II SA/Gl 585/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A. K.-S. i M. S. na uchwałę Rady Miejskiej w Sławkowie z dnia 3 lutego 2006 r. nr L/341/06 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność § 11 ust. 10 zaskarżonej uchwały, 2. w pozostałym zakresie skargę oddala, 3. zasądza od Gminy Sławków na rzecz skarżących solidarnie kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu wpisu od skargi, oraz na rzecz M. S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Uchwałą nr L/341/06 z 3 lutego 2006 r. Rada Miejska w Sławkowie przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Sławkowa dla obszaru Sławków Południowy. W podstawie prawnej powołano przepis art. 18 ust. 2 pkt 5, art. 40 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591, dalej u.s.g.) oraz art. 3 ust. 1, art. 20 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm., dalej u.p.z.p.). Po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, które nie zostało uwzględnione, skargę na uchwałę wnieśli A. K.-S. oraz M. S., współwłaściciele nieruchomości o nr geodezyjnym [...], zabudowanej budynkiem jednorodzinnym, położonej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą nr L/341/06 i położonej w jednostce planu o symbolu 3.MN41 (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej). W skardze zwrócono się o stwierdzenie nieważności § 11 ust. 10 oraz § 11 ust. 6 pkt 1 tabeli oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W podstawie prawnej powołano przepis art. 101 § 1 u.s.g. oraz art. 50 i 53 § 2 w związku z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Zaskarżonej części uchwały zarzucono naruszenie: - art. 1 ust. 2 pkt 7 i 9 u.p.z.p. oraz art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 3 w związku z art. 7 Konstytucji RP poprzez przekroczenie władztwa planistycznego w sposób naruszający zasadę proporcjonalności, co spowodowało bezzasadne ograniczenie prawo własności skarżących, wynikające z art. 340 kodeksu cywilnego; - art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z § 4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w brzmieniu sprzed 25 września 2010 roku poprzez zamieszczenie w zaskarżonej uchwale zapisów dotyczących minimalnej ilości miejsc parkingowych ogólnodostępnych i ich lokalizacji, a w konsekwencji przekroczenie przez Radę Miejską w Sławkowie zakresu upoważnienia ustawowego; - przepisu § 25 w związku z § 142 ust. 2 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 roku w sprawie Zasad Techniki Prawodawczej w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez błędne odesłanie w § 11 ust. 10 zaskarżonej uchwały do ust. 7 zamiast ust. 6 tego paragrafu oraz posłużenie się pojęciem lokale mieszkalne jako kategorią obiektu; - przepisu § 14 ust. 1 i § 19 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez wprowadzenie w § 11 ustęp ust. 10 zaskarżonej uchwały obowiązku lokalizacji ogólnodostępnego miejsca parkingowego w sposób prowadzący do faktycznego pozbawienia nieruchomości objętych zaskarżonym planem dostępu do drogi publicznej i niezgodnie z wymogami wskazanego rozporządzenia. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że postanowienia uchwały zawarty w jej § 11 ust. 10 oraz § 11 ust. 6 pkt 1 tabeli godzą w prawo własności skarżących, ograniczając ich w korzystaniu z nieruchomości. Ograniczenia te polegają na ustaleniu minimalnej liczby i lokalizacji ogólnodostępnych miejsc parkingowych. W przypadku obiektów określonych jako lokale mieszkalne ustalono minimalnie jedno ogólnodostępne miejsce parkingowe na mieszkanie w lokalu mieszkalnym. Ponadto określono lokalizację miejsc do parkowania przed bramą wjazdową na działkę, poza linią rozgraniczającą drogi. Ustalenia zaskarżonej uchwały oddziałują zatem na wykonywanie prawa własności przez skarżących jako właścicieli nieruchomości objętej planem. Zwrócono uwagę że zgodnie z poglądem prezentowanym w orzecznictwie, aktualny właściciel nieruchomości posiada legitymację do wniesienia skargi w trybie artykuł ust. 101 ust. 1 u.s.g. na uchwałę rady gminy w przedmiocie uchwalenia planu miejscowego, która weszła w życie przed nabyciem nieruchomości, jeśli dotychczasowy właściciel nie skorzystał z tego uprawnienia w stosunku do tej uchwały (wyrok NSA z 7 kwietnia 2010 roku, sygn. akt II OSK 186/10). Ponadto z przepisów u.s.g. nie wynika, aby interes strony skarżącej oraz jego naruszenie musiały istnieć w dacie wejścia w życie uchwały organu gminy. Naruszenie interesu prawnego skarżących jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, albowiem Rada Miejska w Sławkowie, podejmując zaskarżoną uchwałę, działała niezgodnie zobowiązującymi przepisami prawa. Rada Miasta przekroczyła władz granice władztwa planistycznego. Ograniczenia w wykonywaniu prawa własności ustanowione w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego powinny być zgodne z normami konstytucyjnymi, wyznaczającymi granice ingerencji prawodawczej w prawo własności. Ograniczenia w korzystaniu z konstytucyjnych wolności praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla bezpieczeństwa lub porządku prawnego bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności praw innych osób. Ingerencja w prawo własności nieruchomości musi zatem pozostawać w racjonalnej, odpowiedniej proporcji do wskazanych celów. Uchwała wprowadza ograniczenia w sposobie zagospodarowania działki skarżących. Zgodnie z § 11 ust. 10 planu miejscowego, nakazano wydzielenie miejsc parkingowych zgodnie z tabelą przed bramą wjazdową na działkę, poza linią rozgraniczającą ulicy lub drogi. Skarżący pozbawieni zostali władztwa nad swoją nieruchomością, która w części powinna zostać przeznaczona na ogólnodostępne, a więc publiczne miejsca parkingowe. W tej części uchwała prowadzi do wywłaszczenia na cel publiczny bez odszkodowania. Skarżący tracą bowiem prawo do swobodnego zagospodarowania części swojej działki, nadto mają obowiązek poniesienia nakładów związanych z dostosowaniem działki i z urządzeniem ogólnodostępnego miejsca parkingowego. Narusza to interes indywidualny w sposób nadmierny. Postanowienia planu dotyczące minimalnej liczby i lokalizacji ogólnodostępnych miejsc parkingowych, wkraczają poza przyznaną radzie kompetencję do określenia w planie zagospodarowania zasad dotyczących modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji infrastruktury technicznej, o jakich mowa w artykule 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. Nie mieści się w tym zakresie określenie w planie minimalnej ilości miejsc parkingowych ogólnodostępnych oraz określenie lokalizacji takich miejsc. Dopiero od 17 marca 2011 roku elementem obligatoryjnym miejscowego planu jest określenie minimalnej liczby miejsc parkingowych oraz sposobu ich realizacji (art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p.). Zwrócono też uwagę, że § 11 ust. 10 uchwały zawiera błędne odesłanie do ust. 7 tego paragrafu. Wadliwość ta świadczy o naruszeniu § 142 ust. 2 załącznika do rozporządzenia w sprawie zasad techniki prawodawczej. Ustalając nieprzekraczalne linie zabudowy w planie miejscowym rada uniemożliwiła jednocześnie realizację obowiązku zawartego w § 11 ust. 10, dotyczącego urządzenia miejsca do parkowania przed bramą wjazdową na działkę poza linię rozgraniczającą ulicy lub drogi. Taka lokalizacja w praktyce pozbawia nieruchomość zabudowaną budynkiem dostępu do drogi publicznej, albowiem prowadzi do blokowania wjazdu przy bramą przez parkujące pojazdy. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Sławkowie wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu zwrócono uwagę, że skarżący stali się właścicielami nieruchomości [...] roku, to jest po wejściu w życie ustaleń miejscowego planu. W trakcie sporządzania planu i wyłożenia jego projektu do publicznego wglądu nie został złożony żaden wniosek ani uwaga o treści zbieżnej z zarzutami skargi. Postanowienia planu, dotyczące określenia minimalnej liczby miejsc do parkowania, ustalone zostały zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 9 lit. c rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis § 18 rozporządzenia MI z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przewiduje, że zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo. Miejsca postojowe powinny być projektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora. Budynek skarżących jest zlokalizowany w Sławkowie przy ulicy [...] zaliczonej w planie do ulic publicznych ogólnodostępnych. W planie dla drogi tej przewidziano szerokość w liniach rozgraniczających 30 m oraz nieprzekraczalną linię zabudowy 15 m od krawędzi jezdni. Zwrócono uwagę, że w 2014 roku gmina przystąpiła do opracowania nowego Studium. Dopiero po uchwaleniu nowego studium planuje się przystąpienie do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego dla poszczególnych obszarów miasta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje: Skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Legitymacja do wniesienia skargi podlega badaniu na etapie jej składania. Wnoszący musi legitymować się interesem prawnym i wykazać jego aktualne i realne naruszenie kwestionowanym aktem. Z tego względu nie mają w przekonaniu Sądu znaczenia argumenty organu, że skarżący nabyli tytuł do nieruchomości po wejściu uchwały w życie, a na etapie jej podejmowania nie były zgłaszane żadne wnioski i uwagi do planu o treści zbieżnej ze skargą. Legitymacja aktualnych właścicieli nieruchomości do kwestionowania obowiązującego planu miejscowego nie zależy od tego, czy na etapie jego uchwalania były wnoszone uwagi i wnioski przez inne podmioty. Natomiast obowiązywanie uchwały o określonej treści uprawnia aktualnego właściciela do złożenia skargi, w zakresie w jakim dane rozwiązanie prawne kształtuje wykonywanie przez niego prawa własności, w szczególności wprowadza ograniczenia czy nakazy związane z zagospodarowaniem własności. Ustawa o samorządzie gminnym nie wprowadza żadnego ograniczenia co do czasu złożenia skargi na akt prawa miejscowego, w szczególności nie wymaga, aby skargi były wnoszone jedynie bezpośrednio po uchwaleniu planu. Zarzutami skargi zostały objęte dwa rozwiązania normatywne przyjęte w planie miejscowym. Pierwszy zarzut dotyczy § 11 ust. 10 uchwały, zgodnie z którym nakazuje się wydzielenie miejsc parkowania (zgodnie z tabelą ust. 7), przed bramą wjazdową na działkę, poza liniami rozgraniczającymi ulicy lub drogi. Celnie w skardze zauważono, że odesłanie do tabeli z ust. 7, ze względu na jej przedmiot jakim są nieprzekraczalne linie zabudowy od krawędzi jezdni dróg publicznych, może budzić wątpliwości interpretacyjne. Brak jest jednak podstaw do arbitralnego przyjęcia, że prawodawcy lokalnemu w istocie chodziło o tabelę z ust. 6, określającą minimalną liczbę miejsc parkingowych dla poszczególnych rodzajów zabudowy. Jest to kwestia związana z interpretacją przepisu § 11 ust. 10 w zakresie, który dla oceny jego legalności ma znaczenie drugorzędne, nie ma bowiem istotnego znaczenia w przekonaniu Sądu, czy wprowadzony tym przepisem nakaz związany jest z zachowaniem określonych odległości, czy też ilości miejsc do parkowania. Istotne natomiast jest, że dotyczy on obowiązku określonego zagospodarowania terenów położonych poza linią rozgraniczającą drogi. Zgodnie z art. 4 pkt 2 i pkt 3 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460), drogą jest budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczona do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym. Przez ulicę rozumie się natomiast drogę na terenie zabudowy lub przeznaczonym do zabudowy zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w której ciągu może być zlokalizowane torowisko tramwajowe. Pas drogowy zaś, to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.). W planie miejscowym określa się obowiązkowo w szczególności przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania (art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Przytoczone regulacje odnoszące się do dróg publicznych oraz ustalania przeznaczenia terenu w planie miejscowym prowadzą do wniosku, że ujawnione na rysunku planu linie rozgraniczające tereny o przeznaczeniu pod drogi (ulice) są granicami pasa drogowego. Jakkolwiek § 11 planu został określony jako zawierający ustalenia ogólne zasad modernizacji i rozbudowy systemów komunikacji, to zakwestionowany przepis ust. 10 odnosi się do terenów położonych poza liniami rozgraniczającymi drogi. Nie dotyczy on zatem terenów komunikacji, ale terenów przyległych do drogi. W ten sposób uchwałodawca wprowadził ograniczenie w sposobie zagospodarowania terenów o różnorakim przeznaczeniu, innym jednak niż pod drogi. W planie miejscowym co do zasady możliwe jest określenie zasad gospodarowania terenu i jego przeznaczenia, do tego plan służy. Należy jednak mieć na względzie, że w zakwestionowanym ust. 10 § 11 uchwały przewidziano realizację miejsc do parkowania, zobowiązując z jednej strony do ich lokalizacji poza granicami terenu przeznaczonego pod drogę, a z drugiej strony przed bramą wjazdową na działkę. Jak wynika z materiału sprawy i co nie było kwestionowane przez strony, działka skarżących zlokalizowana jest w jednostce o symbolu 3.MN41, odnosi się do niej § 15 planu. Zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna musi odbywać się z poszanowaniem przepisów techniczno-budowlanych, winny je spełniać także miejsca do parkowania i garaże. Nie jest przy tym kwestionowane, że w przypadku realizacji zabudowy mieszkaniowej, na etapie zagospodarowywania działki, konieczne jest urządzenie miejsc parkingowych dla użytkowników stałych i przebywających okresowo. Stanowi o tym § 18 ust. 1 rozporządzenia MI z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422). Wyodrębnienie tych miejsc powinno nastąpić na terenie działki budowlanej podlegającej zagospodarowaniu, mają one służyć obsłudze komunikacyjnej tych działek, w określony sposób zagospodarowywanych. Działka skarżących jest przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Zasadnie zarzucono w skardze, że wprowadzony planem nakaz lokalizacji miejsc postojowych przed bramą wjazdową na działkę, czyli poza jej ewentualnym ogrodzeniem, skutkuje wydzieleniem miejsc do parkowania ogólnodostępnych. W ten sposób gmina nie może realizować swoich zadań w zakresie ruchu drogowego i komunikacji, zobowiązując właścicieli działek przeznaczonych na inne cele niż komunikacja, do wydzielania ogólnodostępnych miejsc postojowych. W ocenie Sądu zakwestionowane rozwiązanie skutkuje dla właścicieli działek obowiązkiem lokalizacji miejsc postojowych poza ogrodzeniem ich działki, co nie znajduje oparcia w żadnym przepisie prawa. W szczególności nie uzasadnia go § 18 ust. 1 rozporządzenia MI w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie wymaga on bowiem określania w planie miejscowym lokalizacji miejsc parkingowych na działce. Inwestor zabudowując działkę budowlaną w sposób dopuszczony planem, ma zgodnie z przepisami technicznymi uwzględnić w projekcie zagospodarowania miejsca postojowe. Wyznaczanie ich lokalizacji w planie miejscowym z zastrzeżeniem, że ma ona mieć miejsce poza ogrodzeniem, nie znajduje oparcia ani w przepisach warunków technicznych, ani w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zamiar wyznaczenia terenów pod miejsca postojowe ogólnodostępne możliwy jest jedynie poprzez przeznaczenie terenu na taki cel. Działka skarżących na taki cel nie została przeznaczona, natomiast zakwestionowany przepis zobowiązuje ich, przy zagospodarowaniu terenu, do urządzenie miejsca parkingowego w praktyce publicznego, bo położonego poza ogrodzeniem (przed bramą wjazdową). Jakkolwiek umieszczony w § 11 planu, przepis ten odnosi się do terenów położonych poza liniami rozgraniczającymi dróg i ulic, zatem do terenów o pozakomunikacyjnym przeznaczeniu. Zasadny jest zatem zarzut skargi, że przepis ten przekracza zakres swobody planistycznej gminy, wprowadzając nakaz wykraczający poza ograniczenia odnoszące się do terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Faktem przy tym jest zgłaszane w skardze zastrzeżenie, że przepis art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały, nie zawierał w swej treści odniesienia do miejsc parkingowych, przewidując że w planie określa się obowiązkowo parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. Kwestia ta nie ma jednak w przekonaniu Sądu istotnego znaczenia, albowiem obligatoryjnym elementem treści planu, zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. były ówcześnie także zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, dla których rozporządzenie MI z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1587) przewiduje w § 4 pkt 9 lit. c) powinność uwzględnienia m. in. wskaźników w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilości miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. Regulacja ta potwierdza dopuszczalności uwzględnienia w planie ustaleń odnoszących się do miejsc parkingowych, ale należy podkreślić, że dotyczy to wyłącznie systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Przyjęty zakwestionowaną uchwałą plan takie postanowienia przy tym zawiera, albowiem § 11 dotyczy właśnie zasad rozbudowy i modernizacji systemów komunikacji. Zawarte w nim regulacje przewidują przykładowo w ust. 5, że wszystkie tereny publiczne należące aktualnie do dróg, położone poza wyznaczonymi w planie liniami rozgraniczającymi, przeznacza się dla otwartej zieleni izolacyjnej, zatok postojowych i lokalizacji infrastruktury technicznej, zakazuje się włączania tych terenów do przyległych działek. Inny jednak skutek i zakres stosowania ma przepis ust. 10, który, co wyżej Sąd podkreślał, ma zastosowanie do terenów położonych poza liniami rozgraniczającymi dróg, bez zastrzeżenia, że chodzi o tereny publiczne czy przeznaczone na cele publiczne. Sąd nie znalazł natomiast podstaw do uznania skargi w części odnoszącej się do przepisu § 11 ust. 6 pkt 1 tabeli, który ustala minimalną liczbę ogólnodostępnych miejsc parkingowych w ilości jednego miejsca na mieszkanie dla lokali mieszkalnych. Z wyżej przytoczonego przepisu § 4 pkt 9 lit. c) rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika obowiązek określenia ilości miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań w ramach ustaleń odnoszących się do zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Przepis § 11 ust. 6, ze względu na jego umieszczenie w części dotyczącej zasad modernizacji i rozbudowy systemów komunikacji, znajduje oparcie w przepisach ustawy i wydanym na jej podstawie rozporządzeniu wykonawczym, zaś przyjęta wielkość nie jest nadmierna. Mając na uwadze podane argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę w części dotyczącej przepisu § 11 ust. 10 zaskarżonej uchwały, stwierdzając jego nieważność na podstawie art. 147 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zaś w pozostałej części skargę oddalił na podstawie art. 151 tej ustawy. O kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 200 i 209 p.p.s.a w zakresie zwrotu na rzecz skarżących solidarnie uiszczonego wpisu od skargi oraz na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w zakresie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego na rzecz M. S. reprezentowanego przez zawodowego pełnomocnika.