II SA/Gl 568/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r., nr [...] postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...]r., nr [...]. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., na podstawie której utrzymano w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego, przewidzianej do realizacji na działce zlokalizowanej w C. przy ulicy [...]. W skardze z dnia [...] r. pełnomocnik W.Z. wniósł między innymi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji bez odrębnego umotywowania. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 maja 2014 r. uczestnikom postępowania doręczono między innymi odpisy skargi, jednocześnie informując o możliwości ustosunkowania się - w terminie pięciu dni - do wniosku tam zawartego o wstrzymanie wykonania aktu. W odpowiedzi uczestnik postępowania W.T. odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącej podniósł, że jest on bezzasadny z uwagi na brak cech wykonalności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co podkreśla się również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Zdaniem uczestnika postępowania przemawia za tym fakt, że brak jest możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią decyzji, a jedynym przejawem wykonania tego rodzaju aktu jest wydanie na jego podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Dalej podkreślono, że sama obawa, że w przyszłości zostaną podjęte inne akty administracyjne nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość wstrzymania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej sprawy, co prowadzi do wniosku, że przedmiotem rozważań może być nie tylko rozstrzygnięcie zaskarżone do sądu, ale również inne akty będące z nim w związku, między innymi akty wydane przez organ pierwszej instancji. Niemniej jednak ochronie mogą podlegać jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. W orzecznictwie przyjmuje się, że przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania jest wyjątkiem od zasady wykonalności ostatecznych aktów administracyjnych, stąd jej zastosowanie powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami wskazującymi na istniejące, realne zagrożenie wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, przy czym to na wnioskującym spoczywa obowiązek wskazania takich właśnie okoliczności. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszy wniosek zgodzić należy się z uczestnikiem postępowania, że nie jest możliwe wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż nie nadaje się ona do wykonania w rozumieniu przyjętym powyżej. Decyzje organów administracji publicznej: Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, stwierdzają jedynie, że planowana inwestycja jest zgodna z ładem przestrzennym, obowiązującym dla miejsca jej realizacji, a także precyzują, w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego ustalonego dla danego obszaru gminy, podstawowe parametry dotyczące zagospodarowania terenu, których to określenie jest niezbędne dla dalszych etapów procesu inwestycyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt II OZ 412/13, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jedynym uprawnieniem wynikającym z tego rodzaju aktów jest możliwość ubiegania się o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu o parametrach lokalizacyjnych w nich określonych. Nie oznacza to jednak, że na podstawie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy właściwy organ administracji niejako "automatycznie" wyda decyzję o pozwoleniu na budowę. Nastąpi to bowiem w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w ramach którego będą przysługiwały stronie stosowne środki zaskarżenia. Zdaniem Sądu dopiero na tym etapie procesu inwestycyjnego będzie można mówić o możliwości wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na marginesie poczynionych uwag można jedynie zauważyć, że nawet, gdyby dopuścić możliwość innej interpretacji pojęcia wykonania aktu administracyjnego, wniosek pełnomocnika W.Z. podlegałby oddaleniu, gdyż nie powołał on żadnych okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie, że prawdopodobne jest w tym przypadku wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności nie stanowią przesłanki wstrzymania wykonania aktu merytoryczne zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji i utrzymanej w mocy decyzji organu pierwszej instancji, prawidłowość bowiem takich decyzji jest przedmiotem oceny w toku rozpoznawania wniesionej skargi. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.