II SA/Gl 576/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Renata Siudyka po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. w G. na pismo Starosty G. z dnia 11 kwietnia 2024 r. Nr WOŚ.6233.00002.2024 w przedmiocie wezwania do zaprzestania naruszeń w przedmiocie przetwarzania odpadów postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 23 kwietnia 2024 r. K.. Sp. z o.o. w G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na pismo Prezydenta Miasta B. z dnia 21 września 2018 r., nr [...] w przedmiocie wezwania do zaprzestania naruszeń w przedmiocie przetwarzania odpadów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Przedmiot skargi do sądu administracyjnego jest ściśle określony przepisami prawa. Sąd administracyjny kontroluje legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej w formach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.). Mając na uwadze zaskarżone w niniejszej sprawie pismo Starosty G. z dnia [...] r. Nr [...] niezbędna jest zatem ocena jego charakteru prawnego poprzez pryzmat art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., czyli stwierdzenie, czy stanowi inny akt albo czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zdaniem Sądu pisemne wezwanie organu z dnia 11 kwietnia 2024 r. nie posiada cech aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wyjaśnić bowiem wymaga, że akt lub czynność mieści się w granicach wyznaczonych przez art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jeśli spełnione są następujące przesłanki: - akt lub czynność nie mogą mieć charakteru decyzji lub postanowienia wydawanych w postępowaniach jurysdykcyjnym, egzekucyjnym bądź zabezpieczającym; - akt lub czynność muszą mieć charakter publicznoprawny; - akt lub czynność muszą mieć charakter zewnętrzny, to znaczy muszą być skierowane do podmiotu niepodporządkowanemu organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność; - akt lub czynność muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu; - akt lub czynność muszą dotyczyć uprawnień lub obowiązków tego podmiotu, wynikających z przepisu prawa. Jednocześnie przypomnieć wymaga, że zaskarżone wezwanie oparte zostało o regulację art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. 2023 r. poz. 1587, ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu, jeżeli posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów, narusza przepisy ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem, w sposób istotny narusza wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń, wyznaczając termin usunięcia nieprawidłowości. Jak wynika natomiast z art. 47 ust. 2 tej ustawy, w przypadku gdy posiadacz odpadów, o którym mowa w ust. 1 i 1a, mimo wezwania nadal narusza przepisy ustawy, działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, narusza wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej lub gdy prowadzony przez niego zakład recyklingu statków nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1257/2013, właściwy organ cofa to zezwolenie, w drodze decyzji, bez odszkodowania, określając termin jej wykonania. Treść powołanych przepisów jednoznacznie wskazuje, że przedmiotowe wezwanie ma miejsce przed wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, które dotyczyć może cofnięcia lub ograniczenia zezwolenia. Powyższe oznacza więc, że wezwanie to jest wyłącznie etapem (elementem) procedury zmierzającej do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Jest bowiem pismem kierowanym do strony w toku prowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego. Wezwanie to nie jest więc aktem merytorycznie kończącym sprawę cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia. Celem tego wezwania jest jedynie doprowadzenie do przestrzegania prawa przez podmiot prowadzący działalność związaną z odpadami, w sytuacji, gdy w wyniku poczynionych w postępowaniu ustaleń stwierdzone zostanie, że działalność ta jest prowadzona z naruszeniem warunków zezwolenia lub przepisów prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 2016 r. sygn. akt II OSK 3367/14). Podstawą uruchomienia procedury cofnięcia zezwolenia jest zatem zachowanie posiadacza odpadów, który narusza przepisy ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem. W razie stwierdzenia takiego zachowania organ wzywa posiadacza odpadów do niezwłocznego zaniechania naruszeń, wyznaczając mu termin na usunięcie nieprawidłowości. Wezwanie to nie przyjmuje formy ani decyzji ani postanowienia, jest natomiast zwykłym pismem skierowanym do posiadacza odpadów (por. W. Radecki, Ustawa o odpadach. Komentarz, Warszawa 2016 r., s. 263) Zaskarżone pismo nakłada zatem na skarżącą Spółkę określone obowiązki, jednak nie stanowi wiążącego rozstrzygnięcia w tym zakresie. Tego rodzaju rozstrzygnięciem jest dopiero decyzja, o której stanowi art. 47 ust. 2 ustawy o odpadach. W tej decyzji organ w sposób władczy kształtuje sytuację prawną posiadacza odpadów i w ramach zaskarżenia tej decyzji możliwe jest zakwestionowanie skuteczności wezwania z art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach. W tym też znaczeniu, wezwanie do usunięcia naruszeń w zakresie przetwarzania odpadów skierowane do posiadacza odpadów na podstawie art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach, nie spełnia ostatniego z warunków uznania go za akt bądź czynność, o których stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Oznacza to, że skarga jest z innych przyczyn niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.