II SA/Gl 538/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg B. K., S. W. i B. J. na uchwałę Rady Miejskiej w Zawierciu z dnia 22 stycznia 2002 r. nr XXXVIII/401/02 w przedmiocie zbycia gminnych lokali mieszkalnych p o s t a n a w i a odrzucić skargę B. J. Postanowieniem z dnia 17 września 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 752/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę B. J. na uchwałę Rady Miejskiej w Zawierciu z dnia 22 stycznia 2002 r., nr XXXVIII/401/02 w przedmiocie zbycia gminnych lokali mieszkalnych. Powodem odrzucenia skargi było wniesienie jej z uchybieniem terminu. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione do organu przez B. J. w dniu 1 lutego 2010 r. Organ udzielił odpowiedzi na to wezwanie w piśmie z dnia 26 lutego 2010 r., które zostało doręczone skarżącemu w dniu 9 marca 2010 r. Termin do wniesienia skargi upłynął zatem w dniu 8 kwietnia 2010 r., tymczasem B. J. wystąpił ze skargą dopiero pismem z dnia 10 czerwca 2010 r. W dniu 18 grudnia 2012 r. B. K., S. W. i B. J. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem organu skargę na wyżej wymienioną uchwałę. Wniesienie skargi zostało poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które wpłynęło do organu w dniu 24 października 2012 r. Organ udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z dnia 5 grudnia 2012 r. Pismo to zostało doręczone B.K. i S. W. w dniu 7 grudnia 2012 r., zaś B. J. w dniu 8 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), dalej zwaną ustawą o samorządzie gminnym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć taką uchwałę do sądu administracyjnego. Wystąpienie z wezwaniem, o jakim mowa wyżej, warunkuje możliwość skutecznego zaskarżenia uchwały. W myśl bowiem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do art. 52 § 4 P.p.s.a. w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy przed wniesieniem skargi do sądu, wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, przy czym termin z § 3 przywołanego artykułu nie ma zastosowania. Z kolei art. 53 § 2 P.p.s.a. stanowi, że we wskazanym przypadku, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów w dniu 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA z 2007 r. Nr 3, poz. 60) przyjął, że przepis art. 53 § 2 P.p.s.a. znajduje zastosowanie do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy uznać należy, że skarga B. J. została wniesiona po upływie terminu. Sąd podziela bowiem utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że wskazane w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wezwanie, przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie, natomiast każde jego następne pismo nie posiada już waloru takiego wezwania i nie skutkuje ponownym rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia skargi. Wezwanie, o którym mowa w powołanym przepisie, stanowi bowiem odpowiednik środka odwoławczego, który można wnieść tylko jeden raz na dane rozstrzygniecie. Przyjęcie poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać wezwanie odnośnie tej samej uchwały, byłoby sprzeczne z przepisem art. 78 Konstytucji. Niedopuszczalne jest bowiem traktowanie instytucji wezwania jako czynności, która nie wywołuje żadnych skutków prawnych i wobec tego może być powtarzana wielokrotnie (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSK 2/02, ONSA 2003/1/2; z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1954/08, System Informacji Prawnej LEX nr 514301). Tym samym przyjąć należy, że termin do wniesienia skargi na uchwałę nie rozpoczyna ponownie swego biegu na skutek wystosowania kolejnego wezwania. Jakkolwiek wcześniejsze odrzucenie skargi B. J. nie skutkowało zaistnieniem w niniejszej sprawie przesłanki z art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., w postaci prawomocnego jej zakończenia i nie wykluczało możliwości wniesienia "nowej" skargi, gdyż powaga rzeczy osądzonej odnosi się tylko do orzeczeń sądowych rozstrzygających sprawę co do istoty, uznać w niniejszej sprawie należało, że skarżący wyczerpał już uprzednio prawną możliwość kwestionowania zaskarżonej uchwały w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W rozpoznawanej sprawie skarżący wezwał już wcześniej organ do usunięcia naruszenia prawa, za takie wezwanie uznano pismo skarżącego z dnia 1 lutego 2010 r. Odpowiedź organu na to wezwanie została doręczona skarżącemu w dniu 9 marca 2010 r., a zatem termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 8 kwietnia 2010 r. Ponowna skarga została natomiast złożona przez B. J. w dniu 18 grudnia 2012 r., a więc po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Złożenie przez niego pisma z dnia 24 października 2012 r. nie skutkowało natomiast ponownym rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia skargi, nie stanowiło ono bowiem wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Mając na względzie powyższe, Sąd postanowił odrzucić skargę B. J. jako spóźnioną na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a.