II SA/Gl 535/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 28 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na uchwałę Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie powołania w skład Rady Nadzorczej Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w K. postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] r. (data nadania na poczcie) A. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odwołania ze składu Rady Nadzorczej Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w K. oraz Nr [...] w przedmiocie powołania w skład Rady Nadzorczej Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w K.. W związku z faktem, iż w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jedną uchwałę zarządzeniem z dnia 4 lipca 2007 r., na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie ustawy, rozdzielono powyższe skargi. Skarga na uchwałę o Nr [...] została zarejestrowana pod sygn. akt. II SA/Gl 535/07. Zarządzeniem z dnia 25 lipca 2007 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie [...] zł. Do dnia rozpoznania niniejszej sprawy wpis nie został uiszczony. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy (vide: pismo Regionalnej Izby [...] w G. z dnia [...] r.) A. D. jest radcą prawnym. Okoliczność ta znalazła potwierdzenie w wykazie radców prawnych Okręgowej Izby Radców Prawnych w K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy, Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Na tej podstawie przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania bądź w przypadku skargi rygorem odrzucenia. Od zasady tej ustawa przewiduje jednakże wyjątek odnoszący się do pism wnoszonych przez adwokata lub radcę prawnego. Zgodnie z treścią art. 221 ustawy pisma wnoszone wymienione wyżej osoby, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Skarga, na skutek której zainicjowane zostało niniejsze postępowanie sądowe podlega wpisowi stałemu, którego wysokość została określona zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Wnoszący skargę jest radcą prawnym. Z regulacji art. 221 ustawy wynika w sposób jednoznaczny, iż na adwokatach i radcach prawnych ciąży obowiązek opłacania wnoszonych pism, które podlegają opłacie stałej, bez konieczności uprzedniego wezwania do uiszczenia opłaty. Okoliczności tej nie zmienia fakt, iż skarżący wnosząc skargę nie oznaczył, iż jest radcą prawnym. Jako podmiot fachowy obowiązany jest bowiem świadczyć usługi prawne i dokonywać czynności prawnych (w tym procesowych) z najwyższą starannością w stosunku do osób trzecich działając nie tylko jako pełnomocnik strony, lecz także występując we własnej sprawie. Konstrukcja powyższego przepisu nie daje podstaw, aby wyłączyć jego zastosowanie wobec radcy prawnego lub adwokata w sytuacjach, w których nie występują oni w tym charakterze jako pełnomocnicy strony. Zatem art. 221 ustawy nakładający obowiązek uiszczenia wpisu bez wezwania ze strony sądu ma zastosowanie również w stosunku do tych adwokatów i radców prawnych, którzy będąc stroną postępowania składają skargę we własnej sprawie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 2005 r., sygn. akt III CZ 2/05, Biuletyn SN z 2005 r., nr 6, s. 12; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 stycznia 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 1420/06, niepublikowane; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 477/07, niepublikowane). Bez znaczenia pozostaje również kwestia wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu. Skoro bowiem art. 221 ustawy nie rozróżnia działań fachowych podmiotów jako pełnomocników od czynności we własnej sprawie, to wezwanie do uiszczenia wpisu było bezskuteczne i nie przerwało biegu terminu do jego uiszczenia. Termin do uiszczenia wpisu upływał wraz z upływem terminu do wniesienia skargi, tj. [...] r. ([...] r. był dniem ustawowo wolnym od pracy). Sąd przyjął, opierając się na oświadczeniu skarżącego zawartym w skardze, iż odpowiedź na wniesione przez niego wezwanie do usunięcia prawa została mu doręczona [...] r. i w tej dacie rozpoczął bieg 30 - dniowy termin do wniesienia skargi, zgodnie z art. 53 § 2 ustawy. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 221 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.