II SA/Gl 554/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2017 r. sprawy ze skargi C. S. (S.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę. Starosta [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 978 z późn. zm. – dalej u.k.p.) skierował na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami C. S., posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie prawa jazdy kategorii B. W uzasadnieniu podano m. in., że w dniu 18 listopada 2016 r. wpłynął wniosek Komendanta Powiatowego Policji w Z. w sprawie skierowania C. S. na badania lekarskie celem dokonania oceny stanu zdrowia. W związku z powyższym wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie skierowania ww. na badania lekarskie na wniosek KPP w Z. Odwołanie od powyższej decyzji złożył C. S. zaskarżając ją w całości, wskazując w jego treści, że nie ma przesłanek do skierowania go na badania lekarskie. Wskazał, że posiada prawo jazdy kategorii B praktycznie bezterminowe albowiem zostało ono wydane 16 maja 2016 r. i jest ważne do 2031 r. Podniósł, że jego stan zdrowia nie uległ pogorszeniu i jest zdolny prowadzić samochód, a także, że nigdy nie spowodował zagrożeń w ruchu drogowym i nie popełnił wykroczeń drogowych. W treści swojego odwołania C. S. zakwestionował także ustalenia poczynione przez Policję i zasadność skierowania go na badania lekarskie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej SKO) decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano m. in., że istnieją uzasadnione zastrzeżenia, co do stanu zdrowia C. S., których bezpośrednim dowodem jest notatka urzędowa z dnia 13 września 2016 r. sporządzona przez funkcjonariusza Policji, a także wniosek Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia 15 września 2016 r. o skierowanie C. S. na badanie lekarskie. Powyższe dokumenty należy uznać za wiarygodne i będące dowodem uzasadnionych zastrzeżeń, co do stanu zdrowia ww. Z treści tych dokumentów wynika bezspornie, iż C. S. posiada problemy z koordynacją ruchową z uwagi na chorobę kolan, jest po zawale, zażywa leki, których nazw nie był w stanie podać, a także zdarzają mu się zaniki pamięci, co było powodem tego, że nie pamiętał, gdzie zaparkował swój pojazd. Organ I instancji prawidłowo skierował C. S. na badania lekarskie. Skargę na powyższą decyzję złożył C. S. zaskarżając ją w całości. Zarzucił naruszenie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p., poprzez jego niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie, pomijając przy tym zupełnie argumentację skarżącego. Na tej podstawie wniósł o uchylenie decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatowego w Z. W uzasadnieniu podano m. in., że SKO w sposób nieuzasadniony odmówiło wiary jego wyjaśnieniom, które zostały precyzyjnie ujęte w odwołaniu. Uszło uwadze organu, że w notatce policyjnej z dnia 13 września 2016 r. jest wskazany kolor samochodu jako ciemno zielony, podczas gdy rzeczywisty kolor to olive-metalic, dlatego w trakcie poszukiwań samochodu w sposób precyzyjny wskazywał, że kolor samochodu jest jasny, a nie jak to zostało ujęte w notatce służbowej — koloru białego. Wskazana okoliczność została błędnie wpisana do notatki służbowej, co za sobą pociągnęło zupełnie niepotrzebne dalsze konsekwencje prawne wobec niego. Wadliwy wpis ostał się i stanowił jedną z głównych przesłanek wszczynających całą procedurę administracyjną. Nadto, funkcjonariusze zdiagnozowali u niego rzekomy zanik świadomości, bowiem nie znał miejsca zaparkowania samochodu. Wynikało to wyłącznie z faktu straszliwego pośpiechu, by zdążyć przed zamknięciem sklepu. Reakcja była tylko i wyłącznie impulsywna, a nie pozbawiona świadomości. Dlatego też stwierdzenie o braku świadomości zupełnie nie ma odzwierciedlenia w rzeczywistości. Stan zdrowia skarżącego jest na tyle dobry, że jego obecność na drodze nie stanowi żadnego zagrożenia. Przez ostatnie lata nie miał żadnej stłuczki samochodowej, czy kolizji drogowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Przesłanką skierowania na badania lekarskie, zgodnie z ww. przepisem, jest istnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierującego pojazdem. Przesłanka ta, zgodnie z tezą wyroku NSA z dnia 7 września 2016 r. (sygn. I OSK 1051/16) powinna być oceniana zgodnie z celem ustawy, którym jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym, powodowanym przez osoby, których stan zdrowia uniemożliwia sprawne prowadzenie pojazdów. Zatem, zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Sformułowanie "uzasadnione zastrzeżenia" oznacza, że są one oparte na słusznych i usprawiedliwionych podstawach. Wydanie decyzji na podstawie tego przepisu nie musi być poprzedzone wykazaniem pewności istnienia przeciwwskazań zdrowotnych kierowcy do prowadzenia pojazdami. Nie jest zatem konieczne udowodnienie przez organ istnienia takich przeciwwskazań, lecz wystarcza wysokie prawdopodobieństwo ich wystąpienia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy skład orzekający stwierdza, że ustalenia dokonane w sprawie przez organy administracji są prawidłowe. Skarżący nie wiedział, gdzie zaparkował pojazd, sam przyznał, że zażywał leki, choć nie wiedział jakie, podał, że ma zaniki pamięci. Stwierdzono również problemy z koordynacją ruchową. Już te okoliczności wskazują, iż funkcjonariusze Policji oraz organ administracji mogli powziąć uzasadnione podejrzenie co do stanu zdrowia skarżącego. Takie reakcje skutkować mogą zagrożeniem w ruchu drogowym nie tylko dla samego skarżącego, ale przede wszystkim dla innych osób. Dla bezpieczeństwa ruchu drogowego niezbędne jest czuwanie nad tym, by osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą sprawność nie tylko w chwili ubiegania się o to uprawnienie, ale także w okresie późniejszym, kiedy z przyznanych uprawnień korzystają i kiedy ich predyspozycje zdrowotne mogą ulec zmianie. Dotyczy to także osób o dotychczasowym nienagannym przebiegu kariery, jako kierowcy. Dlatego w ocenie Sądu organy administracji prawidłowo oceniły w sprawie stan faktyczny i trafnie uznały, iż zaistniała przesłanka o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. Celem tego rozwiązania jest bowiem dokonanie oceny stanu zdrowia kierującego pojazdem w celu wykluczenia mogących pojawiać się zagrożeń w ruchu drogowym stąd wynikających. Niezależnie od tego skład orzekający uznaje, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający. Sąd przy tym nie ocenia jednoznacznie, czy skarżący może prowadzić pojazdy mechaniczne, czy nie, gdyż wymaga to wiedzy specjalistycznej. W tym celu wydano zaskarżony akt, by osoba kompetentna dokonała tu stosownych ustaleń. Jeśli skarżący jest, jak twierdzi, wystarczająco zdrowy i sprawny, będzie mógł dalej prowadzić pojazdy. Uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej było oparte na zgromadzonych dokumentach, a samo rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Z kolei uzasadnienie zaskarżonej decyzji SKO w szerokim zakresie odnosiło się do ustalonego stanu faktycznego i oceny prawnej, a także zarzutów zawartych w odwołaniu. Treść skargi stanowi w istocie polemikę strony niezadowolonej z rozstrzygnięcia z zebranymi materiałami postępowania, które zostały ocenione przez organy w sposób uprawniony. Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 77 §1, 80, 107 §3 k.p.a., art. 99 ust. 1 pkt 2 lit b u.k.p., ani też innych przepisów, uzasadniających uwzględnienie skargi. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.