II SA/Gl 633/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Maria Taniewska – Banacka (spr.), Protokolant Referent - stażysta Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi W. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie napowietrznej linii telekomunikacyjnej oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r. A. i W. Z. zwrócili się do Starosty Powiatu Z. w przedmiocie samowoli budowlanej w zakresie budowy napowietrznej kablowej linii telekomunikacyjnej wykonanej w technologii światłowodowej na trasie [...]. Przedmiotowa linia przechodzi bowiem przez położoną w Z. działkę "A" k.m.25 należącą do skarżących. Postanowieniem z dnia [...] r. wniosek stron został przekazany Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Z. Jednocześnie skarżący ubiegali się o stwierdzenie nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę ww. linii. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] umorzył jednak prowadzone w tym zakresie postępowanie, a decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...]. Przyczyny umorzenia organy dopatrzyły się w braku istnienia decyzji, której stwierdzenia nieważności strony się domagały. Pismem z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. zawiadomił o wszczęciu, na wniosek A. i W. Z., postępowania w sprawie dotyczącej przedmiotowej linii napowietrznej wykonanej w technologii światłowodowej. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. umorzył prowadzone postępowanie administracyjne z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Zdaniem organu roboty polegające na dodaniu do przewodu odgromowego dodatkowego przewodu z włóknami światłowodowymi stanowiły bowiem część remontu, który został zgłoszony do Urzędu Rejonowego w Z. Decyzja ta została uchylona przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...], a sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Organ II instancji podniósł bowiem, iż inwestor "a" nie przedłożył pozwolenia na budowę, a takowe było wymagane w sprawie. Zaświadczenie w przedmiocie zgłoszenia dotyczyło bowiem jedynie remontu linii 110 kV, nie obejmując swym zakresie przedmiotowej linii telekomunikacyjnej. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. ponownie umorzył prowadzone postępowanie administracyjne podkreślając, iż umarza postępowanie z wniosku A. i W. Z. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 83 ust.1, art. 81 ust.1 pkt 2, art. 80 ust.2 pkt 1 w związku z art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż pracownicy Inspektoratu przeprowadzili oględziny, podczas których ustalono, że na przewodzie odgromowym na już istniejących słupach linii napowietrznej 110 kV relacji [...] objętych pozwoleniem na budowę z [...] r., został przyczepiony cienki dielektryczny przewód z włóknami światłowodowymi za pomocą specjalnej taśmy klejącej. Wg oświadczenia przedstawiciela "a". roboty te zostały wykonane w roku [...], ponadto przedłożono zgłoszenie przyjęte przez Urząd Rejonowy w Z. (zaświadczenie Nr [...] z dn. [...] r.) z którego wynika, że miał być wykonany remont istniejącej sieci oraz wymiana linki odgromowej. Z posiadanej dokumentacji powykonawczej wynika jednak, iż dodatkowo została zamontowana na istniejącej linii odgromowej także linia światłowodowa typu AD-Lash. Wobec powyższych ustaleń organ rozważył, czy w myśli ustawy Prawo budowlane przedmiotowa linia telekomunikacyjna, jest budowlą wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę, czy też urządzeniem zainstalowanym na istniejącym obiekcie budowlanym dochodząc do wniosku, iż roboty budowlane związane z wybudowaniem światłowodu na istniejącej linii napowietrznej nie wiązały się z wykonaniem nowego obiektu budowlanego, ale wmontowaniem nowego urządzenia w istniejący już obiekt, nie mogą mieć zatem zastosowania przepisy art. 48 ustawy Prawo budowlane. Niemniej jednak takie roboty podlegają reglamentacji prawa budowlanego. Przywołując w tej mierze orzeczenie WSA w Białymstoku organ I instancji stwierdził, że ułożenie kabla światłowodowego na istniejącej linii wykracza poza ramy remontu i najbliżej mu do montażu części obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 7 a ustawy Prawo budowlane, dlatego też w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt. 15 ustawy Prawo budowlane, zwolnione jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organu. Kontynuując rozważania organ wskazał, że biorąc pod uwagę fakt wykonania przedmiotowej linii telekomunikacyjnej na podstawie wadliwie przyjętego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej zgłoszenia, do sytuacji takiej ma zastosowanie nie art. 48 i 49 ustawy, a art. 50 ust.1 pkt 3. Tym samym w takiej sytuacji nie mogą mieć zastosowania sankcje wskazane w art. 48 ustawy, a jedyną kwestią relewantną jest, czy roboty takie nie naruszają przepisów prawa. Jeżeli roboty takie naruszają prawo, organ powinien wydać jedną z decyzji wskazanych w art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 Prawa budowlanego, adekwatnie do zakresu wykonywanych robót budowlanych. W konkluzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wskazał, że podejmie czynności z urzędu zmierzające do przeprowadzenia ewentualnego postępowania naprawczego natomiast postępowanie z wniosku małżonków Z. należy umorzyć ze względu na brak przesłanek określonych w art. 48 czy art. 49b. Organ I instancji wskazał także, że o dalszych rozstrzygnięciach w sprawie wnioskodawcy nie będą informowani. Od wydanej decyzji pierwszoinstancyjnej A. i W. Z. wnieśli obszerne odwołanie wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia i domagając się jego uchylenia. Wskazali m.in., że organ wadliwie wskazał jako podstawę decyzji art. 105 k.p.a., pomimo że w dacie orzekania istniał zarówno podmiot (strony postępowania) jak i przedmiot postępowania. Nadto w dacie orzekania brak było w obrocie prawnym wyroku sądu bądź prawomocnej decyzji zezwalającej na zabudowę w [...] roku nieruchomości gruntowej należącej do wnioskodawców napowietrzną linią energetyczną 110 kV. Na podstawie tak bezprawnie, zdaniem odwołujących, przyjętej tezy o legalności dokonanej w [...] roku zabudowy działki linią 110 kV, organ I instancji uznał, że wybudowana [...] r. napowietrzna linia telekomunikacyjna relacji: [...], jest urządzeniem budowlanym związanym z legalnie wybudowaną w 1969 r., napowietrzną linią energetyczną 110 kV, na które ustawa nie przewiduje uzyskania pozwolenia budowlanego. Odwołujący podnieśli nadto, że teza postawiona przez organ, iż wybudowana w [...] r., w obrębie działki wnioskodawców, napowietrzna linia telekomunikacyjna nie jest siecią techniczną określoną w art. nr 3 ust.3 Prawa budowlanego jako budowla, lecz urządzeniem budowlanym, nie opiera się na podstawach prawnych. Na działce wnioskodawców wybudowane bowiem zostały w różnym czasie na wspólnych słupach nośnych dwie sieci techniczne: napowietrzna linia energetyczna 110 kV oraz napowietrzna linia telekomunikacyjna. Każda z nich jest niezależną od siebie budowlą pozostającą bez związku gospodarczego z drugą. Zaprezentowane w uzasadnieniu skarżonej decyzji stanowisko, że zgłoszenie remontu istniejącej sieci 110 kV, dokonane w [...] r. w Urzędzie Rejonowym w Z. zostało wadliwie przyjęte przez ówczesną administrację budowlaną oraz że na podstawie art. 50 ust.1 pkt. 3 ustawy należy wstrzymać postanowieniem roboty budowlane prowadzone na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust 1. Prawa budowlanego także nie zasługuje zdaniem wnioskodawców na uwzględnienie. Organ nie określił bowiem w skarżonej decyzji na czym miałaby polegać wada leżąca po stronie ówczesnej administracji budowlanej. Małżonkowie Z. podkreślili także, że przywołane przez organ orzeczenie WSA w Białymstoku dotyczyło badania przez Sąd okoliczności "zaciągnięcia kabla telekomunikacyjnego" do istniejącej kanalizacji telekomunikacyjnej, zbudowanej legalnie w tym celu przez Telekomunikację Polską na podstawie prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Okoliczności tych nie można dopatrzyć się w przedmiotowej sprawie. Brak jest w obrocie prawnym decyzji świadczącej o legalności budowy w [...] roku napowietrznej linii energetycznej 110 kV (obiektu budowlanego), na działce należącej do skarżących. Nadto napowietrzna linia energetyczna 110 kV (obiekt budowlany), nie jest częścią legalnie wybudowanej w [...] r. infrastruktury telekomunikacyjnej, uzupełnianej w [...] roku, dodatkowym kablem telekomunikacyjnym (światłowodowym). Odwołujący podnieśli wreszcie, że organ I instancji usiłuje odsunąć ich od udziału w sprawie, pomimo że ich interes prawny w sprawie został wykazany i udowodniony. Zarzucili nadto organowi naruszenie art. 6, 7 i 8 k.p.a. poprzez m.in. nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. W konsekwencji odwołujący wnieśli o: 1/ uchylenie zaskarżonej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] r.; 2/ wydanie przez organ odwoławczy orzeczenia co do istoty sprawy; 3/ stwierdzenie przez organ odwoławczy, że doszło do poświadczenia nieprawdy w treści dokumentów, złożonych w [...] r. do administracji budowlanej, przez państwowe przedsiębiorstwo - Zakład Energetyczny w B. Dokumentem poświadczającym nieprawdę jest oświadczenie o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością (należącą do skarżących) dla celów budowlanych; 4/ rozważenie celowości udziału prokuratora w trwającym postępowaniu administracyjnym; 5/ alternatywnie - o wyłączenie pkt.3 i pkt.4 odwołania do odrębnego postępowania przed [...] Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego w K. W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że roboty budowlane polegające na przebudowie sieci elektroenergetycznych wymagają dokonania zgłoszenia w organie administracji architektoniczno-budowlanej. Przedmiotem postępowania jest wykonanie linii telekomunikacyjnej. Linia ta została podwieszona do istniejącej sieci elektroenergetycznej w czasie, kiedy wykonywany był remont tej sieci. Zgłoszenie dokonane w organie administracji architektoniczno-budowlanej obejmowało remont istniejącej sieci na terenie [...] oraz wymianę linki odgromowej na stacji L. W zgłoszeniu tym nie ujęto zamiaru dodatkowego podwieszenia linii telekomunikacyjnej. Oznacza to, że linię podwieszono z naruszeniem art. 29 ust. 2 pkt. 11 i należy ją traktować jako przebudowę sieci elektroenergetycznej bez wymaganego zgłoszenia. Słusznie zatem organ nadzoru budowlanego I instancji zakwalifikował wykonaną inwestycję jako przypadek inny niż określony w art. 48 ust.1 lub art. 49b ust. 1, a zatem podlegający rozpatrzeniu w trybie art. 50, 51 Prawa budowlanego. Niesłusznie jednak organ umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe w sytuacji gdy przedmiot postępowania został określony. Bezsprzecznie ustalono bowiem, że "a" o/B. wykonał linię telekomunikacyjną bez zgłoszenia, albowiem zgłoszenie przyjęte przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w dniu [...] r. pismem [...] obejmowało linii telekomunikacyjnej. Organ ustalił zatem przedmiot sprawy, a co za tym idzie niesłusznie umorzył postępowanie stwierdzając jego bezprzedmiotowość. Nawet jeżeli postępowanie zostało wszczęte z wniosku małżonków Z., a organ uznał, że wnioskodawca nie ma statusu strony nie można było umorzyć postępowania, lecz dalej prowadzić w ustalonym przedmiocie, a stanowisko co do istnienia interesu prawnego można zająć w uzasadnieniu rozstrzygnięcia w sprawie. Organ II instancji wskazał nadto, przywołując uchwałę NSA z 15 maja 2000 r., że w ponownie przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym należy rozważyć zasadność posiłkowania się wyrokiem WSA w Białymstoku z 9 maja 2006 r. Wykonywanie lub wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym urządzenia budowlanego, o którym mowa w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, stosownie do uchwały NSA, nie jest bowiem budowaniem obiektu budowlanego lub jego części w rozumieniu art. 48 tej ustawy. W sprawie zastosować więc należało przepis art. 51 Prawa budowlanego jako odnoszący się do robót budowlanych, nie polegających na budowaniu obiektu budowlanego. Pismem z dnia [...] r. A. i W. Z. zwrócili się do organu II instancji z wnioskiem o uzupełnienie decyzji w trybie art. 111 k.p.a. (zawarte we wniosku żądania wnioskodawców zostaną szczegółowo wyliczone w dalszej części niniejszego uzasadnienia). Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. odmówił uzupełnienia decyzji z dnia [...] r. uznając, iż zakres żądań wnioskodawców wykracza poza uregulowany w art. 111 k.p.a. Jednocześnie wskazał, że na podstawie art. 183 § 2 k.p.a. poinformował Prokuratora Rejonowego w Z. o potrzebie przyłączenia się do sprawy. Pismem z dnia [...] r. W. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji. W skardze lakonicznie stwierdził, że organy orzekające w toku postępowania administracyjnego mają obowiązek kierować się zasadami proceduralnymi wynikającymi w szczególności z przepisów art. 6 i 7 k.p.a., a zatem mają obowiązek orzekać zgodnie z zasadą praworządności. Zgodnie zaś z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz ocenić jego jakość. Zdaniem skarżącego organy procedujące nad jego wnioskiem wymogów powyższych nie dochowały albowiem nie rozpatrzyły i nie oceniły z należytą starannością wszystkich, wskazanych przez skarżącego uwag i wniosków dowodowych. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że wniosek o uzupełnienie decyzji został przez wnioskodawców wniesiony po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż w myśl art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 967/05, LEX nr 201507). Bezprzedmiotowym może być zatem postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA 428/01, LEX nr 137801). W konsekwencji postępowanie można zakwalifikować jako bezprzedmiotowe, gdy sprawa indywidualna nie podlegała i nie podlega merytorycznemu załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. A contrario niedopuszczalnym jest zatem umorzenie postępowania o ile przedmiot w odniesieniu, do którego postępowanie zostało wszczęte istnieje, a sprawa może zostać załatwiona w drodze decyzji lub postanowienia. Wydając w dniu [...] r. decyzję umarzającą prowadzone postępowanie administracyjne Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wskazał, iż umarza postępowanie prowadzone z wniosku A. i W. Z. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 48 Prawa budowlanego podając jednocześnie w uzasadnieniu, że w istocie sprawa będzie prowadzona nadal jednak tym razem czynności będą podejmowane z urzędu, a podstawę prawną działań stanowić będzie art. 51 Prawa budowlanego. Podkreślenia wymaga jednak w tym miejscu, że wbrew twierdzeniom organu I instancji w istocie postępowanie administracyjne toczyło się nie z wniosku stron lecz z urzędu, nadto toczyło się ono w sprawie napowietrznej linii telekomunikacyjnej (zawiadomienie z dnia [...] r.) nie zaś jedynie w oparciu o konkretny przepis prawa. Biorąc bowiem pod uwagę zakres zadań przynależnych organom nadzoru budowlanego określony w art. 84 ust. 1 prawa budowlanego, jak również brzmienie art. 83 ust. 1 tejże ustawy należy przyjąć, że postępowanie mające na celu kontrolę legalności wykonanych robót wszczyna się z urzędu, a wniosek strony A. i W. Z. miał jedynie charakter "sygnału", który doprowadził do wszczęcia postępowania w sprawie domniemanej samowoli. Pogląd ten należy do utrwalonych w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1944/10 odnośnie art. 48 Prawa budowlanego przepis ten, będący przepisem prawa materialnego, nie normuje wprawdzie expressis verbis inicjatywy wszczęcia postępowania w sprawach tzw. samowoli budowlanej, skoro jednak przedmiotem postępowania administracyjnego jest określenie ciążących na jednostce obowiązków – wszczęcie postępowania następuje z urzędu. Postępowanie w zakresie spraw nadzoru budowlanego oparte jest bowiem przede wszystkim na zasadzie oficjalności, a zatem organy nadzoru działają z urzędu. Co do zasady poprawnie zatem zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił wskazane wyżej rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Skoro bowiem sam organ I instancji wskazuje, iż w istocie sprawa budowy napowietrznej linii telekomunikacyjnej nie została zakończona i będzie podejmował, w ramach postępowania naprawczego, kolejne działania, to tym samym oczywistym jest, iż nie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 105 k.p.a. Przedmiot w odniesieniu, do którego postępowanie zostało wszczęte nadal bowiem istnieje, a sprawa może zostać załatwiona w drodze decyzji lub postanowienia. Fakt, iż organ w toku postępowania doszedł do wniosku, że okoliczności budowy nie wskazują na potrzebę zastosowania w sprawie art. 48 Prawa budowlanego lecz raczej art. 51 tejże ustawy przesądza o przyszłych, podejmowanych przez organ ten działaniach, w żaden sposób nie oznacza natomiast, iż sprawa, w której przedmiotem kontroli była legalność i poprawność wybudowanej inwestycji stała się bezprzedmiotowa. Notabene podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zaskarżona decyzja w zakresie swej osnowy uwzględniała wniesione odwołanie albowiem w odwołaniu tym A. i W. Z. domagali się właśnie uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej. Tym samym co do istoty decyzja [...]WINB w K. zgodna była z zawartym w odwołaniu żądaniem stron. Także złożony w dniu [...] r. do organu II instancji wniosek o uzupełnienie decyzji [...]WINB w K. nie formułował żadnych zarzutów co do jej osnowy i nie kwestionował zgodnego z zawartym w odwołaniu żądaniem uchylenia decyzją tą decyzji pierwszoinstancyjnej domagając się jedynie by w uzasadnieniu wskazano, czy wybudowane liniowe budowle na cudzym gruncie stanowiły inwestycje państwowego przedsiębiorstwa w obcym środku trwałym, czy doszło do poświadczenia nieprawdy w złożonym w [...] r. przez państwowe przedsiębiorstwo Zakład Energetyczny w B. oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także by organ II instancji rozstrzygnął o wnioskowanym przez strony udziale prokuratora. Strony domagały się także wskazania w uzupełnieniu decyzji podstawy prawnej dla przyjętej przez organ I instancji tezy o legalności budowy i o zakwalifikowaniu linii napowietrznej do urządzeń budowlanych, nie zaś do sieci technicznych. Zażądały także by organ II instancji uzupełnił decyzję poprzez podanie interpretacji dotyczącej związku gospodarczego i funkcjonalnego jaki łączy linię [...] z linią obsługującą m.in. bankomaty banków komercyjnych, poprzez podanie interpretacji przywołanego w decyzji wyroku WSA z Białymstoku, poprzez jednoznaczne wskazanie czy przedmiotową linię istotnie wybudowano w czasie trwania remontu napowietrznej linii energetycznej, poprzez podanie podstawy prawnej uprawniającej do zabudowy działki skarżących przedmiotową linią telekomunikacyjną, a także poprzez wskazanie przez organ w drodze interpretacji prawnej czy na budowę linii telekomunikacyjnej wymagane jest pozwolenie czy też jedynie zgłoszenie budowy oraz poprzez odniesienie się organu do stwierdzenia, iż w sprawie dotyczącej likwidacji światłowodu zastosować należało przepis art. 51. Zdaniem Sądu organ II instancji w wydanym w odpowiedzi na wniosek stron postanowieniu z dnia [...] r. poprawnie odmówił uzupełnienia przedmiotowej decyzji. W myśl art. 111 § 1 k.p.a. strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Uzupełnienie decyzji co do rozstrzygnięcia nastąpić może w razie gdy organ wydając decyzję, która nie ma charakteru częściowego, nie orzekł o wszystkich żądaniach wnioskodawcy, albo nie zamieścił w osnowie decyzji rozstrzygnięcia, które zgodnie z przepisami szczególnymi powinien był zamieścić z urzędu. Stosownie do brzmienia przywołanej normy nie jest zatem dopuszczalne uzupełnienie decyzji co do ustaleń i interpretacji przyjętych w uzasadnieniu wydanego przez organ rozstrzygnięcia, a tylko takie żądania, nie dotyczące ani osnowy decyzji, ani pouczenia stron, zawarte były we wniosku A. i W. Z.. Niezrozumiałym jest natomiast nie podniesiony przez organ w postanowieniu, a wyrażony dopiero w odpowiedzi na skargę, zarzut złożenia przez strony ww. wniosku z uchybieniem terminu. Jak bowiem wynika z zawartego w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki decyzja drugoinstancyjna została stronom doręczona w dniu [...] r., a wniosek o uzupełnienie decyzji został nadany w placówce pocztowej w dniu [...] r., a wpłynął do organu w dniu [...] r. Tym samym termin z art. 111 § 1 k.p.a. został zachowany. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż niejasna jest korelacja zgłoszonych we wniosku o uzupełnienie decyzji żądań stron z treścią wniesionej przez W. Z. lakonicznej skargi, w której jedyny zgłoszony zarzut stanowi naruszenie ogólnych reguł postępowania (art. 6, 7 i 77 k.p.a.) bez wskazania na czym konkretnie naruszenia owe miałyby polegać (skarżący podnosi jedynie, iż organy orzekające w sprawie nie rozpatrzyły i nie oceniły z należytą starannością wszystkich, wskazanych przez skarżącego uwag i wniosków dowodowych). Sąd wyjaśnia zatem skarżącemu, iż decyzja uchylająca decyzję pierwszoinstancyjną i przekazująca sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania rodzi w konsekwencji obowiązek organu I instancji ponownego, całościowego rozpoznania sprawy, w zgodzie z przewidzianymi w procedurze administracyjnej zasadami, w tym wskazaną w skardze zasadą praworządności i zasadą prawdy obiektywnej. Nie mają bowiem charakteru wiążącego dla organu I instancji dokonane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oceny i zalecenia, a tym samym wskazują one jedynie organowi temu kierunki, w których winien prowadzić ustalenia i okoliczności jakie powinien wziąć pod uwagę, nie ograniczając go jednak w zakresie prowadzonego postępowania i nie przesądzając o sposobie zakończenia w przyszłości sprawy. W konsekwencji organ I instancji ponownie rozważyć będzie musiał całokształt rozpoznawanej sprawy, w tym ustalić poprawnie okoliczności i rodzaj robót podjętych w przeszłości w związku z przedmiotową linią światłowodową (odnosząc się w tej mierze m.in. do argumentów i wątpliwości podnoszonych w odwołaniu oraz we wniosku o uzupełnienie decyzji drugoinstancyjnej przez A. i W. Z., w tym wątpliwości dotyczących prawidłowości przedstawianych wówczas przez inwestora dokumentów), charakter i kwalifikację prawną wykonanych robót, rozważyć z jakiej daty stan prawny winien zostać wzięty pod uwagę przy ocenie okoliczności sprawy (na nierozpatrzenie sprawy pod tym kątem zwrócił uwagę w trakcie rozprawy przed tut. Sądem pełnomocnik uczestnika postępowania). W uzasadnieniach podjętych przez obydwa organy decyzji kwestie te jawią się bowiem dalece niejasno. W zależności od dokonanych ustaleń organ podejmie stosowne czynności, a następnie wyda adekwatne do stanu faktycznego i prawnego sprawy rozstrzygnięcie. Jednocześnie odnosząc się do zgłoszonego dodatkowym pismem procesowym żądania skarżącego, aby w wyroku Sąd uchylił decyzję pierwszoinstancyjną z dnia [...] r. Sąd wyjaśnia W. Z., iż decyzja ta nie istnieje obecnie w obrocie prawnym albowiem zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją [...]WINB w K.decyzja pierwszoinstancyjna została uchylona, a tym samym wniosek skarżącego de facto został w tym zakresie uwzględniony. Nadto, ustosunkowując się do pisma skarżącego z dnia [...] r., a także zgłoszonego w trakcie rozprawy przed tut. Sądem w dniu [...] r. przez pełnomocnika uczestnika postępowania "a". zarzutu, iż skarga W. Z. została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu Sąd wyjaśnia, iż zarzut ten jest nieuzasadniony. Stosownie do art. 111 ust. 2 k.p.a. w przypadku gdy strona złożyła wniosek o uzupełnienie decyzji termin do wniesienia skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi. Postanowienie odmawiające stronom uzupełnienia decyzji drugoinstancyjnej zostało zaś doręczone W. Z. w dniu [...] r. natomiast skargę wniósł on w dniu [...] r. Tym samym nie ulega wątpliwości, iż skarga została wniesiona w terminie. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.