II SA/Gl 540/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy, w wyniku wznowienia postępowania, rejestracji pojazdu w kwestii wniosku pełnomocnika strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r., nr [...], wydaną w wyniku wznowienia z urzędu postępowania administracyjnego, o uchyleniu własnej decyzji z dnia [...] r., nr [...] o rejestracji pojazdu marki [...] i odmowie rejestracji tego pojazdu. W skardze sformułowany został także wniosek o wstrzymanie wykonania powołanego na wstępie rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżąca nie zamierza dopuścić się przestępstwa z art. 286 k.k. Argumentowano także, iż nie ma podstaw do przyjęcia, by takiego przestępstwa wnioskodawczyni zamierzała się dopuścić, a zatem do twierdzenia, że posługiwanie się przez nią dowodem rejestracyjnym w zakresie użytkowania pojazdu do zakończenia postępowania karnego powoduje powstanie zagrożenia znaczną szkodą dla interesu społecznego. Nadto podniesiono, że skarżąca chciałaby do zakończenia postępowania karnego użytkować pojazd we własnym zakresie, co nie zagraża interesowi publicznemu. Zaznaczono, że odmowa zarejestrowania pojazdu w chwili obecnej uniemożliwi stronie skarżącej jego użytkowanie i obciąży ją kosztami przechowywania pojazdu do czasu zakończenia postępowania karnego. Ustosunkowując się do wniosku uczestnik postępowania Prokurator Okręgowy w G. podniósł, ze nie został on wyczerpująco uzasadniony, jak również, że nie wskazano dowodów na jego poparcie. W jego ocenie lakonicznie sformułowane okoliczności uniemożliwiają ustalenie - czy grożąca stronie szkoda może być znaczna, jak również czy skutki, które wywoła zaskarżone rozstrzygnięcie staną się trudne do odwrócenia w przyszłości. Wobec powyższego, sędzia sprawozdawca zarządzeniem z dnia 28 marca 2013 r. zobowiązał pełnomocnika skarżącej do podania i uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej zwanej "p.p.s.a." - w terminie 7 dni, pod rygorem oddalenia przedmiotowego wniosku. W piśmie procesowym z dnia [...] r. podtrzymano wcześniejszy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w znacznej części powtarzając argumentację zaprezentowaną w skardze. Nadto podkreślono, że niemożność użytkowania przez skarżącą jedynego pojazdu w gospodarstwie domowym znacznie wpłynie na pogorszenie standardu jej życia. Zwrócono uwagę, że zaskarżona decyzja obciąża skarżącą obowiązkiem posiadania pojazdu, którego nie może użytkować ani zbyć, zaś musi przechowywać przez czas na dzień dzisiejszy nieokreślony, co rodzi po jej stronie niebezpieczeństwo poniesienia znacznych kosztów zarówno w sferze gospodarstwa domowego jak i sferze finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając wniosek, zważył: W świetle art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Przy czym chodzi tu o szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Przesłanką wstrzymania wykonania jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że wskazanie i uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Tak więc z uwagi na fakt, że instytucja wstrzymania jest wyjątkiem od zasady wykonalności ostatecznych aktów administracyjnych, ewentualne uwzględnienie takiego wniosku strony musi być szczególnie umotywowane. W konsekwencji, mając na uwadze powyższe rozważania, należało stwierdzić, że strona skarżąca nie wykazała, by wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować powstanie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Podkreślenia wymaga fakt, że zgodnie z orzecznictwem przez pojęcie "znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę - majątkową i niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Można o niej mówić również, jeżeli rozmiary szkody spowodowanej wykonaniem zaskarżonej decyzji są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 116/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W oparciu o powyższe, wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie został on przez nią należycie umotywowany. Sąd nie może zatem dokonać oceny, czy wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. jest prawdopodobne, szczególnie w sytuacji braku danych na temat sytuacji finansowej i rodzinnej wnioskodawczyni. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że to w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by z jego treści wynikało, że może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki związane z wykonaniem zaskarżonego aktu, co zdaniem Sądu w tym przypadku nie nastąpiło. W realiach rozpoznawanej sprawy strona skarżąca wskazała ogólnie na fakt niemożności korzystania z samochodu z jednej strony, zaś z drugiej na koszty związane z jego przechowywaniem do czasu zakończenia postępowania karnego. Zdaniem Sądu jednak nie stanowią one wystarczających przesłanek dla uwzględnienia żądania i zastosowania instytucji procesowej wstrzymania. Bez wątpienia przywołane okoliczności spowodują utrudnienia dla wnioskodawczyni, jednakże nie wykazała ona, że użytkowanie pojazdu jest konieczne w życiu codziennym, na przykład przy dojazdach do pracy, w przypadku kiedy brak jest możliwości skorzystania z innych środków komunikacji, czy też przy wykonywaniu działalności zawodowej. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie przywołanego wyżej art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji.