jedynie do wskazania, iż zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane A. J. nie jest stroną tegoż postępowania, nie wyjaśniając bliżej podstaw takiego rozumowania. Zdaniem strony organ nie mógł ocenić, czy należąca do niej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, czy też położona jest poza jego zasięgiem. Zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa posiadanie przymiotu strony przez właściciela nieruchomości położonej " w zasięgu oddziaływania obiektu" jest uzależnione bowiem od tego, czy projektowany obiekt może oddziaływać ujemnie na jego nieruchomość, co jest równoznaczne z naruszeniem interesu prawnego. Natomiast organ nie ustalił, w jaki sposób sporna inwestycja będzie wpływała w przyszłości na zagospodarowanie działki znajdującej się w jej bezpośrednim sąsiedztwie. Ponadto organ stwierdzając, iż słup z bocianim gniazdem został postawiony bez wymaganego zgłoszenia, zdaniem strony zdaje się nie wiedzieć, iż postawienie takiego słupa nie wymaga zarówno zezwolenia, jak i nawet zgłoszenia. A. J. podniosła też, iż postawiona stacja transformatorowa doprowadzi nie tylko do spadku wartości należącej do niej działki, ale też w przyszłości nie pozwoli na uzyskanie pozwolenia na budowę na znacznym obszarze. Nadto w związku ze znacznymi kosztami jakie strona wyłożyła na cele związane z postawieniem bocianiego gniazda poniesie dużą szkodę materialną. Wskazała też, iż słup z transformatorem był zakopywany na głębokość ok. [...] m w okresie wysokiego stanu wód gruntowych. Jest to głębokość stanowczo za płytka a przy silniejszym wietrze, które często występują w tych rejonach może spowodować przewrócenie słupa na działkę strony i spowodowanie niepowetowanych strat. To wszystko stanowi, zdaniem strony, naruszenie uzasadnionego interesu prawnego w rozumieniu art. 5 ustawy z 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną. W uzasadnieniu wskazał, iż jego zdaniem skarżona decyzja jest zasadna, a ustalenia w sprawie poczynione przez organ I instancji są słuszne. Postępowanie wznowieniowe jest bowiem postępowaniem nowym i składa się z dwóch faz z czego w pierwszej organ właściwy bada jedynie spełnienie przesłanek formalnych (czy osoba składająca wniosek jest stroną postępowania, czy wniosek dotyczy decyzji ostatecznej, czy podanie o wznowienie zostało wniesione w terminie, o którym mowa w art. 148 § 1 i § 2). Dopiero łączne spełnienie wymienionych wyżej przesłanek skutkuje wydaniem w trybie przepisu art. 149 § 1 k.p.a. postanowienia o wznowieniu postępowania. Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek skutkuje natomiast wydaniem w trybie art. 149 § 3 decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Organ II instancji podzielił w tej mierze przekonanie Starosty C., że podanie A. J. spełnia jedynie dwie z trzech koniecznych do wznowienia postępowania przesłanek, nie pochodzi bowiem od strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, a tym samym w postępowaniu wznowieniowym w sprawie decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, normę prawa materialnego, z której można wywodzić interes prawny wnioskującego do uczestniczenia w postępowaniu na prawach strony formułuje przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowiący, iż stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei obszarem oddziaływania obiektu, zgodnie z przepisem art. 3 pkt 20 cytowanej wyżej ustawy, jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W obowiązującym stanie prawnym, brak jest jednak przepisu prawa materialnego regulującego obszar oddziaływania linii elektroenergetycznych czy też stacji transformatorowych słupowych, co oznacza, iż nie jest możliwe, w okolicznościach niniejszej sprawy, powołanie się przez podmiot występujący z żądaniem wznowienia postępowania na konkretny interes prawny. Także licznie powoływany przez skarżącą przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego wyraźnie stanowi o uzasadnionych interesach osób trzecich, nie stron postępowania. Stąd też po przeprowadzonej analizie zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego, tut. organ odwoławczy nie znalazł przepisu szczególnego, który pozwalałby na rozszerzenie obszaru oddziaływania zatwierdzonej budowy poza granice działek, na których została ona zaplanowana, co musiało skutkować wydaniem przez Starostę C. zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewoda wskazał także, że uznanie konkretnego podmiotu za stronę postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie implikuje konieczności uznania jej za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Nadto dopóki w obrocie prawnym istnieje ostateczna i ważna decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wzruszenie decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest możliwe. Odnosząc się z kolei do zarzutu możliwego obniżenia wartości działki skarżącej, jak też do przypuszczeń skarżącej co do wyrządzenia szkód, organ II instancji wyjaśnił, iż orzekanie przez organy administracji architektoniczno - budowlanej, o okolicznościach przyszłych i niepewnych, jest niedopuszczalne. Granice działań organu wydającego pozwolenie na budowę wyznacza bowiem art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Z kolei w przypadku ewentualnego wystąpienia powoływanych przez skarżącą zdarzeń, skutkujących wyrządzeniem szkód, skarżąca będzie mogła dochodzić roszczeń odszkodowawczych w postępowaniu przed sądem powszechnym. Pismem z dnia [...] r. A. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji zarzucając jej naruszenie art. 7, 77, 107 § 3 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W uzasadnieniu skarżąca przytoczyła argumenty wskazywane już uprzednio, dodatkowo akcentując, iż Urząd Gminy K. przyjął niewłaściwy sposób zawiadamiania stron postępowania, stosując ogłoszenie na słupach informujące o planowanej inwestycji. To wskazuje, iż Gmina K. na etapie planowania inwestycji uznawała skarżącą za stronę postępowania, jednakże fakt, iż działka jest przeznaczona na cele letniskowe i bywa tam kilka razy w roku nie pozwolił jej zapoznać się z treścią takiego ogłoszenia. Okoliczność ta została jednak pominięta przez obie instancje rozpoznające wniosek skarżącej o wznowienie postępowania. Przy rozpoznawaniu sprawy został nadto pominięty przepis art.5 pkt 9 Prawa Budowlanego a organy rozpoznające sprawę nie wzięły go wcale pod uwagę. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie może zostać uwzględniona. Przystępując do szczegółowych rozważań wskazać należy, iż w myśl utrwalonych w doktrynie i judykaturze poglądów wznowienie postępowania stanowi instytucję procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Potrzeba stosowania tego rodzaju instytucji objawia się w sytuacjach, kiedy to po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania dowodowego, na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej albo też gdy wystąpiły później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy – por. szerzej W. Dawidowicz: Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu, Warszawa 1983, s. 242G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I, Zakamycze, 2005 r. , s. 295 i nast. wraz z cytowaną tam literaturą. Jedną z przesłanek nakazujących organowi wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją jest w świetle przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. okoliczność braku udziału strony w postępowaniu, bez jej własnej winy. Wskazać w tym miejscu należy, iż bezspornym w rozpatrywanej przez Sąd sprawie jest fakt, iż skarżąca A. J. nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] r., a w szczególności nie została zawiadomiona o jego wszczęciu oraz nie doręczono jej zapadłego w sprawie orzeczenia. Kwestią sporną pomiędzy skarżącą a orzekającymi w sprawie organami jest natomiast ocena czy skarżąca ma przymiot strony i tym samym czy mogła była skutecznie, z powołaniem się na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., złożyć wniosek o wznowienie postępowania w sprawie. Wskazać w tej mierze należy, iż w myśl art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W sposób szczególny stronę postępowania administracyjnego definiuje jednak i jednocześnie zawęża w stosunku do art. 28 k.p.a., art. 28 ust. 2 znajdującej zastosowanie w niniejszej sprawie ustawy Prawo budowlane stanowiący, iż stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest zatem bardziej restrykcyjny (ograniczający prawa obywatelskie), niż przepis art. 28 k.p.a. i w związku z tym jego stosowanie, nie może być interpretowane rozszerzająco – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 339/06, LEX nr 339467. W konsekwencji, w odróżnieniu od np. postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego status strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę przysługuje właścicielom, użytkownikom wieczystym bądź zarządcom nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji jedynie wówczas gdy nieruchomości te znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu. Tylko wówczas mają oni bowiem interes prawny oparty na art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Kluczowym dla oceny czy danemu podmiotowi służy status strony jest zatem ustalenie czy i w jakim zakresie oddziaływanie projektowanego obiektu wykracza poza teren nieruchomości, na której ma być zlokalizowany. Wskazać zatem należy, iż stosownie do art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W konsekwencji brak norm wprowadzających takie ograniczenia dowodzi, iż oddziaływanie obiektu nie wykracza poza teren samej inwestycji, a tym samym właściciele (użytkownicy wieczyści, zarządcy) innych, nawet położonych w sąsiedztwie nieruchomości nie posiadają statusu stron w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należy bowiem rozumieć w ten sposób, iż przez oddziaływanie to naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego np. przepisy techniczno-budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 75/06, LEX nr 319183. Tym samym w sprawie o pozwolenie na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ administracji architektoniczno-budowlanej winien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie, uwzględniając funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1321/06, LEX nr 347949. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpoznawanej sprawy podkreślić należy, iż przedmiotowa inwestycja w części kwestionowanej przez skarżącą obejmuje stację transformatorową średniego napięcia, w przypadku której, tak jak w przypadku sieci niskiego napięcia, brak wprowadzonych przez prawo ograniczeń w zagospodarowaniu terenu, które wskazywać mogłyby na istnienie wykraczającego poza teren inwestycji oddziaływania obiektu. Tym samym jak się wydaje pola elektromagnetyczne wokół linii średnich napięć oraz niskich napięć zostały potraktowane jako nieistotne źródła pola elektromagnetycznego z punktu widzenia wpływu na środowisko i zdrowie ludzi, a w konsekwencji uznać należy, iż oddziaływanie obiektu nie wykracza poza teren działki, na której został on usytuowany. W konsekwencji zdaniem Sądu, prowadząc postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę organ nadzoru architektonicznego poprawnie uznał, że A. J. nie przysługuje status strony postępowania. Nie jest ona bowiem ani właścicielką ani użytkowniczką wieczystą czy też zarządcą żadnej z działek, na których inwestycja została zaprojektowana, kable oraz stacja słupowa transformatorowa znajdują się poza terenem i ogrodzeniem należącej do niej działki nr [...], a tym samym nieruchomość, której jest właścicielką nie znajduje się w obszarze oddziaływania sieci. Notabene podkreślenia wymaga w tym miejscu, że także sama skarżąca mylnie wskazując, iż argumenty przez nią podawane dowodzą jej interesu prawnego w rzeczywistości podnosi jedynie okoliczności związane z interesem faktycznym. Wskazuje ona bowiem, iż wskutek istnienia przy drodze poza granicami działki i postawionym tam ogrodzeniem stacji transformatorowej wartość jej nieruchomości, jej zdaniem, obniży się, że obecność stacji, jej zdaniem, uniemożliwi pobyt bocianów w postawionym na jej działce bocianim gnieździe, że słup może w przyszłości przewrócić się. Gołosłownym i niczym nie umotywowanym jest natomiast zawarte w skardze twierdzenie, iż istnienie przy drodze poza granicami działki stacji słupowej uniemożliwi jej w przyszłości zagospodarowanie znacznej części działki. Chybione jest także, w kontekście wykazywania statusu strony, przywołanie przez skarżącą art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Obowiązek poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich odnosi się bowiem nie tylko do podmiotów mających przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, chociaż w jednym i drugim przypadku interes prawny musi dotyczyć nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2007 r., sygn. II OSK 1526/06, LEX nr 347945. Poprawnie też organ II instancji wskazał, iż naprawienia ewentualnych szkód związanych ze stanowiącym przedmiot obaw skarżącej upadkiem w przyszłości przedmiotowego słupa skarżąca będzie mogła dochodzić w postępowaniu przez sądem powszechnym. W konsekwencji ustalenia, iż skarżącej nie przysługiwał status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, nie jest ona także podmiotem uprawnionym do domagania się wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednocześnie Sąd zauważa, że w myśl utrwalonych poglądów doktryny i judykatury w zależności od oczywistości bądź jej braku posiadania przez dany podmiot statusu strony możliwe jest przesądzenie o braku owego statusu już w decyzji odmawiającej wznowienia postępowania bądź dopiero w rozstrzygnięciu zapadłym po jego wznowieniu. Rozróżnienie to w niniejszej sprawie nie ma jednak istotnego wpływu na jej wynik w obu bowiem przypadkach niedopuszczalnym jest wnioskowane przez skarżącą merytoryczne badanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Podkreślenia wymaga nadto, że kontroli Sądu podlegały w niniejszej sprawie jedynie rozstrzygnięcia odmawiające skarżącej wznowienia postępowania administracyjnego, mające zatem charakter wyłącznie proceduralny. W konsekwencji także Sąd, będąc związanym przedmiotem zaskarżenia, nie mógł zatem badać ani pod względem formalnym ani merytorycznym zgodności z prawem kwestionowanego przez stronę pozwolenia na budowę. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.