II SA/Gl 613/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.),, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2016 r. sprawy ze skargi A. K.-R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Przedkładając wymaganą prawem dokumentację A. K.-R., zam. w B. przy ul. [...] (nazywana w dalszej części uzasadnienia również "skarżącą" lub "inwestorką") dnia 12 września 2014 r. wystąpiła do Starosty [...] z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego z garażem dwustanowiskowym oraz zbiornikiem bezodpływowym na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] w O. przy ul. [...]. Postanowieniem z dnia [...] r. Starosta [...] zobowiązał inwestorkę do: - wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy zaświadczeniem Wójta Gminy O. z dnia 3 lipca 2013 r. o przeznaczeniu działek [...] i [...] a treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy O. przyjętego uchwałą Rady Gminy O. z dnia [...] r. nr [...]. Z treści i rysunku planu wynika bowiem, iż działki te są przeznaczone pod tereny zieleni wysokiej, - przedłożenia klauzuli prawomocności przedstawionej decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu z dnia [...] r. w terminie do dnia 27 pazdziernika 2014 r. Pismem z dnia 22 września 2014 r. Wójt Gminy O. poinformował Starostę [...], iż zgodnie z rysunkiem planu zagospodarowania przestrzennego działki [...] i [...] znajdują się w strefie Rl, gdzie określono przeznaczenie podstawowe jako tereny zieleni wysokiej o charakterze leśnym, a przeznaczenie uzupełniające: otuliny cieków wodnych. W ocenie organu gminy do działek inwestorki należy jednak stosować wymagania strefy M (mieszkaniowe, usługowe i zagrodowe), gdyż zgodnie z rejestrem gruntów grunty obejmujące powyższe działki nie są gruntami leśnymi. Do pisma została dołączona opinia urbanistyczna mgr inż. J. C. potwierdzająca tę tezę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...] odmówił inwestorce zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie organu zamierzenie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niezależnie od tego dnia [...] r. weszła w życie uchwała nr [...] Sejmiku Województwa [...] w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla Międzynarodowego Portu Lotniczego "A" w P. Uchwała ta zakazuje budowy nowych budynków mieszkalnych na obszarze, na którym znajdują się między innymi nieruchomości inwestorki. Odwołanie od tej decyzji wniosła A. K.-R. nie podnosząc jednak żadnej merytorycznej argumentacji. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał skarżoną decyzję w mocy. W jego ocenie ustalenia organu pierwszej instancji w zakresie sprzeczności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są trafne. Wskazał również, iż opinia urbanistyczna nie jest wiążąca w tym zakresie dla organów administracji architektoniczno-budowanej. Przy ocenie zgodności zamierzenia z ustaleniami planu miejscowego bez znaczenia są również ustalenia wynikające z rejestru gruntów. Skargę na te decyzję do tutejszego Sądu złożyła A. K.-R. Domagając się uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji zarzuciła Wojewodzie [...]; - naruszenie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na uznaniu, że projekt budowlany jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, - naruszenie art. 7, 77 107 § 1 i 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz niepełne uzasadnienie decyzji. Wniosła również o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka J. C. na okoliczność możliwości budowy budynku jednorodzinnego na działkach nr [...] i [...] w O. W ocenie skarżącej to organ wykonawczy gminy posiada prawo do interpretacji ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Interpretacja ta została poparta sporządzoną opinią urbanistyczną, zatem organy administracji architektoniczno-budowlanej winny przyjąć, iż zabudowa na wyżej wymienionych działkach jest dopuszczalna. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Istotą sporu w rozstrzyganej sprawie jest zgodność zamierzenia skarżącej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza [...] zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko". W świetle tego przepisu badanie zgodności inwestycji z planem miejscowym jest nie tylko prawem ale i obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 14 maja 2014 r. (II SA/Ke 305/14 za www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzenie braku takiej zgodności, na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane musi skutkować wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Składając wniosek o pozwolenie na budowę skarżąca dołączyła do niego zaświadczenie wydane przez Wójta Gminy O. z dnia 3 lipca 2013 r. o przeznaczeniu działek [...] i [...]. Zgodnie z treścią tego zaświadczenia nieruchomości inwestorki są przeznaczone w planie miejscowym pod zabudowę. Jednakże organ administracji dokonując samodzielnej oceny zgodności zamierzenia z planem miejscowym stwierdził, iż bezsprzecznie działki o numerach [...] i [...] nie są przeznaczone pod jakąkolwiek zabudowę. Znajdują się one bowiem na obszarze oznaczonym jako Rl z przeznaczeniem podstawowym "tereny zieleni wysokiej o charakterze leśnym" oraz uzupełniającym "otuliny cieków wodnych". Trafnie zatem organ I instancji, a następnie Wojewoda [...] uznali, iż na działkach o numerach [...] i [...] w O. nie jest możliwe realizowanie zamierzenia inwestorki i odmowa udzielenia pozwolenia na budowę była w pełni zasadna. W ocenie Sądu przedłożona przez Wójta Gminy O. opinia urbanistyczna nie wnosi do sprawy nic istotnego. Jest ona jedynie wyrażeniem stanowiska jej Autora, iż w stosunku do działek położonych na obszarze oznaczonym Rl należy stosować zapisy odnoszące się do obszaru oznaczonego M (Mn), co stoi w oczywistej sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.