II SA/Gl 594/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2018 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę. Starosta [...] po rozpoznaniu zgłoszenia B. C. wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm., zwanej też dalej ustawą lub Prawem budowlanym) decyzją z dnia [...] r. nr [...] wniósł sprzeciw co do objętej tym zgłoszeniem budowy budynku gospodarczego o powierzchni 35 m2 na działce nr 1 w miejscowości L. W uzasadnieniu stwierdził, że zgodnie z obowiązującą uchwałą nr [...] z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. Śl. Poz. [...] z [...] r.) w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego Gminy N. dla obszaru Sołectwa L. (dalej jako plan zagospodarowania) proponowana do zabudowy budynkiem gospodarczym działka nr 1 znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem 8R. Zgodnie z § 19 ust. 2 tego planu zakazuje się na tym terenie lokalizacji nowych budynków. W odwołaniu od tej decyzji B. C. podniosła, że planowana budowa nie zmienia rolniczego charakteru działki gdyż użytkowanie objętego zgłoszeniem budynku będzie związane z jej rolniczym wykorzystywaniem. Odmowna decyzja nie może naruszać prawa własności. Zarzuciła, że sprzeciw został wydany z naruszeniem "obowiązujących ustaw jak i decyzji sądów..." oraz z naruszeniem art. 87 Konstytucji. Zdaniem odwołującej się stanowisko Starosty co do sprzeczności inwestycji z planem zagospodarowania nie uwzględnia odmiennej w tym względzie wykładni zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 1144/14. Wojewoda Śląski odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa decyzję Starosty [...] utrzymał w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że w świetle treści § 19 ust. 2 pkt 1 planu zagospodarowania zabudowa działki nr 1 jest niedopuszczalna. Organ stoi bowiem na stanowisku, że można na terenach rolnych lokalizować obiekty związane z wyznaczoną rolą, funkcją terenu (których katalog określa art. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych), po warunkiem, że w planie miejscowym nie ma wyraźnie sformułowanego zakazu zabudowy na tych terenach (uchwała NSA z dnia 11 maja 1998r. sygn. akt OPK 40/97 – ONSA z 1998 r. z 4, poz. 111). Wprowadzenie w planie miejscowym zakazu zabudowy na terenach rolnych jest zaś prawnie dopuszczalne w ramach tzw. władztwa planistycznego gminy. Zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1073) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, którego postanowienia mają moc powszechnie obowiązującą i są wiążące dla organów administracji publicznej. Jak wynika natomiast z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Za uzasadniony należy zatem zdaniem Wojewody uznać orzeczony na podstawie powyższego przepisu sprzeciw organu I instancji. Odnosząc się do argumentów wniesionego odwołania Wojewoda wyjaśnił, że stosownie do przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) organy orzekające są związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu. Jednakże wyrok taki jest wiążący wyłącznie w konkretnej sprawie. Powołany przez skarżącą wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 1144/14 zapadł w sprawie dotyczącej innego stanu faktycznego oraz przed wejściem w życie postanowień aktualnie obowiązującego planu miejscowego. Nie jest zatem wiążący dla organów orzekających w sprawie dotyczącej aktualnie dokonanego zgłoszenia. Dodatkowo organ odwoławczy zauważył, że kwestia wymogów formalnych dla zamiaru budowy budynku gospodarczego związanego z produkcją rolną została uregulowana w art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, który stanowi, iż pozwolenie na budowę nie jest wymagane na budowę parterowych budynków gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. Realizacja takich budynków gospodarczych może zatem nastąpić na podstawie zgłoszenia wyłącznie w sytuacji, gdy budynki te mają być wybudowane w ramach działki siedliskowej i uzupełniać zabudowę zagrodową. Brak wymogu uzyskania pozwolenia na budowę został zatem ograniczony do sytuacji, gdy nowe obiekty mają uzupełniać już istniejącą zabudowę. Natomiast realizacja budynków gospodarczych na działce o charakterze rolnym, która nie ma charakteru siedliskowego, i na której brak jest jakichkolwiek zabudowań, nie jest objęta dyspozycją art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i wymaga, zgodnie z art. 28 ust. 1 tej ustawy, uzyskania pozwolenia na budowę (wyrok WSA w Gdańsku z 29 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Gd 66/10). Z dokumentów dołączonych do zgłoszenia wynika zaś, że dotyczy ono budowy budynku gospodarczego na działce stanowiącej użytek rolny, która nie ma charakteru siedliskowego i na której brak jest jakichkolwiek zabudowań. Wobec powyższego, przedmiotowy budynek gospodarczy nie mógłby zostać zrealizowany na podstawie zgłoszenia lecz jedynie na podstawie pozwolenia na budowę. W sytuacji, gdy zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, podstawę wniesienia sprzeciwu stanowi art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody Śląskiego B. C. wniosła o jej uchylenie. Zarzuciła "niedostosowanie" się do w/w wyroku II SA/Gl 1144/14, brak odniesienia się do ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz błędne powołanie się na treść art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu skargi powołała się jak w odwołaniu na treść uzasadnienia wyroku tut. Sądu sygn. akt II SA/Gl 1144/14 stwierdzając, że zakaz zabudowy nie może uniemożliwiać budowy zagrody i osiedlenia się w niej celem rolniczego wykorzystania gruntu. Podniosła, że zgłoszenia budowy dokonała w oparciu i treść art. 29 ust. 1 pkt 2a, a nie pkt 1 Prawa budowlanego, chociaż rozpoczęła już na tej samej działce w oparciu o pozwolenie budowę zagrody i tym samym stała się również posiadaczem siedliska. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie powołując się na motywy zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie sądowej w dniu 7 listopada 2018 r. skarżąca wniosła dodatkowo o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Nadto powołała się na przedłożony odpis wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2012/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa, a tylko pod tym względem podlegała ona w niniejszym postępowaniu kontroli Sądu zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.). Jak to prawidłowo stwierdziły organy obu instancji, a co wynika z treści art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza m.in. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Taka zaś sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie w sytuacji gdy skarżąca zgłosiła zamiar budowy budynku gospodarczego na działce znajdującej się na terenie, na którym zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy N. z dnia [...] r. obowiązuje zakaz lokalizacji nowych budynków (symbol terenu R - § 13 ust. 2 pkt 1 planu). Zgodnie z treścią powołanego przez skarżącą art. 87 Konstytucji RP (ust. 2) plan ten stanowi na obszarze Gminy N. źródło powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej. Oznacza to, w związku z brzmieniem art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, że jego treścią były związane zarówno organy orzekające jak i Sąd przy rozpoznaniu niniejszej skargi. Zgodnie z art. 6 ust. 1 tej ustawy ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. To zaś łącznie oznacza, że treść obowiązującego planu może ograniczać własność zgodnie z treścią art. 64 ust. 3 Konstytucji. Bezskuteczne jest przy tym powoływanie się przez skarżącą na treść prawomocnego wyroku tut. Sądu sygn. akt II SA/Gl 1144/14 skoro został on wydany odnośnie innego zamierzenia inwestycyjnego i w oparciu o wcześniejszy obowiązujący dla działki skarżącej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (plan z [...] r.). Gdy zaś chodzi o przedłożony na rozprawie sądowej wyrok WSA w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 2012/16 to jego przedmiotem był przymiot strony Gminy N. w postępowaniu o pozwolenie na zabudowę działki skarżącej i tym samym jest całkowicie nieprzydatny dla rozpoznania niniejszej skargi. Z powyższych względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.