I OSK 2195/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędzia del. WSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. J. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 2 czerwca 2016 roku, sygn. akt II SA/Bk 273/16 w sprawie ze skargi A. J. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] marca 2016 roku, nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 273/16, oddalił skargę A. J. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Starosta Z. decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. cofnął A. J. Ż. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A, B i T od dnia 2 stycznia 2016 r. do 22 września 2016 r. z powodu istnienia przeciwwskazań zdrowotnych. A. J. Ż. złożył odwołanie od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., zarzucając naruszenie art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r., poz. 155 ze zm., dalej: u.k.p.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] marca 2016 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazało, że w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] grudnia 2015 roku, nr [...], wydanym na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 4 u.k.p. przez [...] S.A. Oddział Kolejowej Medycyny Pracy Centrum Naukowego Medycyny Kolejowej w W., stwierdzono u odwołującego się istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii A, B i T oraz ustalono termin następnego badania na 22 września 2016 roku. Organ podkreślił, że orzeczenie to zostało wydane na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 4 u.k.p. po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego i jest ostateczne, a tym samym wiąże zarówno organ kierujący na badania lekarskie, jak i osobę badaną. Zdaniem organu wyznaczenie terminu następnego badania oznacza konieczność uznania, że do wskazanej daty istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami i dopiero w wyniku tego badania możliwa będzie ewentualna pozytywna weryfikacja przedmiotowego orzeczenia. W ocenie Kolegium fakt wykonania przez uprawnionych lekarzy badań przed upływem terminu wskazanego w orzeczeniu oraz to, że ich wyniki są pozytywne dla odwołującego się, gdyż stwierdzają brak objawów uzależnienia od alkoholu lub brak przeciwwskazań psychologicznych, nie może mieć znaczenia w tym postępowaniu, ponieważ nie zostały wydane w trybie ustawowym i nie mogą stanowić podstawy do ustalenia braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w sytuacji, gdy o istnieniu tychże przeciwwskazań zdrowotnych przesądza ostateczne orzeczenie lekarskie, wydane w określonym ustawowo trybie. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący wniósł skargę, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.k.p. Wskazał na brak istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, co wynika z przeprowadzonych dodatkowych badań lekarskich i psychologicznych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i argumentację prezentowaną w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał skargę za niezasadną i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd podzielił stanowisko wyrażone w niniejszej sprawie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., które uznało orzeczenie lekarskie z dnia [...] grudnia 2015 roku za ostateczne i wiążące przy wydaniu decyzji w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami we wskazanym zakresie. Zdaniem Sądu, uwzględniając jego treść, organy obu instancji prawidłowo podjęły rozstrzygnięcie na podstawie art. 103 ust. 1 u.k.p., uznając, że zaistniała przesłanka z pkt 1 lit. a) tego przepisu. W ocenie Sądu I instancji treść orzeczenia jest jednoznaczna i nie budzi wątpliwości. Sąd podkreślił, że ostateczne orzeczenia lekarskie, wydane w oparciu o przepisy u.k.p., nie podlegają merytorycznej weryfikacji przez organy administracyjne w prowadzonych postępowaniach w sprawie o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. W ocenie sądu pierwszej instancji nie mogły przynieść zamierzonego skutku zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów k.p.a. polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu sprawy w zakresie stanu zdrowia, jak też naruszenia prawa materialnego polegające na uwzględnieniu jedynie orzeczenia lekarskiego a zaniechaniu dokonania przez Starostę własnych ustaleń co do stanu zdrowia skarżącego. Brak było bowiem podstaw do dokonania przez organy kontroli postępowania diagnostyczno-orzeczniczego prowadzonego przez uprawnionego lekarza. Decyzja w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy należy do kręgu decyzji, których wydanie nakazuje konkretny przepis prawa i organ administracji nie może od tego obowiązku odstąpić w sytuacji, gdy spełniona zostanie przesłanka faktyczna (stwierdzenie istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami) określona w tym przepisie prawa tj. w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy. Zdaniem tego Sądu trafna była argumentacja organu odwoławczego, że wynik badania lekarskiego, jakiemu skarżący poddał się przed upływem terminu wskazanego w orzeczeniu lekarskim [...], i to zarówno przed datą badania lekarskiego wykonanego w dniu [...] grudnia 2015 r., jak i po tej dacie nie ma wpływu na podjęte rozstrzygnięcie w sprawie, bowiem badania te nie zostały wykonane w placówce medycznej określonej w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami. Orzeczenia lekarskiego z badania przeprowadzonego w jednostkach medycznych wskazanych w powyższym rozporządzeniu nie może zastąpić jakiekolwiek inne orzeczenie lekarskie, wydane na innej podstawie prawnej niż wymagana do podjęcia decyzji w sprawie uprawnienia do kierowania pojazdami. Sąd nie stwierdził też, aby wystąpiła konieczność przeprowadzenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wnioskowanego przez stronę skarżącą, uzupełniającego postępowania dowodowego. Nie miał bowiem wątpliwości co do stanu faktycznego stanowiącego podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, a dowody w postaci orzeczeń lekarskich wskazanych w skardze nie mogły mieć znaczenia dla jego ustalenia, gdyż nie zostały wydane w wymaganym trybie, tj. na podstawie badań przeprowadzonych przez uprawnioną jednostkę odwoławczą i nie stanowią dokumentu, który powinien być podstawą do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł A. J. Ż., zaskarżając go w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.k.p. poprzez ich niewłaściwą wykładnię i zastosowanie polegające na przyjęciu przez Sąd, że organ w swoim postępowaniu ogranicza się tylko do uwzględnienia orzeczenia lekarskiego stwierdzającego przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem, jest związany treścią tego orzeczenia, a ponadto orzeczenie nie podlega żadnej ocenie ze strony organu co do zasadności jego treści pomimo przedstawienia przez skarżącego orzeczeń odmiennych. Ponadto zarzucono też naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia i wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia zaskarżonego wyroku, polegające na uznaniu przez Sąd, iż z jednej strony skarżący nabył prawo do skarżenia decyzji Starosty, a następnie orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a z drugiej strony wskazaniu, iż nie może z niego skorzystać z uwagi na brak przepisów prawnych umożliwiających skierowanie skarżącego na badania we wskazanej w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 roku w sprawie badań kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami placówce medycznej pomimo przedstawienia innych orzeczeń sprzecznych z przedmiotowym orzeczeniem. Skarżący kasacyjnie zwrócił w tym miejscu uwagę na brak możliwości kontroli orzeczeń lekarskich na każdym etapie postępowania, co skutkuje w jego ocenie brakiem możliwości odwoławczych od decyzji, która jest wydawana na podstawie orzeczenia placówki medycznej ściśle określonej przepisami prawa bez możliwości kwestionowania medycznych ustaleń diagnostycznych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodziła. Przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami precyzyjnie określają w jakich okolicznościach i przy spełnieniu jakich przesłanek następuje cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. Stosownie do art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) wskazanej ustawy Starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego, istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 u.k.p. badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega, z zastrzeżeniem ust. 4, kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Badanie przeprowadza się na podstawie skierowania (art. 75 ust. 2 pkt 2 u.k.p.). Szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania badań lekarskich, ich zakres oraz jednostki uprawnione do ich przeprowadzania reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 roku w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (t.j. Dz. U. z 2017 roku, poz. 250 ze zm.). Stosownie do § 7 ust. 1 tego rozporządzenia uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wystawia orzeczenie lekarskie. W myśl § 10 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania badań osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3-5 u.k.p. są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. Tryb weryfikacji tak wydanego orzeczenia lekarskiego reguluje § 11 cytowanego aktu prawnego, zgodnie z którym jednostką uprawnioną do przeprowadzania ponownego badania lekarskiego, o którym mowa w art. 79 ust. 4 i 5 u.k.p. w przypadku orzeczenia lekarskiego wydanego przez uprawnionego lekarza zatrudnionego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy jest między innymi Centrum Naukowe Medycyny Kolejowej w Warszawie (ust. 2 pkt a)). Badania lekarskie w przedmiocie ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mogą przeprowadzać jedynie lekarze uprawnieni spełniający wymagania określone w art. 77 ust. 1 u.k.p. i wpisani do ewidencji uprawnionych lekarzy, prowadzonej przez marszałka województwa. Zgodnie też z art. 79 ust. 2 u.k.p. uprawniony lekarz wydaje osobie badanej orzeczenie lekarskie po przeprowadzeniu badania lekarskiego. Osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może następnie - w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia lekarskiego, wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ustawy. Jednostka mająca przeprowadzić badania w trybie odwoławczym powinna być jednostką o wyższym poziomie referencyjnym w stosunku do jednostki, która przeprowadziła badanie pierwotne (art. 79 ust. 4, ust. 5 i ust. 6 ustawy). Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (art. 79 ust. 7 ustawy). Kopię orzeczenia, w przypadku gdy zostały stwierdzone przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem, uprawniony lekarz ma obowiązek przesłać staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, po upływie 14 dni od dnia badania, jeżeli nie został złożony wniosek o przeprowadzenie ponownego badania albo orzeczenie lekarskie zostało wydane po przeprowadzeniu ponownego badania. Przesłanie do organu kopii ostatecznego orzeczenia lekarskiego kończy pierwszy diagnostyczno-orzeczniczy etap postępowania w przedmiocie weryfikacji uprawnień kierowcy ze względu na stan jego zdrowia. Stosownie do trybu postępowania w sprawie wydania orzeczenia lekarskiego, na gruncie niniejszej sprawy, podzielić należy pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 103/11, jako aktualny także w odniesieniu do art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy, którego brzmienie odpowiada poprzednio obowiązującemu przepisowi art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Dlatego przyjąć trzeba, że postępowanie administracyjne w przedmiocie weryfikacji uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi ze względu na stan zdrowia kierowcy odbywa się dwuetapowo. Pierwszy etap to postępowanie diagnostyczno-orzecznicze, prowadzone przez uprawnionych lekarzy, w którym to postępowaniu nie mają zastosowania reguły procedury administracyjnej, a więc także przepisy odnoszące się do biegłych. Na tym etapie strona może kwestionować wyniki badań, przedstawiać posiadane dokumenty lekarskie, opinie medyczne, w tym zgromadzone wyniki innych badań mających znaczenie w sprawie. Może także skorzystać z uprawnienia do wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego organu pierwszej instancji i uzyskać orzeczenie w trybie odwoławczym. Decyzja w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami ze względu na stan zdrowia uprawnionego podejmowana jest z kolei w drugim etapie, regulowanym przepisami procedury administracyjnej, po zakończeniu postępowania diagnostyczno-orzeczniczego, jeżeli w ostatecznym orzeczeniu lekarskim stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Słuszne jest stanowisko Sądu I instancji, który stwierdził, że treść art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.k.p. nie ma charakteru uznaniowego, co oznacza, iż w sytuacji zaistnienia przesłanek, o których mowa w tym przepisie, organ administracji publicznej ma obowiązek postąpić zgodnie z jego dyspozycją. Co więcej, organy prowadzące postępowanie o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami są związane orzeczeniami lekarskimi wydanymi w wyżej przytoczonym trybie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 roku i nie mają podstaw do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Jeszcze na gruncie przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 roku w sprawie badania lekarskiego kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, w orzecznictwie ugruntowany został pogląd, że rzeczone orzeczenia lekarskie nie są opiniami biegłego w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a., które podlegałyby kontroli organu administracji, lecz dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a. Stanowią zatem dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone, a ponadto korzystają z domniemania autentyczności (tj. domniemania, że pochodzą od organu, który je wystawił) oraz domniemania zgodności z prawdą oświadczenia organu, od którego pochodzą. Przyjęcie stanowiska, że orzeczenie lekarskie stanowi dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez uprawnionego lekarza państwowej jednostki organizacyjnej oznacza, że zgodnie z art. 76 § 3 k.p.a. należy przyjąć za dopuszczalne obalenie domniemania zgodności z prawdą takiego orzeczenia w drodze przeprowadzenia dowodu przeciwko jego treści (osnowie). Przepisy k.p.a. nie wprowadzają ograniczeń w odniesieniu do środków dowodowych, które organ orzekający może dopuścić w celu obalenia mocy dowodowej dokumentu urzędowego. Niemniej wskazać trzeba, że w postępowaniu o cofnięcie prawa jazdy prawodawca postawił określone wymagania orzeczeniu lekarskiemu jako dowodowi, na podstawie którego orzekają organy administracji - musi być wystawione przez uprawnionego lekarza, spełniającego wymagania określone w art. 77 ust. 1 u.k.p. i wpisanego do ewidencji uprawnionych lekarzy, prowadzonej przez marszałka województwa. Tym samym orzeczenie lekarskie wydane przez Centrum Naukowe Medycyny Kolejowej nie mogło być skutecznie zakwestionowane poprzez przeprowadzenie dowodów wskazanych przez skarżącego, ponieważ przedstawione przez niego dokumenty nie spełniały tych wymogów. Jak już wyżej podano, regulacja przewidziana w wymienionym wyżej rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 roku dotycząca czynności specjalistycznych, jakimi są badania lekarskie, sposobu ich przeprowadzania i rozpoznawania odwołań, stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Ostateczne orzeczenia lekarskie nie podlegają zatem weryfikacji (tak pod względem ich treści, jak i procedowania) w postępowaniach o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami, na co prawidłowo powołał się Sąd I instancji (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2016 roku; sygn. akt I OSK 2646/14; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2016 roku, sygn. akt I OSK 2388/14; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I OSK 952/12 oraz dalsze orzecznictwo tam wymienione; a także: A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2013, komentarz do art. 76 pkt 3-9). W takiej sytuacji, skoro w sprawie zostało wydane na skutek odwołania i po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego, ostateczne orzeczenie lekarskie z dnia [...] grudnia 2015 roku, nr [...] (k. 16 i 17 akt administracyjnych) stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, to Starosta zobligowany był orzec stosownie do dyspozycji art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.k.p., tj. cofnąć skarżącemu kasacyjnie uprawnienie do kierowania pojazdami kategorii A, B i T do dnia wyznaczonego następnego badania lekarskiego. Tym samym zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego a mianowicie art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.k.p. zawarty w skardze kasacyjnej, trzeba uznać za bezpodstawny. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało skonstruowane w sposób prawidłowy, pozwalający na dokonanie merytorycznej oceny stanowiska w nim wyrażonego. Zawiera także wszystkie wymagane we wskazanym przepisie elementy. Podstawa prawna rozstrzygnięcia, została jednoznacznie wyjaśniona. Pisemne motywy rozstrzygnięcia Sądu I instancji nie zawierały sprzeczności, na które wskazuje się w skardze kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie nie tylko mógł, ale skorzystał ze swojego prawa do odwołania się od decyzji, której przedmiotem było cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. Jak słusznie zaznaczył Sąd I instancji, w postępowaniu dotyczącym cofnięcia prawa jazdy organ administracji publicznej ustala, czy zostało wydane skierowanie na badania lekarskie we właściwym trybie, czy wykonany został obowiązek poddania się badaniu i czy zostało sformułowane ostateczne orzeczenie lekarskie o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Organ II instancji zbadał prawidłowość decyzji Starosty pod kątem tych przesłanek. Rozstrzygnięcie organu II instancji zostało następnie skontrolowane przez sąd administracyjny. Dodatkowo warto podkreślić, że skarżący kasacyjnie miał zarówno prawo, jak i faktyczną możliwość przedstawienia w postępowaniu administracyjnym dowodów przeciwko osnowie orzeczenia lekarskiego, na którym oparte zostało rozstrzygnięcie Starosty w niniejszej sprawie. Przedstawione przez niego dowody nie spełniały jednak wymaganych przepisami prawa kryteriów aby podważyć orzeczenia lekarskie, będące podstawą cofnięcia uprawnień skarżącemu, na co zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji. Orzeczenie i zaświadczenie stwierdzające brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, dotyczącego przeciwwskazań zdrowotnych a nie psychologicznych. Natomiast pozostałe zaświadczenia stwierdzające brak objawów, cech i zespołu uzależnienia alkoholowego, nie spełniają wymogów orzeczenia przewidzianego w art. 75 ust. 1 u.k.p. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.