II SA/Gl 608/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska,, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2015 r. sprawy ze skargi [A] S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta R. ustalił dla "A" S.A. w K. opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości gruntowej nieruchomości położonej w R. przy ul. [...] na skutek uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego. Od tej decyzji zostało złożone odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., które decyzją z dnia [...] r. uchyliło powyższą decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta R. ponownie naliczył opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości gruntowej, w tej samej wysokości co poprzednio. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. Na skutek wniesionej skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, decyzją z dnia [...] r. Kolegium uchyliło swoją decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Kolejną decyzją z [...] r. Prezydent Miasta R. ponownie ustalił opłatę z tytułu wzrostu wartości przedmiotowej nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. uchyliło zaskarżoną decyzję przekazując sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Decyzja ta została zaskarżona przez stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 422/12 oddalił skargę. W toku prowadzonego ponownie postępowania organ I instancji pozyskał w [...] r. opinię rzeczoznawcy majątkowego A. L., która jednak po przedstawieniu wobec niej zarzutów i wątpliwości oraz rozprawy w dniu 10 kwietnia 2013 r., nie stała się podstawą wydania decyzji ustalającej opłatę z tytułu renty planistycznej. W roku [...] zlecona została przez organ opinia w formie operatu majątkowego - rzeczoznawcy majątkowemu D. P. Operat szacunkowy sporządzony został w dniu [...] r. Uwagi do niego przedstawione zostały w piśmie z dnia [...] r. W związku z tym pismem rzeczoznawca majątkowy dokonała korekty operatu szacunkowego i w piśmie z [...] r. odniosła się do przedstawionych uwag. Po kolejnym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta R. decyzją z dnia [...] r. nr [...] działając na podstawie art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) w związku z uchwałą Rady Miasta R. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. (Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia [...] r. Nr [...], poz. [...] ze zm.), ustalił dla "A" SA w K. jednorazową opłatę z tytułu wzrostu nieruchomości, oznaczonych jako działki nr [...] i [...], obręb N., k.m. 1, których prawo użytkowania wieczystego Spółka zbyła w dniu [...] r. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że plan miejscowy z [...] r. przeznaczył powyższy teren, oznaczony symbolem UK1, pod usługi komercyjne, jak: handlu o pow. sprzedaży powyżej 2.000 m2, gastronomii, turystyki, komunikacji, centra wystawiennicze, instytucje finansowe, usługi hotelarskie, targowiska. Dla terenu tego ustalono stawkę procentową w wysokości 30 %. Natomiast w planie miejscowym, obowiązującym do dnia [...] r. (uchwała z dnia [...] r. Nr [...], ogłoszona w Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] r. Nr [...], poz. [...]), przedmiotowy teren oznaczony był symbolem 47P - tereny przemysłu, przewidując przeznaczenie podstawowe: przemysł, składy, magazyny, bazy budowlane, zakłady produkcyjno-usługowe wraz z obiektami socjalnymi, administracją gospodarczą, zielenią towarzyszącą, parkingami, zaś jako przeznaczenie dopuszczalne: tereny energetyki, zaplecza gospodarki komunalnej, urządzenia komunikacji samochodowej i zaplecza technicznego motoryzacji, a uzupełniające: usługi rzemiosła, urządzenia usługowe handlu, gastronomii, administracji, ogrodnictwo. Zdaniem organu I instancji, analiza faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości po utracie mocy planu z [...] r., w tym również w oparciu o przedłożone przez stronę umowy najmu z [...] r., [...] r. i [...] r., pozwala ustalić, że nieruchomość w dalszym ciągu stanowiła tereny przemysłu, składów i magazynów. Organ administracji uznał bowiem, że analizując treść umów przez pryzmat wymogów art. 71 Prawa budowlanego, zmiana sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części, na cele działalności handlowej, poprzednio służących jako magazyny na potrzeby przemysłu wydobywczego, podlegała reglamentacji prawa. Tymczasem w oparciu o informację organu administracji architektoniczno-budowlanej, ustalono że w okresie luki planistycznej nie udzielono takiego zezwolenia, ani też nie dokonano zgłoszenia robót. Ustalenia wzrostu wartości nieruchomości organ I instancji dokonał w oparciu o operat szacunkowy z dnia [...] r., sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego D. P., w którym zastosowano podejście porównawcze, metodę porównania parami. Po omówieniu treści operatu oraz wyjaśnień rzeczoznawcy co do uwag strony, organ stwierdził, że spełnia on wymogi prawa. Stąd też na podstawie tego dokumentu organ ustalił, że wartość prawa użytkowania wieczystego nieruchomości pod rządami planu z [...] r. oraz w okresie luki planistycznej wynosiła 1.625.630 zł, zaś po uchwaleniu planu z [...] r. - 2.013.032 zł. Zatem wzrost wartości prawa wyniósł 387.402 zł, co daje kwotę opłaty w wysokości 116.220,60 zł (przy zastosowaniu stawki 30 %). W odwołaniu od decyzji "A" domagała się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zdaniem Spółki, wartość nieruchomości określona na podstawie jej faktycznego wykorzystania w okresie braku planu miejscowego, była bowiem taka sama lub zbliżona do wartości, ustalonej wg przeznaczenia planu z [...] r. Przez faktyczny sposób wykorzystywania nieruchomości należy bowiem rozumieć rzeczywisty sposób korzystania z niej, niezależnie od wymogów prawa budowlanego. W niniejszej sprawie przedmiotowa nieruchomość zgodnie z zawartymi umowami, była zaś wykorzystywana na działalność handlową. Odwołująca się Spółka nie zgodziła się z wyjaśnieniami rzeczoznawcy, jak również twierdzeniami zawartymi w decyzji (str. 10-12), dotyczącymi wyceny nieruchomości w okresie tzw. luki planistycznej, czyli w okresie od 1 stycznia 2004 r. do 19 sierpnia 2006 r. W okresie tym przedmiotowa nieruchomość wykorzystywana była pod działalność, handlową, a nie pod działalność przemysłową. Wynika to z umowy najmu z dnia [...] r. (nr [...]) zawartej między "A" S.A. a "Z" Spółka z o.o. Zgodnie z jej § 1 ust. 6, przedmiot najmu będzie wykorzystywany przez najemcę do prowadzenia działalności handlowej w zakresie sprzedaży artykułów spożywczych, chemii gospodarczej, kosmetyków, artykułów przemysłowych. W tym zakresie umowa ta nie uległa zmianie, aż do jej rozwiązania, także gdy najemcą na mocy umowy przejęcia praw i obowiązków z [...] r. została Spółka "C" Spółka z o.o. z siedzibą w P. Także umowa najmu wolnostojącej wiaty magazynowej z dnia [...] r. zawarta z G. G. i T. P. jako wspólnikami spółki cywilnej F.H.U. "D" S.C. zawarta została na cele prowadzenia przez nich działalności handlowej, co wynika z § 1 ust.2 tej umowy. Zdaniem odwołującej się, przeznaczenie terenu, na którym położona jest przedmiotowa nieruchomość pod działalność handlową jest bezpośrednio przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z [...] r. oznaczone symbolem UK1 - tereny zabudowy usługowej. Jeśli by nawet przyjąć, że faktyczne wykorzystanie terenu tej nieruchomości nie odpowiadało bezpośrednio wykorzystaniu terenu określonym w powyższym planie, z pewnością bardziej zbliżone jest do przeznaczenia terenu wskazanego w tym planie niż do wykorzystania terenu określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą z [...] r., czyli tereny przemysłowe oznaczone symbolem 47P. W planie tym jako funkcję wiodącą wskazano przemysł. składy, magazyny, bazy budowlane, zakłady produkcyjno-usługowe wraz z obiektami socjalnymi (kioski, stołówki, świetlice), administracją gospodarczą, zielenią towarzyszącą, parkingami. Z treści tego zapisu planu wywieść można, że składy, magazyny tam przewidziane związane miały być z działalnością przemysłową, a więc nie handlową. Tymczasem organ I instancji na str. 10 decyzji stwierdził, iż w powyższej kwestii konieczne jest dokonanie analizy obowiązujących w tym czasie (czyli istnienia luki planistycznej) przepisów prawa, w szczególności prawa budowlanego, odwołując się bezpośrednio do art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Z braku w okresie luki planistycznej zgłoszenia lub zezwolenia na zmianę użytkowania, organ wyciągnął wniosek, że niezależnie od treści zawartych umów cywilnoprawnych, skoro z formalnego punktu widzenia nie nastąpiła zmiana użytkowania obiektów budowlanych związanych z nieruchomością, nie można zasadnie twierdzić o zmianie sposobu wykorzystywania nieruchomości (str. 11 decyzji). Zdaniem Spółki wniosek jest jednak błędny. Faktyczne wykorzystywanie nieruchomości oznacza rzeczywisty sposób korzystania z niej, niezależnie od oceny tego korzystania z punktu widzenia przepisów prawa. Także przepisy ustawy z dnia 27 marca 2.003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie przewidują innego rozumienia "faktycznego wykorzystania nieruchomości", nie przewidując również żadnych dodatkowych warunków dla tegoż faktycznego wykorzystania nieruchomości w przypadku ustalania renty planistycznej. W niniejszym wypadku nieruchomość była w rzeczywistości wykorzystywana na działalność handlową. Tak więc, wartość nieruchomości określona dla faktycznego sposobu użytkowania (działalność handlowa) winna być inna niż wartość ustalona dla planu z [...] r. (działalność przemysłowa), gdyż wykorzystywana była w okresie luki planistycznej na działalność handlową, a więc usługową. Okoliczność ta winna znaleźć odzwierciedlenie w treści operatu szacunkowego dotyczącego wyceny dla okresu istnienia luki planistycznej. W praktyce oznacza to, że wartość ta winna być wyższa niż wartość nieruchomości ustalonej i dla terenu o przeznaczeniu przemysłowym. W miejscowym planie zagospodarowania z [...] r. przewidziano dla przedmiotowej nieruchomości przeznaczenie pod zabudowę usługową UK1. W jej podstawowym przeznaczeniu mieści się zatem działalność handlowa. Prowadzi to do wniosku, że wartość nieruchomości określona na podstawie jej faktycznego wykorzystania sprzed uchwalenia planu winna być taka sama jak wartość nieruchomości ustalona dla przeznaczenia ustalonego w planie zatwierdzonym uchwalą z [...] r. albo przynajmniej być do niego bardzo zbliżona. Tak więc; opłata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości nie powinna być naliczana albo naliczona winna być w niższej wysokości. Jednakże zaskarżoną decyzją odwołania nie uwzględniono. Kolegium po przytoczeniu treści art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu, stwierdziło bowiem, że decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem. Zdaniem Kolegium, organ ten nie mógł sankcjonować stanu niezgodnego z prawem budowlanym (art. 7 kpa). Umowa cywilnoprawna nie może bowiem rozstrzygać o przeznaczeniu obiektów w świetle art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego. Tymczasem właściwy organ nie udzielił zgody na zmianę sposobu użytkowania przedmiotowych obiektów budowlanych. Stąd też Kolegium orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W skardze do sądu administracyjnego Spółka domagała się uchylenia decyzji organów obydwu instancji i zasądzenia kosztów postępowania, zarzucając naruszenie: – art. 6 i 7 kpa, poprzez błędne przyjęcie, że podstawą rozstrzygnięcia winien być stan faktyczny nieruchomości w okresie luki planistycznej, – art. 7, 80 i 140 kpa, poprzez błędną ocenę wpływu zawartych umów cywilnoprawnych na faktyczny sposób wykorzystania nieruchomości, – art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu, poprzez przyjęcie, że stan faktyczny niezgodny z wymogami prawa budowlanego, nie powinien być podstawą do określenia faktycznego sposobu wykorzystania nieruchomości. W uzasadnieniu skarżąca po zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania ponowiła argumentację, zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Dla poparcia stanowiska przywołano wyrok NSA z dnia 27 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 1146/13, dotyczący rozumienia pojęcia "faktyczny sposób wykorzystania nieruchomości". W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z mocy art. 87 ust. 3a ustawy o planowaniu, wyżej powołanej (Dz. U. z 2015 r., poz. 199), jeżeli uchwalenie planu miejscowego nastąpiło po dniu 31 grudnia 2003 r. w związku z utratą mocy przez plan miejscowy, uchwalony przed dniem 1 stycznia 1995 r., przepisu art. 37 ust. 1 zd. drugie w odniesieniu do wzrostu wartości nieruchomości, nie stosuje się, o ile wartość nieruchomości określona przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w "starym" planie jest większa, niż wartość określona przy uwzględnieniu faktycznego sposobu jej wykorzystywania po utracie mocy tego planu. W takim przypadku wzrost wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 36 ust. 4, stanowi różnicę między wartością nieruchomości, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu planu a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia w "starym planie". Zatem dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne było ustalenie wartości zbytego przez skarżącą Spółkę prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w trzech wariantach, a mianowicie: – wg przeznaczenia w planie z [...] r., – wg przeznaczenia w planie z [...] r., – wg faktycznego sposobu użytkowania nieruchomości w okresie tzw. luki planistycznej, czyli w okresie od 1 stycznia 2004 r. do 20 sierpnia 2006 r., kiedy to wszedł w życie plan miejscowy, pod rządzami którego nastąpiło zbycie prawa użytkowania wieczystego. Spór w niniejszej sprawie dotyczy określenia faktycznego wykorzystywania nieruchomości w okresie braku planu miejscowego. Zgodnie z operatem szacunkowym, opracowanym w [...] r. przez rzeczoznawcę majątkowego D. P., stanowiącym podstawę ustalenia opłaty jednorazowej, wartość rynkowa nieruchomości wg przeznaczenia z planu miejscowego z [...] r. była taka sama, jak w okresie luki planistycznej, gdyż wówczas nieruchomość nadal stanowiła tereny przemysłu, składów i magazynów. Odnosząc się do treści umowy z firmą "Z" Sp. z o.o. w P., rzeczoznawca podała zaś w piśmie z dnia [...] r., że Spółka ta wykorzystywała nieruchomość na magazyny do przechowywania artykułów, a nie – sprzedaży ich na tym terenie. W kolejnym piśmie z tej samej daty rzeczoznawca podała, że stan faktyczny budynków został ustalony w toku oględzin. Odnosząc się do treści przedłożonych dokumentów, biegła zauważyła, że przedmiotem umów najmu są budynki magazynowe. Takie też stanowisko podzieliły organy obydwu instancji, stwierdzając nadto, że w latach 1985-2014, nie wydano zezwoleń na zmianę sposobu użytkowania przedmiotowych budynków jako obiektów magazynowych na cele działalności handlowej, ani też nie dokonano zgłoszeń po zmianie stanu prawnego z dniem 31 maja 2004 r. Stanowiska tego nie podzieliła skarżąca Spółka, zarzucając że przez faktyczny sposób użytkowania należy rozumieć rzeczywisty sposób wykorzystania nieruchomości, a bez znaczenia dla określenia opłaty planistycznej są wymogi prawa budowlanego. Zdaniem skarżącej, stan faktyczny nieruchomości wynikał zaś z treści przedłożonych przez nią umów najmu, z których wynika, że w okresie luki planistycznej nieruchomość wykorzystywana była na działalność handlową. Zdaniem sądu administracyjnego, argumentacja skarżącej jest nietrafna i wzajemnie sprzeczna. Przywołany w skardze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt II OSK 1146/13, dotyczy innego stanu faktycznego, lecz zawarta w nim teza, że faktyczny sposób wykorzystywania to wyłącznie rzeczywisty stan nieruchomości, a nie potencjalne możliwości jej zagospodarowania, potwierdza jedynie stanowisko organów administracji. Oględziny nieruchomości, przeprowadzone w dniu [...] r. z udziałem pełnomocnika skarżącej i sporządzony wówczas materiał fotograficzny potwierdzają bowiem, że przedmiotowa nieruchomość była zabudowana obiektami w postaci hali magazynowej, wiaty i hali produkcyjno-magazynowej. Brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, aby obiekty budowlane, czy nieruchomość były faktycznie użytkowane na cele działalności handlowej, polegające na sprzedaży artykułów jakiejkolwiek branży. Sam fakt zawarcia umów, w których określono, że przedmiot najmu będzie przeznaczony na cele prowadzenia działalności handlowej, polegającej na sprzedaży (vide: odwołanie od decyzji organu I instancji), w żaden sposób nie dowodzi, że takie było rzeczywiste wykorzystywanie nieruchomości w okresie luki planistycznej. Co więcej, analiza całości postanowień przedłożonych przez skarżącą umów najmu, daje podstawy do przyjęcia, że przedmiotem najmu były obiekty stricte magazynowe, w tym wiaty. Stąd tez nie wnikając w kwestię znaczenia prawnego ewentualnego niedopełnienia wymogów Prawa budowlanego w zakresie zmiany przeznaczenia obiektów magazynowych, stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała, że którykolwiek z obiektów w okresie braku planu miejscowego służył do prowadzenia działalności handlowej, polegającej na sprzedaży artykułów. Sam fakt zawarcia umów, w których określono taki sposób celu ich zawarcia, nie dowodzi faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości, lecz jedynie wskazuje na zamiar najemcy, czyli deklarowany, a nie – rzeczywisty sposób użytkowania obiektów, które w umowach są jednoznacznie określone jako magazyny. Co więcej, przywołana wyżej umowa z [...] r. została zawarta pod rządami planu z [...] r., co dowodzi, że po utracie mocy obowiązującej tego planu nieruchomość wykorzystywana była faktycznie w taki sam sposób, jak wg przeznaczenia w tym planie. Istotny dla rozstrzygnięcia sprawy jest też fakt, że dla określenia wartości rynkowej nieruchomości rzeczoznawca majątkowy analizowała obrót nieruchomościami, przeznaczonymi na cele przemysłowo-usługowe, a nie jedynie – przemysłowe, jak podano w skardze. Zdaniem sądu administracyjnego, dobór nieruchomości spełnia zatem kryterium podobieństwa, o którym mowa w art. 4 pkt 16 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Pod rządami planu z [...] r. istniała możliwość wykorzystywania nieruchomości na takie cele, zaś w okresie braku planu miejscowego, w dalszym ciągu wykorzystywana była jako magazyny, co potwierdzają wyniki oględzin. Nieistotny jest fakt, że najemcą tych magazynów był podmiot, prowadzący sklep wielkopowierzchniowy. Dopiero po wejściu w życie planu miejscowego z [...] r. teren został przeznaczony pod usługi komercyjne, w tym handlu o powierzchni sprzedaży powyżej 2 tys. m2. Tego rodzaju działalność handlowa nie mogła być prowadzona na nieruchomości pod rządami planu z [...] r., ani też na takie cele nie służyła faktycznie nieruchomość w okresie braku planu, pomimo zawartych umów najmu z podmiotem prowadzącym taką działalność. Przeprowadzona analiza rynku nieruchomości wykazała zaś, że wyższe ceny osiągają nieruchomości przeznaczone pod usługi komercyjne, w tym handlowe, niż pod zabudowę przemysłowo-usługową. Faktyczny sposób wykorzystywania nieruchomości w okresie braku planu na cele magazynowe, nie może być zatem uznany za identyczny, czy nawet zbliżony z przeznaczeniem, określonym w planie z [...] r., pod rządami którego nastąpiło zbycie prawa użytkowania wieczystego, opisanego w księdze wieczystej i ewidencji gruntów i budynków. Jak już wyżej podano, błędny jest zarzut szacowania nieruchomości wg cen rynkowych terenów przemysłowych, gdyż do porównań rzeczoznawca majątkowy przyjęła dane z obrotu gruntami przemysłowo-usługowymi, gdy idzie o ustalenie wartości nieruchomości wg faktycznego sposobu użytkowania w okresie braku planu oraz jej przeznaczenia w planie z [...] r. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów skargi co do naruszenia art. 6, 7, 80 i 140 kpa – poprzez dokonanie błędnych ustaleń w zakresie określenia stanu faktycznego nieruchomości w okresie luki planistycznej, z pominięciem treści zawartych umów najmu. Analiza tych umów nie dowodzi, że w rzeczywistości nieruchomość służyła dla prowadzenia działalności handlowej, bowiem taki stan rzeczy wykluczają oględziny nieruchomości i opis obiektów, wynikający z treści umów. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wykazał zatem spełnienie przesłanki w postaci wzrostu wartości zbytej w [...] r. nieruchomości wskutek uchwalenia planu z [...] r. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało też wszczęte przed upływem 5 lat od wejścia w życie tego planu. Stąd też nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu. Działając z urzędu Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził też innego naruszenia prawa materialnego, ani uchybienia regułom procedury administracyjnej w stopniu skutkującym wznowieniem tego postępowania, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). sw