II SA/Gl 61/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka,, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant referent - stażysta Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2011 r. sprawy ze skargi Gminy K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r. G. U. wystąpił do Starosty [...] o ustalenie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną przez Gminę K. Na wezwanie organu strona przedłożyła decyzję deklaratoryjną z dnia [...]r. nr [...], mocą której Wojewoda [...] stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem [...]r. przez Gminę K. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr "1", stanowiącej w dniu [...]r. własność G. U. Decyzja wydana została na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 z późn. zm.). W trakcie postępowania wyjaśniającego rzeczoznawca sporządził operat szacunkowy określając wartość działki nr "1" na kwotę [...] zł. Rzeczoznawca wskazał, że wyceny dokonał na podstawie § 36 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 z późn. zm.), brak bowiem na rynku lokalnym transakcji gruntami przeznaczonymi lub zajętymi pod drogi publiczne. Decyzją z dnia [...]r. nr [...], wydaną na podstawie art. 73 ust. 2, 4 i 5 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną Starosta [...] ustalił należne G. U. odszkodowanie z tytułu utraty prawa własności nieruchomości na kwotę [...]zł. W wyniku jednak rozpoznania wniesionego przez Gminę K. odwołania decyzją z dnia [...]r. nr [...] Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną doń decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zdaniem Wojewody rzeczoznawca nie uzasadnił bowiem dlaczego wyliczeń dokonał na podstawie § 36 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, nie zaś na podstawie ust. 1 tegoż paragrafu. Nie odbyła się nadto rozprawa administracyjna. W ramach ponownego postępowania wyjaśniającego przed organem I instancji przeprowadzono rozprawę administracyjną, w trakcie której rzeczoznawca uzasadnił wybór metody oszacowania wartości nieruchomości. W konsekwencji decyzją z dnia [...]r. nr [...] Starosta [...] ponownie ustalił należne G. Ulfikowi odszkodowanie na kwotę 5.495,00 zł. W wyniku rozpoznania kolejny raz wniesionego przez Gminę K. odwołania Wojewoda Śląski decyzją z dnia 2 września 2009 r. nr NW/II/77241/180/08 ponownie uchylił decyzję ustalającą odszkodowanie dla Georga Ulfika wskazując, że koniecznym jest sporządzenie nowego operatu i przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. W ramach kolejny raz prowadzonego przez organ I instancji postępowania rzeczoznawca sporządził nowy operat szacunkowy, określając wartość nieruchomości stanowiącej działkę nr "1" na kwotę [...] zł. Także i tym razem rzeczoznawca podkreślił, że z uwagi na brak porównywalnych transakcji nieruchomościami drogowymi zastosowanie § 36 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego było niemożliwe. Dla potrzeb ustalenia wartości nieruchomości zastosowano zatem § 36 ust. 2 przywołanego Rozporządzenia i zanalizowano rynek nieruchomości o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych. Wartość rynkową działki oszacowano w podejściu porównawczym, metodą porównywania parami, przyjmując do wyceny 4 obiekty. W trakcie postępowania wyjaśniającego organ I instancji w dniu [...] r. przeprowadził nadto rozprawę administracyjną. Profesjonalny pełnomocnik Gminy pomimo prawidłowego powiadomienia o terminie rozprawy nie stawił się. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Starosta [...] kolejny raz ustalił należne G, U, odszkodowanie za nieruchomość przejętą pod drogę publiczną przez Gminę K., tym razem w kwocie [...] zł. W obszernym uzasadnieniu organ I instancji zrelacjonował przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego, omówił też treść operatu szacunkowego i przyjętą w nim metodę szacowania wartości nieruchomości. Organ I instancji podkreślił, iż rzeczoznawca prawidłowo, w zgodzie z prawem, ustalił wartość nieruchomości stosując § 36 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, nie zaś ust. 1 wskazanego paragrafu. Powodem zastosowania § 36 ust. 2 przywołanego Rozporządzenia był brak transakcji nieruchomościami drogowymi. Organ podkreślił, że za transakcje takie nie można uznać decyzji podziałowych. Gmina K. kolejny raz wniosła odwołanie od otrzymanej decyzji wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu profesjonalny pełnomocnik, adw. D, P,, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania z uwagi na brak podstawy prawnej do jej wydania. Zarzucił też nie powiadomienie stron o planowanym wydaniu decyzji i brak legitymacji do wydania rozstrzygnięcia przez osobę sygnującą. Stwierdził także, iż wartość przedstawiona w operacie szacunkowym jest cyt. "zbyt wygórowana", nie uwzględnia bowiem specyfiki rynku lokalnego. W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu, po zrelacjonowaniu dotychczasowego przebiegu postępowania administracyjnego, organ II instancji wskazał, iż obligatoryjnym warunkiem określenia wysokości odszkodowania jest uzyskanie opinii rzeczoznawcy majątkowego o wartości danej nieruchomości w postaci operatu szacunkowego. Podstawę ustalenia jego wysokości stanowi wartość rynkowa nieruchomości według jej stanu z dnia wejścia w życie ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną tj. 29 października 1998 r. oraz według aktualnych cen w obrocie nieruchomościami podobnymi. Operat szacunkowy musi spełniać wymogi określone w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Zgodnie z przepisem § 36 ust. 1 w związku z ust. 5 przywołanego Rozporządzenia przy określaniu wartości gruntów zajętych pod drogi publiczne dla ustalenia odszkodowania, o którym mowa w art. 73 ust. 4 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną przyjmuje się ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów zajętych pod drogi publiczne. W przypadku braku takich transakcji na badanym rynku lokalnym bierze się pod uwagę wartość gruntów o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych, o czym mowa w ust. 2 pkt 2 tegoż paragrafu. Gdyby wartość gruntów przyległych z uwagi na swe przeznaczenie była niższa niż wartość gruntów przeznaczonych pod drogi, to wówczas ustaloną wartość powiększa się o 50 %. Wojewoda [...] wskazał następnie, że organ I instancji przy ustalaniu odszkodowania za przedmiotową nieruchomość oparł swe rozstrzygnięcie na operacie szacunkowym sporządzonym [...]r. przez rzeczoznawcę majątkowego posiadającego stosowne uprawnienia. Wartość rynkową ww. gruntu określono w oparciu o przepis ust. 2 § 36 cyt. Rozporządzenia, z uwagi na brak na rynku lokalnym transakcji nieruchomościami drogowymi. Przyjęto stan gruntu z dnia wejścia w życie ww. ustawy tj. 29 października 1998 r., przy zastosowaniu podejścia porównawczego, metody porównywania parami. Przeważające przeznaczenie gruntów przyległych do wycenianej nieruchomości ustalono na podstawie planu zagospodarowania przestrzennego z bazy [...] transakcji wybierając do porównań 4. Wojewoda [...] podkreślił, że opinia rzeczoznawcy majątkowego ma charakter opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i podlega ocenie organu prowadzącego postępowanie jak każdy dowód. Wycenę przedmiotowego gruntu organ odwoławczy uznał za sporządzoną prawidłowo i zgodnie z obowiązującą regulacją prawną. Wojewoda [...] podkreślił nadto, że za niezrozumiały uznać należy zarzut skarżącej dotyczący braku podstawy prawnej do wydania decyzji ponieważ podstawę tę stanowi art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. W trakcie postępowania strona miała też zapewniony czynny udział, organ ustalił nadto, iż Naczelnik, który w imieniu Starosty podpisał decyzję, był do tego upoważniony. Pismem z dnia [...]r. Gmina K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, domagając się jej uchylenia, a także uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej, zarzucając decyzji Wojewody [...] naruszenie art. 7 w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. W uzasadnieniu wskazała, iż nie kwestionuje faktu nabycia, z mocy art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną prawa własności nieruchomości należącej poprzednio do G. U., nie zgadza się jednak z przyjętą przez rzeczoznawcę metodą szacowania wartości nieruchomości. Aby bowiem móc dokonać ustaleń w oparciu o § 36 ust. 2 Rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. wykazać uprzednio należy precyzyjnie, czego rzeczoznawca nie uczynił, jaki obszar terytorialny oraz jaki okres czasu zanalizował by stwierdzić, że na rynku lokalnym nie miały miejsca transakcje nieruchomościami zajętymi bądź przeznaczonymi pod drogi. Rzeczoznawca ustaleń takich wystarczająco wnikliwie nie uczynił. Na dowód swego twierdzenia skarżąca Gmina przedłożyła operat szacunkowy sporządzony w innej sprawie, w którym to operacie, jak stwierdziła, inny rzeczoznawca wykazał istnienie na rynku ponadlokalnym kilkunastu transakcji. Skarżąca kwestionuje też twierdzenie organu, iż do ustaleń nie można przyjąć odszkodowań wynikających z decyzji podziałowych. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że w świetle § 36 ust. 2 przywołanego wyżej Rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. brak jest podstaw by do wyceny nieruchomości zajętej pod drogę przyjmować transakcje gruntami przeznaczonymi pod nowe drogi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że pozostaje ona w zgodzie z obowiązującym prawem i nie jest dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mogła zostać uwzględniona. Przystępując do szczegółowych rozważań w pierwszej kolejności odnieść się jednak należy do aspektów formalnych, które pojawiły się w sprawie. Podkreślenia wymaga zatem, iż po wniesieniu skargi, na zapytanie Sądu czy w postępowaniu sądowym Gminę reprezentować będzie pełnomocnik widniejący w aktach administracyjnych Wójt Gminy K. oświadczył, że w postępowaniu sądowym Gmina występuje "osobiście". Sytuacja uległa jednak zmianie albowiem na rozprawę w dniu 1 lipca 2011 r. przybył profesjonalny pełnomocnik przedkładając udzielone mu przez Wójta pełnomocnictwo, oświadczając, że nie zostało ono wycofane i popierając wniesioną skargę. Pełnomocnik w trakcie rozprawy wniósł nadto o jej odroczenie albowiem cyt. "Wójt reprezentowanej przez niego Gminy wyraził wolę osobistego uczestnictwa w rozprawie". Jako powód nieobecności Wójta w dniu rozprawy wskazał "nagłe sprawy rodzinne". Sąd oddalił wniosek pełnomocnika. Zważył bowiem, że zgodnie z art. 109 p.p.s.a. rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności. Okoliczności takie jednak nie zaistniały. Nie nastąpiło błędne powiadomienie stron o terminie rozprawy, nie stanowi też wykazania nadzwyczajnej przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia przekazana przez pełnomocnika ogólnikowa informacja, iż Wójt Gminy K. jest nieobecny z uwagi na nagłe sprawy rodzinne. Nadto Gmina, jako strona skarżąca, była w trakcie rozprawy reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa. Odnosząc się z kolei do merytorycznych aspektów sprawy wskazać należy, że kontrowersja pomiędzy Gminą K. a orzekającymi w sprawie organami dotyczy zasadności przyjętej przez rzeczoznawcę metody określania wartości nieruchomości. Wskazać zatem w tym miejscu należy, że z mocy art. 73 ust. 1 i 4 cytowanej już wyżej ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 maja 2001 r., nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Odszkodowanie, o którym mowa winno być ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi wartość rynkowa nieruchomości według jej stanu z dnia wejścia w życie ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną tj. 29 października 1998 r. oraz według aktualnych cen w obrocie nieruchomościami podobnymi. Koniecznym w celu określenia wysokości odszkodowania jest uzyskanie opinii rzeczoznawcy majątkowego o wartości danej nieruchomości w postaci operatu szacunkowego. Operat szacunkowy musi spełniać wymogi określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, a do zadań organów administracji publicznej należy dokonanie oceny, czy operat zawiera wymagane elementy oraz odpowiada zasadom określonym przepisami prawa. Zgodnie z przepisem § 36 ust. 1 w związku z ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. przy określaniu wartości rynkowej gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne dla ustalenia odszkodowania, o którym mowa w art. 73 ust. 4 Przepisy wprowadzające, stosuje się podejście porównawcze, przyjmując ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów na te codpowiednio przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne. W przypadku braku takich transakcji na badanym rynku lokalnym bierze się pod uwagę wartość gruntów o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych, o czym mowa w ust. 2 pkt 2 tegoż paragrafu. Gdyby wartość gruntów przyległych z uwagi na swe przeznaczenie była niższa niż wartość gruntów przeznaczonych pod drogi, to wówczas ustaloną wartość powiększa się o 50 %. Z przywołanej regulacji jednoznacznie wynika kolejność stosowania podejść wskazanych w § 36 ust. 1 i 2. Dopiero bowiem brak cen transakcyjnych uzyskiwanych przy sprzedaży gruntów odpowiednio przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne umożliwia rezygnację z podejścia porównawczego, o którym stanowi ust. 1. Przed dokonującym wyceny otwiera się wówczas możliwość wykorzystania podejścia wskazanego w ust. 2 § 36 Rozporządzenia - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1548/09. Prawnie niedopuszczalnym jest zatem dokonanie wyceny w oparciu o wartość gruntów przyległych (§ 36 ust. 2) o ile na danym terenie były zawierane transakcje sprzedaży gruntów odpowiednio przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne. W konsekwencji, wbrew twierdzeniom skarżącej Gminy, metoda przyjęta w dołączonym do akt sprawy operacie z dnia [...]r. w pełni odpowiada obowiązującemu prawu. Wartość rynkową działki określono bowiem w oparciu o przepis ust. 2 § 36 cyt. Rozporządzenia, z uwagi na to, że na terenie analizowanym jak stwierdził rzeczoznawca, nie miały miejsca transakcje dotyczące działek zajętych pod drogi. Zaakcentowania wymaga w tym miejscu, że fakt braku transakcji, o których mowa w § 36 ust. 1 w związku z ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r.’ uznać należy za wystarczająco wykazany, a twierdzeń w tej mierze rzeczoznawcy i orzekających w sprawie organów skarżąca w sposób przekonujący nie podważyła. Wskazać bowiem trzeba, że w trakcie całego trwającego od roku [...] postępowania administracyjnego skarżąca ani razu nie podniosła, by nie zgadzała się z twierdzeniem, iż brak na rynku transakcji nieruchomościami zajętymi pod drogę. Tezy takiej nie wyraziła w żadnym piśmie procesowym, nie skorzystała też z możliwości uczestnictwa w rozprawie administracyjnej z udziałem rzeczoznawcy. Także odwołanie od decyzji pierwszoinstacyjną argumentów takich nie wskazuje. Również w trakcie postępowania odwoławczego skarżąca nie wskazała by jakiekolwiek transakcje działkami drogowymi miały miejsce. Kwestia ta pojawiła się dopiero w skardze, w której skarżąca Gmina podniosła, iż w innej sprawie administracyjnej stwierdzono kilkanaście transakcji, na dowód czego przedłożyła sporządzony dla potrzeb tamtego postępowania operat. Sąd stwierdza, iż przedłożony operat po pierwsze nie odnosi się do kontrolowanego postępowania administracyjnego, po drugie zaś, wbrew twierdzeniom strony w żadnej mierze nie wskazuje na istnienie transakcji działkami zajętymi pod drogi stwierdzając jedynie istnienie transakcji działkami pod drogi przeznaczonymi. Trafnie zatem w odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wskazał, iż w przypadku odszkodowania za działkę zajętą pod drogę stosownie do § 36 ust. 1 Rozporządzenia uwzględniać należy transakcje działkami zajętymi pod drogi, nie ma zaś podstawy prawnej do wyceny nieruchomości zajętej pod drogę przyjmować transakcje gruntami przeznaczonymi pod nowe drogi. Po trzecie wreszcie, co zresztą zauważa sama skarżąca, dołączony do skargi operat stwierdza, iż transakcje, o których mowa, miały miejsce na rynku ponadlokalnym, nie zaś na rynku lokalnym, podczas gdy § 26 przywołanego Rozporządzenia nie ma zastosowania w sprawach odszkodowań za działki zajęte pod drogi (przepisem szczególnym jest wówczas § 36 Rozporządzenia). Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że brak transakcji, które stosownie do § 36 ust. 1 Rozporządzenia mogłyby w niniejszej sprawie zostać uwzględnione przy szacowaniu wartości nieruchomości przyznał w trakcie rozprawy przed tut. Sądem w dniu 1 lipca 2011 r. sam pełnomocnik skarżącej Gminy K.. Wprawdzie bowiem początkowo oświadczył, że wedle jego oceny na terenie Gminy miały miejsce transakcje zakupu nieruchomości zajętych pod drogę, jednak na pytanie Sądu przyznał, że w rzeczywistości sprawy te polegały na "składaniu przez Wójta propozycji wypłaty odpowiedniej kwoty za nieruchomość, nie dochodziło jednak formalnie do sprzedaży nieruchomości". Wobec powyższego zaakcentować trzeba, że z mocy § 36 ust. 1 Rozporządzenia przy określaniu wartości rynkowej gruntów zajętych pod drogi publiczne dla ustalenia odszkodowania, o którym mowa w art. 73 ust. 4 Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, przyjmuje się ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów na te cele zajętych pod drogi, nie zaś ceny wynikające z ofert organu bądź innych czynności i aktów nie stanowiących transakcji sprzedaży. W konsekwencji zawarty w aktach sprawy operat stanowiący podstawę określenia wartości należącej w przeszłości do G. U. działki uznać należy za zgodny z treścią § 36 Rozporządzenia, poprawnie przyjęto w nim bowiem właściwą metodę szacowania wartości nieruchomości, ustalono przeważające przeznaczenie wśród gruntów przyległych i dokonano stosownych obliczeń. Zdaniem Sądu orzekające w sprawie organy prawidłowo przytoczyły nadto i zastosowały przepisy prawa, poprawnie przeprowadzono też postępowanie wyjaśniające obejmujące przed organem I instancji m.in. rozprawę administracyjną, o której terminie powiadomiono stronę skarżącą. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.