II SA/Gl 540/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Jankowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2008r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty C. z dnia [...]r. nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta C. zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. i M. K. pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego polegającą na dobudowie części mieszkalnej oraz budowę wiaty gospodarczej na działce nr [...] położonej w A., gmina K., przy ul. [...]. Pismem z dnia [...] r. J. S., właścicielka działki [...] sąsiadującej z terenem inwestycji, wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją. Wniosek ten oparła o przepisy art. 145 § 1pkt 4, pkt1 i pkt 2 oraz art. 150 § 2 k.p.a. W piśmie tym powołując się na przepis art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 k.p.a. domagała się ona także zbadania zgodności z prawem wydanej decyzji. Uzasadniając swoje żądania podała, że w dniu [...] r. w czasie pobytu w siedzibie Powiatowego Inspektora Budowlanego w C. dowiedziała się o udzielonym D. i M. K. przedmiotowym pozwoleniu na budowę. W postępowaniu zakończonym tą decyzją została ona, jej zdaniem, niezasadnie pominięta przez Starostę mimo, iż miała interes prawny uzasadniający jej udział w charakterze strony tego postępowania. Jest ona bowiem właścicielką działki nr [...] bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestorów. Na jej posesji granicy z tą działka został też usytuowany budynek garażowo-gospodarczy wymiarach [...] znajdujący się w obszarze oddziaływania projektowanych obiektów. Zarzuciła, że z projektu zagospodarowania działki, stanowiącego część projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty, wynika iż jej budynek ma długość [...] m, gdy faktycznie wynosi ona [...] m. Projekt zagospodarowania działki nie został także sporządzony na aktualnej mapie służącej do celów projektowych, co narusza § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.). Podała również, że zaprojektowane usytuowanie wiaty na działce inwestorów oraz projektowana rozbudowa budynku powodują, że jej budynek garażowo-gospodarczy znajdzie się w obszarze oddziaływania pożarowego tych obiektów. Tymczasem elementy konstrukcji projektowanych obiektów oraz ich pokrycie dachowe nie spełniają wymogów wynikających z przepisu § 218 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W ocenie autorki wniosku projektowana rozbudowa budynku gospodarczego może spowodować wreszcie naruszenie bezpieczeństwa konstrukcji tego obiektu i w związku z tym powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku. Tymczasem zatwierdzony projekt budowlany nie zawiera nawet zwykłej oceny stanu technicznego rozbudowywanego obiektu. Udzielone pozwolenie na budowę narusza więc § 206 ust. 1 i ust. 2 (mylnie określone jako § 210 ust. 1 i ust. 2) rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...). W tym kontekście odwołująca się podniosła także, że rozbudowywany budynek został zrealizowany samowolnie i był legalizowany, a następnie został ponownie samowolnie rozbudowany oraz jest użytkowany niezgodnie z przeznaczeniem. W wyniku tych nieprawidłowości obiekt ten jest w fatalnym stanie technicznym. J. S. wskazała ponadto, że w projekcie zagospodarowania działki nieprawidłowo określono położenie szamba, które nie jest usytuowane w głębi działki lecz przy granicy z jej posesją. Wreszcie zarzuciła, że rozbudowa została zaprojektowana w odległości [...] m od granicy sąsiedniej działki, co narusza § 12 ust. 1 oraz § 272 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) oraz ustalenia obowiązującego planu miejscowego. Do projektu nie została też dołączona kopia dokumentu potwierdzającego posiadanie przez projektanta uprawnienia w zakresie projektowania. Wojewoda [...] działając w trybie art. 65 § 1 k.p.a. postanowieniem z dnia [...] r. przekazał omówione pismo Staroście C. do rozpatrzenia w części dotyczącej wniosku o wznowienie postępowania. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Starosta C. odmówił wznowienia postępowania w sprawie udzielenia przedmiotowego pozwolenia na budowę. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ ten wskazał art. 145 § 1, art. 147, art. 149 § 3 i art. 150 k.p.a. W krótkim uzasadnieniu zaś podał, że właścicielka działki nr [...] nie została w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118ze zm.) uznana jako strona postępowania zakończonego rzeczoną decyzją. Działka J. S. nie leży bowiem w obszarze oddziaływania projektowanych obiektów budowlanych, który został wyznaczony na podstawie przepisów odrębnych, a to rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Po przeanalizowaniu przewidzianych w projekcie obiektów budowlanych pod kątem ich zgodności z warunkami technicznymi organ nie stwierdził, że nieruchomość wnioskodawczyni doznaje z ich strony ograniczeń w jej zagospodarowaniu i znajduje się poza ich obszarem oddziaływania. Pismem z dnia [...] r. (błędnie oznaczonym datą [...] r.) J.S. wniosła na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. o uzupełnienie doręczonej jej decyzji o uzasadnienie faktyczne i prawne odpowiadające wymogom art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. oraz wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy rozpatrywaniu sprawy w kontekście wznowienia postępowania z urzędu. Uzasadniając ten wniosek podniosła, że w orzeczeniu tym organ odniósł się jedynie do przesłanki wznowienia postępowania wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. pomijając wskazane przez nią inne okoliczności, które winien on uwzględnić z urzędu. W szczególności zaś organ nie odniósł się do jej twierdzeń wskazujących, że dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne (m.in. oświadczenie projektanta zlożone w trybie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego), są w sposób oczywisty fałszywe, a decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w wyniku przestępstwa. Postanowieniem z dnia [...] r. Starosta C. działając w oparciu o art. 113 § 2 k.p.a. uzupełnił treść uzasadnienia swojej decyzji z dnia [...] r. W szczególności powołując się na przepisy § 213 pkt 1a i pkt 2b rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazał, że wymagania dotyczące klasy odporności pożarowej budynków określone w § 212 tego rozporządzenia nie dotyczą budynków mieszkalnych jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej do trzech kondygnacji nadziemnych włącznie, a także wolnostojących budynków gospodarczych w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej do dwóch kondygnacji włącznie. Powyższe powoduje zaś wyłączenie związanych z ochroną przeciwpożarową wymagań dotyczących zachowania odległości między budynkami, o których jest mowa w § 271 ust. 1 tego rozporządzenia. Z przytoczonych wyżej powodów w sprawie nie mógł zatem znaleźć zastosowania wskazany przez wnioskodawczynię § 218 ust. 1 rozporządzenia. W konsekwencji tego należało stwierdzić, że budynek gospodarczo-garażowy J.S. znajduje się poza obszarem oddziaływania planowanych do realizacji obiektów inwestorów, a do ustalenia odległości między obiektami miały zastosowanie tylko przepisy § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wobec stwierdzenia, że wnioskodawczyni nie była stroną postępowania o pozwolenie na budowę organ uznał, że brak było podstaw do odniesienia się do pozostałych jej zarzutów. W odwołaniu od tej decyzji J. S. wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi lub uchylenia tej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy. Wskazała, że w przypadku wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stwierdzenie, iż osoba składająca wniosek nie posiada przymiotu strony nie uzasadnia wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania, bowiem dopiero po wznowieniu postępowania organ może badać, czy wnioskodawca jest stroną. Odmowa zaś wznowienia postępowania może nastąpić tylko i wyłącznie z przyczyn o charakterze formalnym, a nie merytorycznym. Odwołująca się ponownie podniosła wystąpienie w sprawie także innych przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. W szczególności wskazała na niezgodne z prawdą naniesienie usytuowania szamba w opisie technicznym i projekcie zagospodarowania działki. Szambo, które będzie obsługiwać łazienkę w rozbudowywanym budynku nie jest bowiem, jak stwierdził projektant, usytuowane w głębi działki inwestorów lecz w granicy z jej działką i w dodatku w pobliżu studni, z której czerpie wodę do celów spożywczych. Powyższe, zdaniem odwołującej się, dowodzi dopuszczenia się przez projektanta fałszerstwa, a skoro szambo zagraża ujęciu wody i środowisku, to w sprawie zachodziła wynikająca z art. 145 § 2 k.p.a. przesłanka wznowienia postępowania przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu. Zatwierdzenie wreszcie projektu budowlanego rozbudowy budynku gospodarczego położonego w odległości [...] m od granicy sąsiedniej działki narusza w sposób oczywisty przepis § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) oraz przepisy planu miejscowego, co zdaniem J. S., wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 271 § 1 k.k. Zaskarżoną decyzją Wojewoda działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 2 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Stwierdził, że złożony wniosek o wznowienie postępowania nie pochodził od strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Okoliczność tę Wojewoda stwierdził już bowiem także w swojej wcześniejszej decyzji z dnia [...] r. nr [...], którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty C. Stanowisko to zostało następnie podtrzymane przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. decyzją z dnia [...] r. nr [...]. Dalej organ stwierdził, że biorąc pod uwagę brzmienie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w praktyce bez merytorycznej analizy projektu budowlanego nie istnieje możliwość dokonania w pierwszej fazie postępowania wznowieniowego oceny, czy postępowanie to inicjuje strona postępowania, ocena taka faktycznie powinna zaś mieć miejsce w drugiej fazie tego postępowania. Uznając trafność argumentacji skarżącej dotyczącej tej kwestii Wojewoda nie znalazł jednak podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji, wziął on bowiem pod uwagę wcześniejsze postępowania, w których aż trzy organy odmówiły przyznania J. S. przymiotu strony postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę. W kwestii zarzutów dotyczących błędów projektowych Wojewoda stwierdził, że w przypadku odmowy wszczęcia postępowania na wniosek podmiotu niebędącego stroną postępowania organ nie ma obowiązku ustosunkowania się do merytorycznych zarzutów, a wręcz jest to niedopuszczalne. W skardze J. S. domagała się uchylenia decyzji Wojewody [...]. Zarzuciła odmówienie przyznania jej przez organ statusu strony postępowania bez zbadania tej okoliczności, co stanowi naruszenie art. 7, art. 77, art. 149 § 2 i art. 151 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącej należy przyjąć, wbrew stanowisku orzekających w sprawie organów, że jej nieruchomość w myśl art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego znajduje się w obszarze oddziaływania obiektów budowlanych objętych decyzją Starosty C. z dnia [...] r. Pogląd ten oparła ona na przeświadczeniu, że status strony nie przysługiwałby jej tylko w sytuacji, gdyby budowa odbywała się z poszanowaniem uzasadnionych interesów osób trzecich i z zachowaniem odległości przewidzianych w przepisach techniczno-budowlanych. W dalszej części uzasadnienia skargi J. S. powtórzyła argumentację zawartą w jej wniosku o wznowienie postępowania oraz w odwołaniu od decyzji Starosty C. Argumenty te dotyczyły w szczególności nieprawidłowego opisu usytuowania szamba "istniejącego" na działce inwestorów, posłużenia się przez projektanta nieprawidłową mapą oraz usytuowania rozbudowywanego obiektu w odległości [...] m od granicy działki stanowiącej własność I. i R. S. W kontekście tego skarżąca zarzuciła także naruszenie przez Wojewodę przepisów k.p.a. regulujących postępowanie dowodowe, w tym poza już wyżej wskazanymi przepisami także art. 78 i 107 § 3 tej ustawy. Wreszcie ponownie zarzuciła poświadczenie nieprawdy przez projektanta i brak w zatwierdzonym projekcie budowlanym informacji o posiadanych przez niego uprawnieniach w zakresie projektowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. W zwięzłym uzasadnieniu tego pisma organ podał, że po zapoznaniu się z treścią skargi nie znalazł podstaw do zmiany swojego stanowiska zajętego w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżąca podtrzymała zarzuty skargi. Ponadto podniosła, że wskazana w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia decyzja Wojewody odmawiająca stwierdzenia nieważności kwestionowanej przez nią decyzji Starosty C. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 778/08. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Kierując się normą zawartą w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd skontrolował zaskarżoną decyzję w aspekcie jej zgodności z prawem i stwierdził, że narusza ona przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Instytucja wznowienia postępowania administracyjnego uregulowana przepisami art. 145 – 153 k.p.a. ma na celu usuwanie wad jakimi są obarczone ostateczne decyzje administracyjne i postanowienia od których przysługiwało zażalenie, czy wręcz eliminację takich dotkniętych wadami prawnymi orzeczeń z obrotu prawnego, w przypadku zaistnienia ustawowych przesłanek takiego rozstrzygnięcia. Jedną z przesłanek nakazujących organowi wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją jest zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. brak udziału strony w postępowaniu bez jej własnej winy. Bezspornym w sprawie jest, że zabudowana nieruchomości skarżącej graniczy bezpośrednio z terenem projektowanej inwestycji. Poza sporem w sprawie jest także, że skarżąca nie brała udziału w postępowaniu zakończonym tą decyzją, a w szczególności nie została zawiadomiona o jego wszczęciu oraz nie doręczono jej zapadłego w sprawie orzeczenia. Orzekający w sprawie organ I instancji nie wypowiedział się w kwestii dochowania przez skarżącą przewidzianego w art. 148 § 2 k.p.a. miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postepowania. Brak ten uzupełnił organ II instancji zasadnie stwierdzając, że skarżąca dochowała tego terminu. Z urzędu przyjdzie zauważyć, że z uwagi na wniesienie przez skarżącą pisma o wznowienie postępowania do niewłaściwego organu w kwestii dochowania terminu o jakim mowa w art. 148 § 1 k.p.a. terminu należy ocenić przy zastosowaniu przepisu art. 65 § 1tej ustawy. Przechodząc do szczegółowej kontroli zaskarżonej decyzji przyjdzie stwierdzić, że złożenie przez stronę podania o wznowienie uruchamia postępowanie wstępne w sprawie wszczęcia postępowania w tej sprawie. W tej fazie postępowania wznowieniowego organ może się wypowiadać jedynie co do zarzutów, a nie ich podstaw (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 1999 r., IV SA 2397/98, Lex nr 47857). Inaczej mówiąc w fazie postępowania wstępnego organ administracji winien badać wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty został o ustawowe przesłanki wznowienia, wymienione w art. 145 § 1 czy art. 145 a § 1 k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Tylko w przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje na przesłanki przewidziane w art. 145 § 1 lub 145a § 1 k.p.a. bądź nie zachowany został termin do jego złożenia przewidziany w art. 148, czy 145a § 2 k.p.a. - organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wydać decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. W doktrynie podnosi się, że odmowa wznowienia postępowania może nastąpić z przyczyn przedmiotowych (m.in. gdy wniosek nie został oparty na ustawowej przesłance, dotyczy decyzji nieostatecznej, czy postanowienia na które nie przysługiwało zażalenie) bądź podmiotowych (m.in. po stwierdzeniu, że wniosek nie pochodzi od strony postępowania). W orzecznictwie podkreśla się jednak, że jeśli zachodzą jakiekolwiek wątpliwości dotyczące istnienia podstawy, na której zostało oparte żądanie wznowienia postępowania i potrzeba zbadania w tym zakresie sprawy, niezbędne jest wydanie postanowienia o wznowieniu, którego przedmiotem będzie wyjaśnienie, czy wskazana przez stronę podstawa wznowienia występuje (por. wyroki NSA z dnia 8 lipca 1997 r., SA/Rz 606/96, w: Samorząd Terytorialny 1997, nr 11, poz. 6; z dnia 24 marca 1998 r., II SA 122/98, w: ONSA 1999, nr 2, poz. 53; oraz z dnia 30 stycznia 2008 r. II OSK 1949/06 w: LEX nr 437529). Sytuacja taka zachodzi w szczególności w przypadku oparcia zgłoszonego żądania na przepisie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w którym zgłaszający to żądanie wywodzi, że został pominięty w postępowaniu mimo posiadania przymiotu strony. Weryfikacja tych twierdzeń wnoszącego podanie winna wtedy nastąpić po wznowieniu postępowania. W ostatnim z wymienionych wyroków NSA wręcz wskazał, że powodem odmowy wznowienia postępowania nie może być stwierdzenie braku ustawowych podstaw wznowienia postępowania, gdyż prowadziłoby to do oceny przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o jego wznowieniu. Jeśli są wątpliwości co do legitymacji wnoszącego wniosek o wznowienie postępowania i zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to postępowanie powinno być wznowione w celu zbadania czy dana podstawa występuje. Zauważyć wreszcie należy, że ustawodawca w przepisie art. 149 § 1 k.p.a. nakazał wszczęcie postępowania w drodze postanowienia i jest to uregulowanie odmienne niż w przypadku postępowania zwykłego oraz pozostałych trybów nadzwyczajnych. Powyższe zaś powoduje, że czynności podjęte przed wydaniem takiego postanowienia nie są czynnościami procesowymi postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy, skoro organy obu instancji przed wydaniem decyzji odmawiającej wznowienia postępowania przeprowadziły badanie zawartości decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zatwierdzonego tą decyzją projektu budowlanego, co wręcz explicite potwierdził wojewoda w uzasadnieniu swojej decyzji, to nie może ulegać wątpliwości, że odbyło się to z naruszeniem dyspozycji art. 149 § 1 k.p.a. , a wydane w sprawie rozstrzygniecie nie miało oparcia w art. 149 § 3 tej ustawy. Ponownie rozpatrując sprawę Starosta C. wznowi zatem postępowanie administracyjne celem zbadania, czy w sprawie wystąpiła wskazana przez wnioskodawczynię przyczyna wznowienia postępowania przewidziana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W postępowaniu tym organ I instancji zanalizuje ponownie czy działka skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. wyznaczonym stosownie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego na podstawie przepisów odrębnych. W wyniku przeprowadzonej analizy organ ten następnie wyda jedną z decyzji wskazanych w art. 151 k.p.a. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ winien odnieść się m.in. do zawartej w jego decyzji z dnia [...] r. informacji dotyczącej obszaru oddziaływania projektowanych obiektów, którą zamieścił w swoim orzeczeniu zgodnie ze wzorem decyzji o pozwoleniu na budowę stanowiącym załącznik nr 3 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. Nr 120, poz. 1127 ze zm.). Z informacji tej wynika bowiem, że obszar oddziaływania inwestycji ogranicza się do działki inwestorów. Tymczasem decyzję o pozwoleniu na budowę organ doręczył także I. i R. S., współwłaścielom działki nr [...], których uznał za strony postępowania, co wynika z rozdzielnika decyzji, . Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi zgodzić się należy ze stanowiskiem Wojewody, że nie miał on obowiązku odnieść się do nich merytorycznie. W przypadku ustalenia, że podmiot wnioskujący o wznowienie postępowania nie był stroną tego postępowania, organ nie ma obowiązku, a nawet uprawnień do wznowienia postępowania, a następnie badania zasadności zastrzeżeń podnoszonych przez ten podmiot w stosunku do funkcjonującego w obrocie prawnym ostatecznego orzeczenia. W takiej sytuacji organ winien jednak rozważyć, czy w sprawie nie wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania z urzędu (art. 147 k.p.a.), przy czym nie ma on obowiązku informowania osoby składającej opisany wniosek o wyniku tego postępowania. Dodatkowo przyjdzie też wskazać, że pozostałe wymienione w skardze zastrzeżenia pod adresem decyzji udzielającej D. i M. K. pozwolenia na budowę nie wypełniają przesłanki wznowienia postępowania wynikającej z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Aby zaistniała ta przesłanka bowiem muszą zostać spełnione łącznie dwa warunki: po pierwsze w postępowaniu musi dojść do posłużenia się fałszywym dowodem, a po drugie sfałszowanie tego dowodu musi zostać stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu ( por. B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postepowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2000, s. 572-573). Powołany w skardze przepis art. 145 § 2 k.p.a., który zdaniem skarżacej został naruszony przez orzekające w sprawie organy, wprowadza jeden z dwóch wyjątków od tej zasady. Dopuszcza on bowiem wznowienie postępowania w oparciu o tę przesłankę w przypadku, jeżeli sfałszowanie dowodu jest oczywiste, a wznowienie to jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego lub poważnej szkody dla interesu społecznego. Przenosząc te wskazania na grunt kontrolowanego postępowania należy stwierdzić, że brak opatrzenia mapy, na której sporządzona została część graficzna projektu zagospodarowania działki, stosowną informacją wraz z pieczęcią i podpisem upoważnionego podmiotu, które potwierdzają, że jest to kopia aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego geodezyjnego lub kartograficznego, nie wskazuje w sposób oczywisty na fałszerstwo tego dokumentu. Także brak naniesienia na tę mapę istniejącego na działce inwestorów zbiornika na nieczystości ciekłe nie pociąga za sobą niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego lub poważnej szkody dla interesu społecznego. Zauważyć też na marginesie należy, że zmiana usytuowania na działce przedmiotowego zbiornika w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego stanowi istotne odstępstwo od tego projektu w rozumieniu art. 36 a ust. 1 Prawa budowlanego. Z przytoczonych powodów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c, art. 135 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania Sąd nie rozstrzygał bowiem skarżąca, korzystająca ze zwolnienia od kosztów sądowych, nie złożyła wniosku o zasądzenie poniesionych przez nią pozostałych kosztów postepowania.