II SA/Gl 554/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2014 r. sprawy ze skargi M. S. i J.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r. działający w imieniu Prezydenta Miasta J. zastępca prezydenta tego miasta wystąpił o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (przebudowa ul. [...] ) na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687 ze zm.). Do wniosku została dołączona wymagana prawem dokumentacja, jak również wymagane opinie i uzgodnienia. Realizacja przedsięwzięcia wymagała podziału trzech nieruchomości ( o numerach [...]), których właścicielami są M. i J. S., zam. ul. [...]J. (nazywani w dalszej części uzasadnienia również "skarżącymi). Łącznie wydzieleniu podlegało [...]m2 z trzech nieruchomości będących własnością skarżących. Wydzielone fragmenty nieruchomości były niezbędne w celu budowy chodnika, wiaty przystankowej i zatoki autobusowej. Prezydent Miasta J. w sposób przewidziany prawem dokonał wszczęcia postępowania oraz zawiadomił o tym fakcie strony. Osobnym pismem zawiadomił p. S.. Dnia [...]r. w urzędzie miasta odbyło się spotkanie ze skarżącymi, w ramach którego przedstawiono im główne założenia przedsięwzięcia. Wskazano podstawy prawne wydawania decyzji o zezwoleniu na realizację przedsięwzięcia w zakresie dróg publicznych oraz zapoznano ze szczegółami planowanego przedsięwzięcia. Skarżący nie zgodzili się z proponowanym przebiegiem inwestycji. Stwierdzili, że można przesunąć zatokę o[...]metrów. Oświadczyli, że jeśli to nie nastąpi, to domagają się wykupu nieruchomości i zapłaty stosownego odszkodowania. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta J. wydał zezwolenie na realizację przedsięwzięcia "Rozbudowa i przebudowa ulicy [...] w J. – [...]" zgodnie ze złożonym wnioskiem. Decyzja ta zatwierdzała również podział nieruchomości skarżących. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie organ wskazał, iż lokalizacja przystanku autobusowego (co wymaga wydzielenia części nieruchomości skarżących) jest optymalna ze względu na funkcje jakie ma spełniać. Zlokalizowane jest tam bowiem wiele punktów podróży oraz znajduje się centrum sołectwa M.. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. O wydaniu decyzji organ dokonał powiadomień przewidzianych prawem jak również pisemnie skarżących. Od decyzji Prezydenta Miasta J. odwołanie do Wojewody [...] złożyli M. i J. S.. Oświadczyli, iż nie wyrażają zgody na lokalizacje infrastruktury drogowej na ich nieruchomościach. Podnieśli, iż: - nie otrzymali decyzji ani nie znają jej podstawy prawnej, - rozbudowa ul. [...] nie jest podyktowana ważnym interesem społecznym i gospodarczym. Ulica jest przejezdna i brak podstaw do nadania rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności, - decyzja narusza słuszny interes skarżących, gdyż zwykły remont drogi jest traktowany jako inwestycja drogowa, - przedsięwzięcie powinno zostać zlokalizowane na nieruchomościach należących do gminy J.. Pismem z dnia [...]r. organ I instancji zwrócił się do Wojewody [...] z obszernym pismem wyjaśniającym przyczyny lokalizacji zatoki autobusowej na nieruchomościach Państwa S.. Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Wojewoda [...] - uchylił zaskarżoną decyzję w pkt VII pp1 i określił termin wydania nieruchomości na 120 dzień od dnia, gdy decyzja stała się ostateczna. - w pozostałym zakresie utrzymał ją w mocy. Z treści uzasadnienia wynika, iż organ II instancji dokładnie przeanalizował treść decyzji i proces jej wydania. Odniósł się również do wszystkich zarzutów odwołania przyjmując, iż są one bezzasadne. Zwrócił uwagę, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. organ wydający zezwolenie na realizacje inwestycji drogowej nie ma kompetencji do oceny zasadności przebiegu trasy i jest związany wnioski posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji i w tym zakresie jest związany wnioskiem o wydanie decyzji. Niezależnie od tego Wojewoda uznał, iż przebieg ul. [...] i zlokalizowana tam zatoka autobusowa są zaprojektowane w sposób optymalny z punktu widzenia potrzeb społecznych. Uzasadnił również zmianę rozstrzygnięcia w zakresie określenia terminu wydania nieruchomości. Skargę na decyzję Wojewody do tutejszego Sądu wnieśli osobiście M. i J. S.. Wnieśli o jej uchylenie zarzucając organowi II instancji: - błędy w ustaleniach faktycznych, które stały się podstawą wydania zaskarżonej decyzji, - błędną ocenę zebranego materiału dowodowego, - naruszenie art. 11 f ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, - naruszenie art. 7-10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 poz. 267 ze zm. - w dalszej części uzasadnienia jako "K.p.a."). Skarżący podnieśli, iż w ich opinii przebudowa ulicy [...] nie stanowi przedsięwzięcia, gdyż nie jest ważnym celem społecznym. W ich ocenie ulica jest przejezdna. Niezależnie od tego wskazali, że miasto J. posiada własne nieruchomości, na których można wybudować przystanek komunikacji miejskiej. Wnieśli również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ale tutejszy Sąd postanowieniem z dnia 30 maja 2014 r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Wojewoda odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na początku należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle § 2 wspomnianego przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia jako "P.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Celem decyzji, o której mowa w art. 11a ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych jest uproszczenie i przyśpieszenie procedur związanych z realizacją tego typu przedsięwzięć. Procedura wydawania tego aktu została określona szczegółowo w art. 11a-11j ustawy. Decyzja zezwalająca na realizację inwestycji drogowej wydawana jest na wniosek właściwego zarządcy drogi, spełniający warunki enumeratywnie wymienione w art. 11d ust. 1 pkt 1-9 ustawy, w tym zawierający m.in. mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi i istniejące uzbrojenie terenu, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz opinie właściwych organów. Zakres rozstrzygnięcia decyzji zezwalającej na realizacji inwestycji drogowej wskazuje art. 11f ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. Poza wymaganiami technicznymi, zatwierdzeniem projektu budowlanego i innymi wymaganiami zatwierdza ona podział nieruchomości, które stają się z mocy prawa bądź własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych bądź własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych - z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Analiza akt administracyjnych rozstrzyganej sprawy pozwala na stwierdzenie, iż postępowanie organów administracji były w niej prawidłowe. Wniosek o wydanie decyzji zawierał wszystkie wymagane prawem elementy. Dokonano również odpowiednich aktów współdziałania. Również treść rozstrzygnięcia jest prawidłowa, po określeniu przez organ II instancji terminu wydania nieruchomości. Spór powstały w związku z podjętym rozstrzygnięciem dotyczy w istocie jedynie podziału nieruchomości będących własnością M. i J. S.. Organy obu instancji w uzasadnieniach swych rozstrzygnięć szeroko odniosły się do tego problemu. Wskazały w sposób przekonujący, iż realizacja przedsięwzięcia wymaga wywłaszczenia [...] m2 nieruchomości skarżących. W stosunku do całości powierzchni ww. nieruchomości stanowi to tylko niewielki ich fragment. Pozostała cześć może być nadal wykorzystywana na dotychczasowe cele. W tym zakresie organy wywiązały się z obowiązku ustalenia, czy wywłaszczenie części nieruchomości strony skarżącej jest bezwzględnie konieczne i czy nie doprowadzi do nadmiernej ingerencji w prawo własności (por wyrok WSA w Łodzi z dnia 4 lipca 2013 r. sygn. II SA/Łd 535/13 - wyrok dostępny na www. orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym zarzut naruszenia art. 7-10 K.p.a. należy uznać za nieuzasadniony. Podobnie sprawa przedstawia się z zarzutami dokonania błędnych ustaleń faktycznych będących podstawą podjętego rozstrzygnięcia. Organ administracji jest związany wnioskiem o wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji w zakresie dróg publicznych. Można tu wskazać wyrok NSA z dnia 26 lipca 2013 r. (sygn. II OSK 762/13 - wyrok dostępny na www. orzeczenia.nsa.gov.pl), gdzie Sąd uznał, iż "Organ orzekający o lokalizacji drogi w trybie ustawy z 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań, co do jej przebiegu. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O przebiegu drogi i rozwiązaniach technicznych decyduje zarządca (wnioskodawca) i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno - wykonawcze. Oceniając to czy decyzja lokalizacyjna w sposób prawidłowy zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich należy mieć na względzie, że inwestor realizujący inwestycje drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza jego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem". Trudno zatem mówić, iż organy administracji w rozstrzyganej sprawie popełniły błędy w ustaleniach faktycznych czy też niewłaściwie oceniły zebrany materiał dowodowy, w zakresie wskazanym przez skarżących. Skarżący nie wskazali wreszcie, na czym miało by polegać naruszenie art. 11f ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. Decyzja zawiera bowiem wszystkie wskazane tam elementy. Zgodnie z art. 124 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.