II SA/Gl 571/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.),, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drożdżał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi S. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. zasądza na rzecz skarżącej od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 19 kwietnia 2005r. inwestor R. P. dokonał zgłoszenia robót budowlanych w postaci: wyłożenia kafelkami tarasu wraz z zamontowaniem balustrad w budynku mieszkalnym położonym w R. przy ul. [...]. Jednocześnie wskazał, że prace zostaną wykonane w okresie od 1 czerwca 2005r. do 31 sierpnia 2005r. przez firmę budowlaną [A] z R.. Pismem z dnia 25 kwietnia 2005r. Starostwo Powiatowe w R. poinformowało inwestora, że nie wnosi sprzeciwu w sprawie robót które zgłosił. Pismem z dnia 1 września 2007r. obecnie skarżąca S. C. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. o skontrolowanie tej inwestycji w zakresie zgodności z przepisami prawa budowlanego. Od tego momentu prowadzone było przez PINB w R. postępowanie w toku którego w dniach: 11 grudnia 2007r. oraz 11 września 2008r. przeprowadzono oględziny wykonanych robót w oparciu o dokonane przez R. P. zgłoszenie. Postanowieniem z dnia [...] r. PINB w R. w trybie art.81 c ust. 2 Prawa budowlanego nałożył na R. P. obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej przedmiotowego tarasu. W wyniku wniesionego zażalenia WINB. postanowieniem z dnia [...] r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości. Postanowieniem z dnia [...] r. PINB w R. ponownie nałożył na R. P. obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej tarasu. Inwestor dostarczył ekspertyzę do PINB-u w dniu 29 lutego 2012r. Decyzją z dnia [...] r. PINB w R. na podstawie art.51 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego zobowiązał R. P. do rozebrania istniejących balustrad na tarasie i wykonania nowych w odległości 1,5m od krawędzi ścian zewnętrznych a nadto wykonania dachu z odpowiednim spadem i docieplenia stropu nad parterem zgodnie z ekspertyzą. W wyniku rozpoznania odwołania wniesionego przez R. P. WINB. decyzją z dnia [...] r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Wskazując jednocześnie, że w toku ponownie prowadzone postępowania należy ustalić, czy doszło do rozbudowy części parterowej budynku na której umieszczony jest taras i czy powstał on na istniejącej uprzednio części kubaturowej. Postanowieniem z dnia [...] r. na wniosek R. P. WINB. wyłączył od rozpoznania sprawy PINB w R. i przekazał sprawę Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla miasta J. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta J. na podstawie art.51 ust.1 pkt 1 w zw. z art.51 ust.7 i art.83 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. z 2010r. nr 243, poz.1623 z późn. zm.) nakazał R. P. likwidację tarasu poprzez rozbiórkę balustrad tarasu na stropie parteru. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że poprzedni właściciel nieruchomości w oparciu o zgłoszenie w 1992r. dokonał rozbiórki części budynku a jak wynika z treści jego zeznań, nad zabudowanym parterem pozostała część ścian, natomiast strop parteru zabezpieczył papą i kafelkami. Obecny inwestor w oparciu o zgłoszenie z 19 kwietnia 2005r. wykonał taras poprzez ocieplenie ścian, wykonanie nowej nawierzchni tarasu z odprowadzeniem wód opadowych oraz wykonanie wejścia na taras. Jednocześnie organ nie odnalazł w archiwach państwowych dokumentacji związanej z pracami budowlanymi, które były wykonane w budynku w 1992r. Dokumentacji takiej nie przedłożył również obecny właściciel nieruchomości. Natomiast zdjęcia lotnicze oraz ortofotomapy były na tyle niewyraźne, że nie pozwalały na odróżnienie konturów budynku a co za tym idzie na ustalenie powierzchni zabudowy obiektu przy tak zwartej zabudowie. Przeprowadzone oględziny części kubaturowej pod tarasem, nie wykazały aby ta część budynku powstała w czasie późniejszym, niż pozostała część budynku. Przesłuchani na tą okoliczność świadkowie nie potwierdzili, aby w miejscu obecnego tarasu była wcześniej wiata, czy też podwórko. Organ jednocześnie wskazał, że dowodem takim nie mogą być przedłożone przez skarżącą zdjęcia, gdyż z miejsca i wysokości wykonania zdjęć nie widać stropu tarasu. Natomiast projekt przebudowy dachu budynku z adaptacją poddasza z 2000r. nie obejmował swoim zakresem prac związanych z budową spornego tarasu. W tej sytuacji organ stwierdził, że brak dokumentacji projektowej w tym zakresie nie przesądza o istnieniu samowoli i należy w oparciu o art.51 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z prawem. Budowa tarasu wymagała pozwolenia na budowę, ponieważ w wyniku montażu barierek doszło do rozbudowy i zmiany kubatury budynku do której wliczało się między innymi kubatury balkonów i tarasów. Organ nie orzekł o obowiązku rozebrania murków pod balustradami uznając, że stanowią one pozostałość po rozbiórce dokonanej w 1992r. Drzwi prowadzące na taras mają pełnić funkcję techniczną a pozostawienie ceramiki na stropie jest dopuszczalne zgodnie ze stanowiskiem Miejskiego Konserwatora Zabytków. W odwołaniu od powyższej decyzji inwestor R. P. podniósł, że wykonane przez niego prace budowlane nie były samowolą budowlaną, ponieważ dokonał zgłoszenia zgodnie z obwiązującymi w tym czasie przepisami. Nie zgodził się również z przyjętym przez organ stanowiskiem, że była to rozbudowa wskazując, że wykonane prace nie zwiększyły powierzchni zabudowy, a samo zwiększenie kubatury nie przesądza jeszcze o tym, że była to rozbudowa. Wskazał również, że nie doszło do podwyższenia balustrad, gdyż wcześniej w tym miejscu były murki do wysokości 1,6m, które częściowo rozebrał zgodnie z opinią techniczną wykonaną przez uprawnionego budowniczego, bowiem groziły rozsypaniem i spadaniem luźnych cegieł. Tym samym w ocenie odwołującego się doszło co najwyżej do remontu w tym zakresie. Nadto stwierdził, że organ w zaskarżonej decyzji nie wykazał dlaczego nie jest możliwe doprowadzenie balustrad na tarasie do stanu zgodnego z prawem. Rozpoznając to odwołanie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. nr [...] działając na podstawie art.138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji w całości. W uzasadnieniu wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wykazał by część kubaturowa pod tarasem powstała później niż reszta budynku a twierdzenia skarżącej S. C., że w miejscu tarasu istniało wcześniej podwórko i wiata nie znalazły potwierdzenia w dowodach. WINB. uznał, że nie będąc w stanie wykazać obecnemu właścicielowi, że zabudowa podwórka nastąpiła nielegalnie winien postępowanie w tym zakresie umorzyć. Odnosząc się do kwestii powstania tarasu organ wskazał, że dokonano dwóch zgłoszeń z których jedno dotyczyło rozbiórki części budynku w 1992r., natomiast drugie położenia glazury i montażu balustrady w 2005r. Zdaniem WINB. na chwilę obecną nie sposób ustalić jednoznacznie jaki był zakres dokonanych zgłoszeń. Natomiast dokonując oceny prawnej wykonanych robót stwierdził, że montaż balustrad zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym z dnia zgłoszenia zwalniał instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i dokonania zgłoszenia. Wskazał jednocześnie na sprzeczność tego przepisu z § 3 pkt 24 lit. a Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U nr 75, poz.690 ), który stanowił, że do kubatury budynku wliczało się także kubaturę balkonów i tarasów. Jednakże w ocenie organu sprzeczność tę należy rozstrzygnąć na korzyść przepisów rangi ustawowej. Nadto wskazał, że istniejące balustrady z uwagi na położenie w granicy należy uznać za rodzaj ogrodzenia międzysąsiedzkiego. Nakazanie zlikwidowania samych balustrad nie spowoduje likwidacji tarasu jako takiego, bowiem w dalszym ciągu pozostaje strop nad parterem, gdyż nie udało się wykazać, że jest on nielegalny. Zdaniem WINB. brak jest podstaw do nakazania robót, które mogłyby spowodować zaprzestanie korzystania z przedmiotowego tarasu, a nakaz rozbiórki balustrad spowodowałby pogorszenie warunków bezpieczeństwa dla użytkowników budynku. W tej sytuacji należy pozostawić taras w niezmienionym kształcie. Organ II instancji ustalił również, że przedmiotowy budynek znajduje się w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej oznaczonej symbolem "A" stosownie do regulacji obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem WINB. pozostawienie tarasu znajdującego się w głębi działki, zasłoniętego frontową częścią budynku nie narusza wymogów określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Nadto z przepisów prawa budowlanego nie wynika w tym przypadku obowiązek uzyskiwania uzgodnień lub opinii, ponieważ budynek nie znajduje się w gminnej ewidencji zabytków, ani w rejestrze zabytków. W tej sytuacji organ uznał, że wykonane prace w obrębie tarasu nie uchybiają żadnym przepisom budowlanym i warunkom technicznym i na tej podstawie umorzył w tym zakresie postępowanie. W obszernej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach S. C. zarzuciła zaskarżonej decyzji liczne naruszenia przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego, które w jej ocenie miały istotny wpływ na treść wydanej decyzji. Zdaniem skarżącej zarówno rozbudowa budynku jak i budowa tarasu stanowiły samowolę budowlaną. Natomiast zgłoszenie którego inwestor dokonał w 2005r. dotyczyło innego tarasu w tym budynku. Ponadto wskazała, że budowa tarasu naruszała postanowienia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto zarzuciła, że organy obu instancji nie wyjaśniły wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. W ocenie skarżącej zaakceptowanie przez organy samowolnej zabudowy pozbawiło ją możliwości korzystania z własnego podwórka. Organy pomimo ustalenia, że działanie już poprzedniego właściciela było bezprawne nie zastosowały przepisów ustawy prawo budowlane z 1974r. Wskazała również, że sporny taras został wykonany przez uczestnika R. P. już w 2004r. tj. jeszcze przed formalnym zgłoszeniem. Zarzuciła również, że zabudowa tarasu była niezgodna z projektem rozbudowy i nadbudowy budynku z 2000r. W odpowiedzi na skargę WINB. w całości podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji i na tej podstawie wniósł o oddalenie skargi. Pismem z dnia 23 czerwca 2014r. skarżąca wniosła o odrzucenie odpowiedzi na skargę, która w jej zdaniem stanowi dalszy ciąg gnębienia i dyskryminacji skarżącej przez organy administracji państwowej. W piśmie z dnia 9 grudnia 2014r. uczestnik postępowania R. P. wniósł o oddalenie skargi wskazując, że organ II instancji w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i należycie dokonał jego oceny. W toku postępowania sądowego skarżąca S. C. wnosiła i wywodziła jak w treści skargi dodatkowo akcentując, że przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy powinny znaleźć zastosowanie przepisy prawa unijnego. Nadto wskazała, że o samowolnej budowie tarasu informowała zarówno PINB jak i Policję już w 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Przeprowadzone przez Sąd badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 7, art. 77 § 1 i § 3, art. 80 i art.107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013r. poz. 267 dalej "k.p.a.") Zdaniem Sądu stanowiąca przedmiot zaskarżenia decyzja drugoinstancyjna wydana została z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne, do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowolne należy traktować zatem ustalenia faktyczne, znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako niezbędnego warunku wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treści ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 1768/99.) W odniesieniu do postępowania przed organem odwoławczym należy też podkreślić, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ ten zobowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją lub postanowieniem organu I instancji, a stan faktyczny winien ustalić nie tylko w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu I instancji, lecz także rozszerzając granice postępowania dowodowego na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, pominięte przez organ pierwszoinstancyjny. W konsekwencji, w myśl art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić nie tylko na żądanie strony, lecz także z urzędu dodatkowe postępowanie, w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który w I instancji wydał decyzję lub postanowienie. Wymogów powyższych, zdaniem Sądu nie dochował WINB. w stopniu zezwalającym na wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia, a tym samym wydane rozstrzygnięcie jest co do meritum, co najmniej przedwczesne. Nie wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, o istotnym dla rozstrzygnięcia znaczeniu, zostały bowiem w trakcie postępowania administracyjnego wyjaśnione, do czego Sąd jeszcze powróci w toku dalszych rozważań. Jak wynika z treści pisma skarżącej z dnia 12 maja 2011r. inicjującego postępowanie w niniejszej sprawie, skarżąca kwestionowała legalność powstania zarówno części kubaturowej budynku pod tarasem jak i samego tarasu. WINB. w uzasadnieniu swojej decyzji odniósł się do kwestii legalności części budynku pod tarasem wskazując, że nie jest możliwe ustalenie w jakim okresie czasu powstała, a w szczególności ustalenie, że powstała w innym czasie niż pozostała część budynku. Wskazał na czynności które podjął w celu ustalenia tej okoliczności oraz ocenił zebrany materiał dowodowy, stwierdzając, że postępowanie w tym zakresie należało umorzyć. Ze stanowiskiem tym należy się zgodzić, ponieważ brak możliwości dokonania ustaleń co do okresu budowy budynku z powodu niezachowania się dokumentów oraz wyczerpania przez organy możliwości dowodowych powoduje, że organ nie może domniemywać wystąpienia samowoli budowlanej, ponieważ na takie domniemanie nie pozwalają przepisy prawa ( por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 czerwca 2013r., sygn. akt II SA/Gl 84/13 oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II SA/Bk 739/07 dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast Sąd nie podziela stanowiska organu, że również w zakresie dotyczącym tarasu postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Organ nadzoru budowlanego dokonując kontroli, czy doszło do samowolnej budowy tarasu stwierdził, że taras powstał w oparciu o dwa zgłoszenia jedno dotyczące rozbiórki części budynku z 1992r.oraz drugie dotyczące położenia płytek i montażu balustrady. Jednocześnie uznał, że nie sposób dokładnie stwierdzić jaki był zakres tych zgłoszeń. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić, bo o ile pierwsze ze zgłoszeń nie jest dostępne a jego treść ustalono w oparciu o zeznania świadka, to drugie zgłoszenie znajduje się w aktach sprawy i nie ma wątpliwości co do jego treści z której jednoznacznie wynika, że dotyczy wyłożenia kafelkami tarasu oraz montażu balustrady. Natomiast z materiału dowodowego zebranego w sprawie w tym z protokołów oględzin wynika, że prace związane z tarasem objęły: ocieplenie budynku, wykonanie otworu drzwiowego, położenie płytek i montaż balustrad. Zakresowi tych prac nie przeczy również inwestor w oświadczeniach znajdujących się w aktach, wskazując okoliczności ich przeprowadzenia. Tymczasem organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do tych twierdzeń i nie dokonał oceny wszystkich ujawnionych robót, a w konsekwencji nie stwierdził czy na ich przeprowadzenie wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, czy też wystarczające było zgłoszenie. Kolejną kwestią do której organ II instancji się nie odniósł jest zgłaszany w toku postępowania administracyjnego przez skarżącą zarzut dotyczący wykonania przez inwestora prac przed ich formalnym zgłoszeniem. Wskazać należy, że okoliczność ta ma istotne znaczenie przy zastosowaniu właściwego trybu postępowania. Zgłoszenie, o którym mowa w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego dotyczy planowanej inwestycji, o której przy spełnieniu warunków ustawowych, zawiadamia się właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych (art. 30 ust. 5 ustawy), nie zaś oświadczenia złożonego przez inwestora na potrzeby legalizacji samowoli budowlanej. Do wykonania robót budowlanych można przystąpić jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu. Dokonanie zgłoszenia i brak sprzeciwu właściwego organu ma takie znaczenie, że inwestorowi, który wykonał roboty objęte zgłoszeniem, nie można postawić zarzutu samowoli budowlanej, w rozumieniu art. 49b Prawa budowlanego. W sytuacji gdy prace objęte zgłoszeniem zostały zrealizowane a następnie dokonano ich zgłoszenia nie ma prawnych możliwości prowadzenia postępowania w trybie przepisów art. 50-51 Prawa budowlanego, ponieważ wówczas w zależności od zakwalifikowania tych prac znajdą zastosowanie przepisy art. 48 oraz art. 49b Prawa budowlanego. Należy zwrócić również uwagę, że zarówno daty faktur wystawionych przez wykonawcę tarasu M. S. (23.09.2004r. i 30.10.2004r.) jak i treść jego zeznań złożonych w toku postępowania cywilnego ( sygn. I C 167/07) świadczą, że prace te mogły zostać wykonane w 2004r. Termin wykonania otworu drzwiowego na taras wskazał sam inwestor w piśmie z dnia 31 maja 2010r. stwierdzając, że przeniesienie otworu drzwiowego nastąpiło w czasie adaptacji poddasza (k-91). Skarżąca wskazała, że o fakcie samowoli poinformowała już w 2004r. zarówno PINB w R. jak Policję, zatem zasadne byłoby zwrócenie się do tych instytucji celem zweryfikowania tej okoliczności. Nadto jak wynika z treści protokołu oględzin z dnia 11 grudnia 2007r. skarżąca przedłożyła zdjęcia na których widać pracowników firmy [A] (których wskazuje z nazwiska), w trakcie wykonywanych jej zdaniem w 2004r. prac w obrębie tarasu. Jednakże Sąd stwierdza, że zdjęcia te nie zostały dołączone do protokołu zgodnie z jego treścią. Można jedynie domniemywać, że zdjęcia znajdujące się w dalszej części akt są tymi o których mówi skarżąca, jednak organ nie dokonał ich oceny i nie podjął nawet próby weryfikacji tych okoliczności. Organ nie odniósł się również do kwestii podnoszonej przez skarżącą, że zgłoszenie mogło dotyczyć innego tarasu znajdującego się w tym budynku, a wykonane prace nie były objęte projektem budowlanym w oparciu o który zrealizowano rozbudowę przedmiotowego budynku w 2000r. W toku oględzin w dniu 2 września 2008r. inwestor stwierdził, że wykonanie ściany, docieplenia i instalacji na tarasie powinno być opisane w dzienniku budowy i było zgodne z założeniami technicznymi w zatwierdzonym projekcie. Wskazać należy, że przez niezgodność wybudowanego obiektu z przepisami obowiązującymi w okresie budowy należy rozumieć wyłącznie wybudowanie obiektu bez stosownego pozwolenia na budowę, bądź zgłoszenia, o ile takowe było wymagane przepisami prawa materialnego obowiązującymi w okresie budowy. Dla przesądzenia, zatem faktu samowoli budowlanej w niniejszej sprawie, decydujące znaczenie miało ustalenie okresu budowy spornego tarasu, zakresu wykonanych prac oraz dokonania ich prawidłowego zakwalifikowania, a następnie skonfrontowania ustalonej daty budowy z obowiązującymi w okresie budowy przepisami prawa materialnego dla sprawdzenia, czy na jego budowę w ogóle była wymagana zgoda stosownych władz. Tymczasem w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym – jak wynika to z uzasadnienia decyzji drugoinstancyjnej – organ nie dokonał w tym zakresie pełnych ustaleń. Jednocześnie należy stwierdzić, że Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, iż w ramach niniejszego postępowania organy powinny dokonać ponownej kontroli robót wykonanych w przedmiotowym budynku w oparciu o projekt z 2000r., albowiem w tym zakresie prowadzone było odrębne postępowanie. Podkreślić należy również, że legalność robót budowlanych, co do których nie zachowała się dokumentacja budowlana, w postępowaniu administracyjnym może być dowodzona wszelkimi środkami. Zgodnie z art. 75 k.p.a. jako dowód w sprawie należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a zatem nie tylko dokumenty, ale i zeznania świadków, przesłuchanie stron, pisemne oświadczenia zawarte w dokumentach, mapy, fotografie, przy czym każdy z takich dowodów miałby równą moc dowodową. ( por. wyrok NSA z dnia 27.04.1992r., sygn. III SA 1838/91 – ONSA 1992, Nr 2, poz. 45). Zdaniem Sądu nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, stanowiło naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na treść wydanej w tej sprawie decyzji. Z uwagi na dostrzeżone wyżej uchybienia w zakresie ustaleń faktycznych, warunkujących prawidłowe rozstrzygnięcie, Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm. dalej "p.p.s.a."). Konsekwencją uchylenia decyzji było zamieszczenie z urzędu w wyroku punktu stwierdzającego niemożność wykonywania uchylonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku (art. 152 p.p.s.a.). Z uwagi na zwolnienie skarżącej od ponoszenia kosztów sądowych w zakresie obejmującym część każdorazowej opłaty sądowej przekraczającej kwotę 50zł, Sąd orzekał o kosztach tylko w tym zakresie. W postępowaniu ponownym należy przede wszystkim uzupełnić materiał dowodowy zgodnie z zawartymi w treści uzasadnienia wskazaniami, a następnie w zależności od przyjętej kwalifikacji robót dokonać jego analizy, pod kątem zgodności z przepisami prawa budowlanego obowiązującymi w chwili powstania tarasu, bądź też obecnie obowiązującymi w przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej. Zgromadzony materiał oraz jego ocena prawna powinna znaleźć się w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 kpa).