II SA/Gl 64/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uprawnienia do kierowania pojazdami na skutek wniosku pełnomocnika skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r., nr [...] o cofnięciu J. J. uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. A i B z powodu stwierdzenia, na podstawie orzeczenia lekarskiego, istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kat. A i B. Na powyższe rozstrzygnięcie pełnomocnik J. J. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Pismem z dnia 8 lutego 2016 r. pełnomocnik zawnioskowała o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając przedmiotowy wniosek wskazała na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody po stronie skarżącego. Podkreśliła, że skarżący jest wdowcem, prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, zaś jego jedyna córka mieszka zagranicą. Jednakże skarżący nie korzysta z pomocy osób trzecich. Mimo wieku ([...] lat) jest sprawny fizycznie i intelektualnie. W ocenie pełnomocnik możliwość samodzielnego przemieszczania się pozwoli wnioskodawcy utrzymać powyższy stan. Korzystanie z samochodu jest niezbędne skarżącemu do robienia zakupów, wizyt lekarskich, czy utrzymania relacji towarzyskich. Wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi go aktywnego trybu życia i uzależni od pomocy osób trzecich. Zdaniem pełnomocnik świadomość skarżącego i wrodzone poczucie odpowiedzialności dają gwarancję, że skarżący sam zdecyduje o zaprzestaniu prowadzenia samochodu, jeżeli dalsze korzystanie z uprawnień będzie stwarzało jakiekolwiek niebezpieczeństwo dla skarżącego, jak i innych uczestników ruchu drogowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając przedmiotowy wniosek zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a." wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek (okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym). Uzasadnienie wniosku musi więc wskazywać na okoliczności, które uprawdopodobnią wystąpienie powyższych przesłanek, przy czym wnioskiem mogą zostać objęte jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Zatem sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Niebezpieczeństwo zaistnienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. W ocenie Sądu przedstawione przez pełnomocnik skarżącego argumenty nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd także na podstawie przeprowadzonej analizy materiału zgromadzonego w aktach sprawy nie mógł ustalić, jakie niebezpieczeństwo i nieodwracalne skutki mogą wyniknąć z wykonania objętej skargą decyzji. W tym miejscu wskazać należy, że wywody zawarte we wniosku powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz do skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony. To w interesie strony leży poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewątpliwie cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami wiąże się z uciążliwościami, na które zwraca uwagę pełnomocnik skarżącego. Jednakże są to normalne następstwa utraty uprawnień do kierowania pojazdami, które nie wpisują się w którąkolwiek z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skutki te można ogólnie scharakteryzować, jako utratę możliwości niezależnego i samodzielnego przemieszczania się za pomocą pojazdów mechanicznych w celu realizacji codziennych potrzeb. Uciążliwości te wiążą się zasadniczo z koniecznością korzystania z komunikacji zastępczej czy pomocy osób trzecich. Niemożność korzystania z własnego środka pojazdu nie uniemożliwia w ogóle dotarcia do sklepów, placówek opieki zdrowotnej, czy w inne wyznaczone sobie miejsca. Sąd świadomy jest, że inne formy podróżowania mogą być mniej komfortowe niż przemieszczanie się własnym samochodem. Spadek komfortu nie może być jednak traktowany jako przyczyna powstania trudnego do odwrócenia skutku lub znacznej szkody. We wniosku nie wykazano natomiast, aby w przypadku skarżącego utrata uprawnień do kierowania pojazdami przekraczała powyższe typowe następstwa w stopniu pozwalającym uznać, że zaistniała okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Sądu uwzględnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprzeciwia się również charakter zawartego w niej rozstrzygnięcia. Zasadniczym celem cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami jest wyeliminowanie z ruchu drogowego osób stwarzających potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa w tym ruchu, a co się z tym wiąże ochrona pozostałych jego uczestników. Powyższe powinno także leżeć w interesie wnioskodawcy. Istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów mechanicznych stwarza realne, a nie tylko potencjalne, niebezpieczeństwo utraty zdrowia, a nawet życia dla innych uczestników ruchu. Zatem w ocenie Sądu wstrzymanie wykonania decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami powinno być uzasadnione okolicznościami wyjątkowymi oraz powinno zostać szczególnie uzasadnione. W przeciwnym wypadku podważałoby to istotę i cel utraty uprawnienia do kierowania pojazdami. Na marginesie dodać wypada, że kwestia legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, będzie stanowić przedmiot postępowania sądowego w sprawie. Z tego też względu rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania nie może prowadzić do rozpoznania sprawy. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji.