II SA/Gl 628/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi p o s t a n a w i a odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi . Na podstawie zarządzeń z dnia 30 sierpnia 2011 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi przez nadesłanie 3 jej dodatkowych odpisów oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Dla dokonania powyższych czynności wyznaczono skarżącemu siedmiodniowy termin pod rygorem odrzucenia skargi. W wyznaczonym terminie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu, nie uzupełnił natomiast braku formalnego skargi. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 17 października 2011 r. zwolniono skarżącego od kosztów sądowych i ustanowiono dla niego adwokata z urzędu. Z kolei postanowieniem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 listopada 2011 r. odrzucono skargę W. K. z powodu nieuzupełnienia braku formalnego skargi. Odpis tego orzeczenia został doręczony ustanowionemu pełnomocnikowi skarżącego w dniu 15 listopada 2011 r. Pismem z dnia 24 listopada 2011 r. nadanym w urzędzie pocztowym w tym samym dniu, pełnomocnik skarżącego wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, składając jednocześnie brakujące odpisy skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazano przede wszystkim, że skarżący był przekonany, iż składając wniosek o przyznanie prawa pomocy zwolniony był z wykonywania jakichkolwiek innych czynności, które w jego ocenie wykonać winien ustanowiony pełnomocnik. Pełnomocnik skarżącego dowiedział się o nieuzupełnieniu braku formalnego skargi z postanowienia Sądu, przekroczył zatem siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu ze względu na znaczne trudności w nawiązaniu kontaktu ze skarżącym i przekazaniu mu treści orzeczenia, a tym samym odebraniu jego stanowiska co do niewykonania zobowiązania Sądu. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę, że przekroczenie tego terminu jest nieznaczne i w ocenie pełnomocnika usprawiedliwione, wnosi on o rozpoznanie niniejszego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a , jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z powyższej regulacji prawnej wynika zatem, że przywrócenie terminu procesowego jest instytucją mającą na celu ochronę zainteresowanego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności przez stronę. W powołanych wyżej przepisach zostały ustanowione przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, by wniosek mógł zostać uwzględniony. Jedną z przesłanek jest dochowanie przez zainteresowanego siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, który zaczyna biec dopiero od dnia ustania przeszkody. Wymóg zgłoszenia wniosku o przywrócenie terminu w powyższym siedmiodniowym terminie jest warunkiem formalnym rozpoznania wniosku, który sąd ma obowiązek badać w pierwszej kolejności, przed dokonaniem jego oceny merytorycznej, a więc przed rozpoznaniem, czy uchybienie terminowi nastąpiło bez winy strony. Niezachowanie siedmiodniowego terminu powoduje odrzucenie wniosku na podstawie art. 88 p.p.s.a. Niedopuszczalnym jest merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu, jeżeli sąd pozostaje w przekonaniu o złożeniu tego wniosku po terminie zakreślonym w art. 87 § 1 P.p.s.a. (por. post. NSA z dnia 28 lutego 2005 r., sygn. akt II FZ 1/05, niepubl.). W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego o odrzuceniu skargi W. K. z powodu nieuzupełnienia braku formalnego skargi, dowiedział się z postanowienia Sądu z dnia 9 listopada 2011 r., doręczonego mu w dniu 15 listopada 2011 r. Od tego momentu zaczął biec siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi i upłynął w dniu 22 listopada 2011 r. Tymczasem przedmiotowy wniosek został nadany w urzędzie pocztowym dopiero w dniu 24 listopada 2011 r., a więc po upływie terminu, który można by było przyjąć za termin, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu w niedopełnieniu nakazanej czynności, co zresztą podniósł sam pełnomocnik we wniosku o przywrócenie terminu. Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 88 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.