II SA/Gl 614/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2017 r. sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...] skierował Z. C. zam. [...] G., ul. [...] na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W wyniku przeprowadzonych badań Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. wydał orzeczenie z dnia [...] r. nr [...], w którym stwierdził u badanego przeciwwskazania do kierowania pojazdami. W wyniku odwołania Z. C. ponowne badania przeprowadził Instytut Medycyny Pracy w L., który orzeczeniem z dnia [...] r. nr [...] ponownie orzekł u badanego przeciwwskazania do kierowania pojazdami. Następny termin badania wyznaczono na dzień [...] r. W związku z powyższym Starosta [...] wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień kierowania pojazdami a następnie decyzją z dnia [...] r. cofnął stronie uprawnienia kategorii B. Jako podstawę swego rozstrzygnięcia przywołał art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Zgodnie bowiem z tym przepisem "starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem". Odwołanie od tej decyzji złożył Z. C. Zakwestionował on prawidłowość oraz zakres badań przeprowadzonych przez Instytut Medycyny Pracy w L. Wskazał, iż pierwotnie negatywne dla niego orzeczenie Ośrodka Medycyny Pracy w K. oparte było o wyniki badań neurologicznych. Instytut w L. oparł zaś swe rozstrzygnięcie na negatywnym wyniku badania psychologicznego. Wskazał również, że nie może już odwołać się od drugiego orzeczenia, gdyż jest ono ostateczne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało skarżoną decyzję w mocy uznając, że zarówno ustalenia Starosty [...], jak i wywiedzione z nich skutki prawne są prawidłowe. W szczególności wskazało zaś, iż organ administracji jest związany prawomocnym orzeczeniem lekarskim uprawnionego Instytutu Medycyny Pracy. Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożył Z. C. domagając się uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zarzucił organowi naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez brak merytorycznego rozpoznania sprawy i nieuwzględnienie wszystkich jej istotnych okoliczności, w tym wyników badania psychologicznego, któremu sam z własnej inicjatywy się poddał. Wskazał także na naruszenie art. 6-9, 11, oraz 77b § 2 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W uzasadnieniu skargi podtrzymał argumentację podniesioną już na etapie odwołania. W jego ocenie w sposób bezprawny Ośrodek Medycyny Pracy w L. przeprowadził przed wydaniem orzeczenia, badania psychologiczne. Pierwotnie, w trakcie badań w Ośrodku Medycyny Pracy w K. wynik badań psychologicznych był dla niego korzystny. Odwołał się od orzeczenia pierwszoinstancyjnego ze względu na wyniki badań neurologicznych. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Kwestionowana w sprawie decyzja została wydana na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978). Zgodnie z tym przepisem "Starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku [...] stwierdzenia [...] na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem". Jak wynika z powyższego przepisu przesłanką cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami jest wydanie orzeczenia lekarskiego wskazującego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy prowadzone jest przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje, a organy prowadzące postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji, o której stanowi art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. ustawy o kierujących pojazdami, nie mają prawnej możliwości weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego, zarówno pod względem jego treści, jak i procedury, w której zapadło. Organy są związane orzeczeniem lekarskim i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych jego treścią (por wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. II SA/Go 1044/14 – za www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak stwierdził wyraźnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 marca 2017 r. (I OSK 2195/16) decyzja wydawana na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. 2 ustawy o kierujących ma charakter związany. Dalej Sąd ten wyjaśnił, że "regulacja przewidziana w rozporządzeniu z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2017 r. poz. 250 ze zm.) dotycząca czynności specjalistycznych, jakimi są badania lekarskie, sposobu ich przeprowadzania i rozpoznawania odwołań, stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Ostateczne orzeczenia lekarskie nie podlegają zatem weryfikacji (tak pod względem ich treści, jak i procedowania) w postępowaniach o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami" Biorąc pod uwagę powyższe skład orzekający nie ma wątpliwości, że rozstrzygnięcia organów administracji w sprawie są prawidłowe. Względem skarżącego zostało wydane ostateczne orzeczenie lekarskie o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami organ musiał orzec o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Wyżej przytoczona argumentacja wskazuje również, iż zarzuty skargi dotyczące sposobu procedowania jednostek orzeczniczych nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.